Ksiega Psalmów 107:26

Biblia Gdanska (1632/1881)

piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Ps 22:14 : 14 Rozwarli na mnie swą paszczę, jak lew co porywa i ryczy.
  • Ps 119:28 : 28 W smutku rozpłynęła się moja dusza; podźwignij mnie według Twojego słowa.
  • Iz 13:7 : 7 Dlatego opadają wszystkie ręce oraz truchleje każde ludzkie serce.
  • Na 2:10 : 10 Rozchwyćcie srebro, rozchwyćcie złoto, bo jest tego niewyczerpany zasób! Wielka ilość wszelkich kosztownych klejnotów!
  • 2 Sm 17:10 : 10 A wtedy i najdzielniejszy, mający serce lwa, musiałby struchleć. Gdyż wie cały Israel, że twój ojciec jest rycerskim mężem, i dzielnymi są również ci, którzy mu towarzyszą.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 107:27-30
    4 wersety
    84%

    27Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona.

    28Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień.

    29Zamienił burzę na ciszę i uśmierzyły się fale.

    30Więc ucieszyli się, że zamilkły, i doprowadził ich do celu ich pragnień.

  • Ps 107:23-25
    3 wersety
    79%

    23Ci, co są na okrętach oraz schodzą do morza, ci co pracują na szerokich wodach,

    24oni widzieli sprawy BOGA i Jego cuda w głębinie.

    25Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;

  • Ps 107:11-13
    3 wersety
    76%

    11Gdyż byli przekorni słowom Boga i urągali radom Najwyższego.

    12Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy.

    13Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień.

  • Ps 104:7-8
    2 wersety
    75%

    7Na Twoją groźbę uciekły i na Twój piorunujący głos pomknęły.

    8Wzniosły się ponad góry, a doliny zstąpiły do miejsca, które im ustanowiłeś.

  • 19Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień.

  • 7Panie mój, zgnębiona jest we mnie moja dusza, kiedy Ciebie wspominam na ziemi Jardenu i Chermonu oraz na górze Micar.

  • Ps 107:5-6
    2 wersety
    75%

    5Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała.

    6Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień.

  • Jon 1:11-13
    3 wersety
    75%

    11Potem do niego rzekli: Co mamy z tobą zrobić, żeby wokół nas uciszyło się morze? Gdyż morze burzyło się coraz silniej.

    12Wtedy im odpowiedział: Weźcie mnie oraz rzućcie do morza, a morze wokół was się uciszy. Wiadomo mi bowiem, że z mojego powodu przypadła na was ta wielka burza.

    13Lecz ci ludzie usiłowali wiosłować, aby się dostać na ląd, ale nie zdołali, gdyż morze burzyło się przeciw nim coraz silniej.

  • 5Pokryły ich otchłanie, zapadli się w głębię jak kamień.

  • Ps 124:3-5
    3 wersety
    75%

    3kiedy zapłonął na nas ich gniew wtedy żywcem by nas pochłonęli.

    4Wtedy by nas wody zalały, a strumień wezbrał nad naszą duszą.

    5Wtedy burzliwe wody by naszły nad naszą duszę.

  • 10Zadąłeś Twoim tchnieniem i okryło ich morze; w potężnych wodach pogrążyli się jakby ołów.

  • 39Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski.

  • 3Dlatego się nie zatrwożymy, kiedy zostanie wstrząśnięta ziemia i zapadną się góry w łono mórz.

  • 22Podnosisz mnie, zawieszasz w powietrzu oraz niweczysz mój rozsądek.

  • 5Już myślałem: Jestem odrzucony sprzed Twojego oblicza! Czy jeszcze kiedykolwiek ujrzę Twój święty Przybytek?

  • 26Twoi żeglarze wyprowadzili cię na wielkie wody, lecz wschodni wicher rozbił cię w środku mórz.

  • 3I powiedział: Z mojej niedoli wołałem do WIEKUISTEGO, a odezwał się do mnie; błagałem z wnętrza przepaści, a usłyszałeś mój głos.

  • 16Dzielnym ramieniem wyzwoliłeś Twój lud, synów Jakóba i Josefa. Sela.

  • Hi 30:14-15
    2 wersety
    72%

    14Napadli i z wrzaskiem się zwalili, jak przez otwarty wyłom muru.

    15Przeciw mnie zwróciły się strachy; jak wiatr ścigają moją godność, więc jak obłok zanika moje zwycięstwo.

  • 15Tak zabrali Jonasza oraz wrzucili go do morza, a morze odstąpiło od swojego wzburzenia.

  • 3Utwierdzony Twój dawny tron oraz Ty sprzed wieków.

  • 14Zaś tamci podnoszą swój głos i się cieszą, nad morzem się weselą ze wspaniałości WIEKUISTEGO.

  • 23Zaś gdy oni płynęli usnął. A na jezioro zeszła nawałnica wiatru i zalewała łódź, więc byli w niebezpieczeństwie.

  • 5Już ogarnęły mnie fale śmierci i zatrwożyły mnie nurty nicości.

  • Ps 69:1-2
    2 wersety
    71%

    1Przewodnikowi chóru, na sześć głosów. Od Dawida.

    2Wspomóż mnie, Panie, bo wody doszły aż do zagrożenia życia.

  • 10Na Twój widok dygocą góry i wzbiera wylew wód; toń wydaje swój szum oraz ku wysokości podnosi swoje ręce!

  • 6Wywyż się, Panie, nad niebiosa, oraz nad całą ziemię Twoją chwałą.

  • 16Od groźby WIEKUISTEGO, od zadęcia gniewnego Jego Ducha, ukazały się łożyska morza, obnażyły się posady świata.

  • 41Ale wpadli na miejsce znajdujące się między dwoma prądami i osadzili statek na mieliźnie. Więc dziób ugrzązł oraz trwał niezachwiany, a rufa była rozbijana na skutek potęgi fal.

  • 37Ale powstała wielka nawałnica wiatru i tak rzucała fale do łodzi, że już się napełniała.

  • 29Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

  • Dz 27:17-18
    2 wersety
    70%

    17Potem ją podniesiono, podpasując statek i posługując się wspomaganiem; ale równocześnie się obawiano, aby nie wpaść na Sytrę. Tak płynęli, po rozluźnieniu osprzętu okrętowego.

    18A ponieważ byliśmy gwałtownie gnani przez wiatr, nazajutrz ludzie spowodowali wyrzucenie ładunku.

  • 7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.