Ksiega Psalmów 115:17
Nie chwalą WIEKUISTEGO umarli, ani wszyscy co zstępują do Krainy Umarłych.
Nie chwalą WIEKUISTEGO umarli, ani wszyscy co zstępują do Krainy Umarłych.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18Ale my będziemy wielbić PANA, odtąd aż na wieki.HALLELUJA!
18Bo to nie Kraina Umarłych Cię wysławia, ani nie śmierć Cię wychwala; ci, którzy schodzą do grobu nie wypatrują Twojej prawdy.
19Żywy, żywy, on Cię wysławia, tak jak ja dzisiaj; ojciec opowiada synom Twoją prawdę.
5Zwróć się, BOŻE, wyswobodź moją duszę, dopomóż mi przez Twą litość.
5Zaprawdę, żywym jest wiadomo, że umrą; zaś zmarli nie wiedzą o niczym i już nic nie zyskują, nawet pamięć o nich idzie w zapomnienie.
10Z nędzy zbolało moje oko; codziennie Cię wzywam, WIEKUISTY, i do Ciebie wyciągam moje ręce.
11Czy uczynisz cud dla umarłych? Czy umarli powstają i czy będą Cię wysławiali? Sela.
2Więc nazywałem szczęśliwszymi zmarłych, którzy dawno pomarli ponad tych, którzy dotąd zostali przy życiu.
14Zmarli ci nie ożyją! Cienie nie powstaną! Bowiem ich nawiedziłeś, wytępiłeś i zgładziłeś o nich wszelką pamięć.
16Mają usta a nie mówią; mają oczy a nie widzą;
17mają uszy a nie słyszą i nie mają tchnienia w swych ustach.
12tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.
17Nie bądź zatrwożony, gdy ktoś się bogaci, kiedy mnoży się chwała jego domu.
18Bo przy swoim zgonie nie zabierze niczego, jego chwała za nim nie zejdzie.
19Bowiem jeszcze za życia będzie złorzeczył swojej duszy; a tobie przyzna, że szlachetnie sobie uczyniłeś.
16Niebiosa, niebiosa są dla WIEKUISTEGO, a ziemię dał synom Adama.
5Oto drżąnawet duchy zmarłych, głęboko pod wodami oraz ich mieszkańcami.
17Zaświeć Twoim obliczem nad twym sługą; wspomóż mnie w Twojej łasce.
6Wszelki duch niechaj chwali WIEKUISTEGO. HALLELUJA!
1HALLELUJA! Chwal duszo moja WIEKUISTEGO.
2Będę chwalił BOGA dopóki jestem żywy, będę Go wysławiał dopóki jest mój czas.
5Jak mąż bezwładny, zaliczony jestem do zstępujących w mogiłę.
9Jak obłok przemija i znika – tak nie wraca ten, kto zstąpił do Krainy Umarłych.
10Nigdy nie wróci do swego domu, ani go już nie pozna jego miejsce.
20A WIEKUISTY przebywa w Swoim świętym Przybytku; niech przed Nim umilknie cała ziemia!
1HALLELUJA! Słudzy chwalcie WIEKUISTEGO, chwalcie Imię WIEKUISTEGO.
5Mają usta, a nie mówią; oczy, a nie widzą;
6WIEKUISTY uśmierca i ożywia, strąca do Krainy Umarłych i wyprowadza.
17Nie umrę, będę żył i głosił czyny PANA.
18Karcił, karcił mnie PAN, ale nie poddał mnie śmierci.
7Ich ręce nie dotykają, ich nogi nie stąpają, nie odzywają się swoim gardłem.
15Drogą jest w oczach BOGA śmierć Jego świętych.
1HALLELUJA! Chwalcie Imię WIEKUISTEGO;słudzy chwalcie WIEKUISTEGO.
18Zaś on nie dochodzi do wniosku, że są tam śmiertelne cienie i że jej goście przebywają w głębinach Krainy Umarłych.
9Do Ciebie wołałem, WIEKUISTY; modliłem się do PANA, mówiąc:
12Wtedy przemieniłeś moją żałobę w taniec, rozwiązałeś mój wór i przepasałeś mnie radością.
34Bo WIEKUISTY słucha ubogich, a Swoimi pojmanymi nie gardzi.
48Wspomnij jak jestem nikły; czy na marne stworzyłeś wszystkich synów ludzkich?
3Od wschodu słońca aż do zachodu chwalone jest Imię BOGA.
4Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.
1Z Bogiem uzyskamy przewagę, On zdepcze naszych wrogów.
38A Bóg nie jest Bogiem umarłych ale żyjących, bo wszyscy w Nim żyją.
1HALLELUJA! Chwalcie BOGA wśród niebios, chwalcie Go na wysokościach.
3WIEKUISTY, Boże mój, wołałem do Ciebie, a Ty mnie uleczyłeś.
11Ja sądziłem, że nie zobaczę więcej WIEKUISTEGO, WIEKUISTEGO w Krainie Życia i nie będę już oglądał ludzi pomiędzy mieszkańcami doczesności.
1Od Dawida. Do Ciebie wołam, WIEKUISTY, moja Skało, nie bądź dla mnie głuchym. Bo gdy milcząc, odwrócisz się ode mnie, stanę się podobnym do schodzących do dołu.
4Będą Ci składać hołd, o WIEKUISTY, wszyscy królowie ziemi, bo usłyszeli wyroki z Twoich ust.