Ksiega Psalmów 147:10
Nie kocha się w mocy konia, ani nie ma upodobania w biodrach męża.
Nie kocha się w mocy konia, ani nie ma upodobania w biodrach męża.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
11WIEKUISTY upodobał sobie Swoich czcicieli; tych, co ufają Jego miłosierdziu.
16Nie ratuje króla wielkie wojsko, a bohatera pełnia sił nie ocala.
17Zawodny jest rumak w wygranej i potęgą swojej mocy nie uchroni.
31Będę sławił pieśnią Imię Boga i wielbił je wdzięcznością.
14Ucieczka będzie udaremniona nawet dla chyżego; silny nie zdoła natężyć swojej mocy, ani bohater nie ocali własnego życia.
15A ten, kto między walecznymi jest najodważniejszego serca, tego dnia i on zbiegnie jako bezbronny – mówi WIEKUISTY.
18Przy pierwszej sposobności unosi się wysoko, urąga z konia i jego jeźdźca.
19Czy dajesz rumakowi dzielność? Czy jego szyję przystrajasz w falującą grzywę?
20Czy puszczasz go w podskokijak szarańczę? A przenikliwość jego rżenia wzbudza trwogę.
21Jego kopyta ryją grunt, cieszy się swoją siłą i wyrusza na spotkanie zbroi.
22Urąga trwodze i się nie lęka; nie ustępuje także przed ostrzem miecza.
9Co daje bydłu pokarm; i rodowi kruka, o co woła.
30Nie ma mądrości, rozumu, ani rady wobec WIEKUISTEGO.
31Rumak został przygotowany na dzień boju, ale zwycięstwo przychodzi od WIEKUISTEGO.
4Bo WIEKUISTY upodobał sobie Swój lud, pokornych uwieńcza zbawieniem.
9Nie bądźcie jak koń, jak bezrozumny muł, którego żuchwę kiełzają uzdą i wędzidłem, bo się do ciebie nie zbliży.
9Przecież on powiedział: Człowiek nie ma pożytku, choć stara się podobać Bogu.
16Tylko niech nie mnoży sobie koni, ani nie zawraca ludu do Micraim w celu namnożenia koni; gdyż WIEKUISTY wam powiedział: Nie wracajcie więcej tą drogą.
16Od krwawej winy mnie ocal, Boże, Boże mojego zbawienia, by mój język wysławiał Twoją sprawiedliwość.
7Ze zgiełku miasta się wyśmiewa i wrzasku poganiacza nie słyszy.
8Co wypatrzył po górach – to jest jego paszą, więc śledzi wszelką zieleń.
6Nie znalazłeś też upodobania w całopaleniach za grzechy.
10Głupcowi nie przystoi rozkoszne życie; a tym mniej niewolnikom rządzić panami.
34Upodobnił me nogi do jelenich i na moich wyżynach mnie utwierdza.
4Napawaj się WIEKUISTYM, a spełni życzenia twojego serca.
33Boga, co mnie opasał siłą oraz prostą uczynił moją drogę.
33Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
3W świętych oraz szlachetnych, którzy są na ziemi – w nich całe moje upodobanie.
1Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.
27Przed Nim chwałai cześć, na Jego miejscu moc i wesele.
14wtedy będziesz się rozkoszował w WIEKUISTYM, wyniosę cię na wyżyny ziemi i nakarmię dziedzictwem Jakóba, twego ojca – bo wypowiedziały to usta WIEKUISTEGO.
3Zabierzcie ze sobą słowa skruchy i nawróćcie się do WIEKUISTEGO; mówcie do niego: Odpuść nam wszelką winę i przyjmij naszą poprawę; naszymi ustami pragniemy spłacić za cielca.
9Nie wezmę z twojego domu cielca, ani kozłów z twojej zagrody.
10Sprawiedliwy dba o życie swojego bydlęcia, a wnętrze niegodziwych jest srogie.
23Kroki szlachetnego męża są kierowane przez Boga, bo upodobał sobie jego drogę.
10Zburzę miasta twej ziemi i rozwalę wszystkie twoje warownie.
18Aby tego nie ujrzał WIEKUISTY i na ten widok tak się obruszył, że odwrócił od niego swój gniew.
7Teraz wiem, że Bóg wspomoże Swojego pomazańca, poprzez potężne czyny Swej prawicy i że ze Swoich świętych niebios go wysłucha.
22U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.
4Z rana usłyszysz mój głos, WIEKUISTY, do Ciebie się zwracam o świcie i czekam.
2Wielkie są dzieła WIEKUISTEGO, odpowiednie do wszystkich swoich przeznaczeń.
1Pieśń pielgrzymia Dawida. WIEKUISTY, nie wynosiło się moje serce, nie wywyższały się moje oczy, ani nie marzyłem o rzeczach wyższych i dla mnie niedościgłych.
4Niegodziwy w wyniosłości swojego ducha powiada: Nie ma Boga, On nie karci – takie są wszystkie jego myśli.
2Ale ma upodobanie w Prawie Boga oraz o Jego nauce rozmyśla dniem i nocą.
10Zwierzęta i wszelkie bydło, gady oraz skrzydlate ptactwo.
7To też Pan uprzątnie cię na wieki; pochwyci cię, wyrwie cię z namiotu i wykorzeni cię z ziemi żyjących. Sela.
4Dał też w moje usta nową pieśń, chwałę naszego Boga; ujrzą to tłumy, ulękną się i zaufają WIEKUISTEMU.
22Wtedy kopyta rumaków raziły od rozpędu, od rozpędu jego mocarzy.
13Wy, co cieszycie się niczym i którzy powiadacie: Czy nie naszą mocą zdobyliśmy sobie sławę?
1Biada tym, co o pomoc schodzą do Micraim, polegają na koniach i pokładają ufność w wozach, widząc, że jest ich dużo; nadto w jezdnych, że jest ich wielkie mnóstwo – a nie uważają na Świętego w Israelu i nie radzą się WIEKUISTEGO.