Ksiega Hioba 41:22

Biblia Gdanska (1632/1881)

U spodu ma zębate skorupy, nimi zatacza ślad po mule.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Hi 39:19 : 19 Czy dajesz rumakowi dzielność? Czy jego szyję przystrajasz w falującą grzywę?
  • Hi 40:16 : 16 Popatrz na siłę w jego biodrach, na moc w muskułach jego cielska.
  • Oz 13:14 : 14 Czy mam ich wykupić z mocy grobu? Wybawić od śmierci? Gdzie twoje zarazy, o śmierci! Gdzie twoje dżumy, Kraino Umarłych? Litość skryje się przed Moimi oczami.
  • 1 Kor 15:55-57 : 55 Śmierci, gdzie twoje żądło? Gdzie twe zwycięstwo, Kraino Umarłych? 56 A żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu jest Prawo. 57 Ale dzięki Bogu, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 23Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.

  • 21Niby źdźbła są też maczugi i drwi sobie ze świstu lancy.

  • Hi 39:19-23
    5 wersety
    75%

    19Czy dajesz rumakowi dzielność? Czy jego szyję przystrajasz w falującą grzywę?

    20Czy puszczasz go w podskokijak szarańczę? A przenikliwość jego rżenia wzbudza trwogę.

    21Jego kopyta ryją grunt, cieszy się swoją siłą i wyrusza na spotkanie zbroi.

    22Urąga trwodze i się nie lęka; nie ustępuje także przed ostrzem miecza.

    23Nad nim chrzęści kołczan, błyszczy włócznia i lanca.

  • Hi 40:16-18
    3 wersety
    74%

    16Popatrz na siłę w jego biodrach, na moc w muskułach jego cielska.

    17Zgina swój ogon, potężny jak cedr, ścięgna jego lędźwi są mocno splecione.

    18Jego piszczele – niby rury z kruszcu, jego gnaty jak pręt żelazny.

  • Hi 15:26-27
    2 wersety
    73%

    26Więc natrze na jego szyję grubymi grzbietami swoich tarcz.

    27Bo swe oblicze pokrył tłuszczem i fałdą obsadził swoje lędźwie.

  • Hi 18:11-14
    4 wersety
    72%

    11Zewsząd trwożą go strachy i płoszą na każdym kroku.

    12Łaknie go niedola, zaś u jego boku przygotowana jest klęska.

    13Pierworodny śmiercipożera włókna jego skóry oraz pochłania jego członki.

    14Zostaje wyrwany ze swego namiotu, w którym uważał się za bezpiecznego oraz pędzi do króla strachów.

  • 22Póki żyw tylko nad nim samym boleje jego cielesna natura, tylko nad nim samym smuci się jego dusza.

  • 24jego kadzie napełnione są mlekiem, a szpik jego kości – napojony.

  • Hi 33:19-21
    3 wersety
    71%

    19Bywa też na swym łożu karmiony cierpieniem, a w jego członkach jest uporczywa walka.

    20Chleb staje się zmierzłym w jego życiu i ulubiona strawa jego osoby.

    21Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości.

  • 25wtedy jego cielesna natura odświeża się szybciej niż za młodu i znowu wraca do swej młodzieńczej siły.

  • Hi 20:25-26
    2 wersety
    71%

    25Wyciąga go, a z grzbietu wychodzi iskrząca się stal z jego żółcią; uchodzi, lecz na nim strachy.

    26Cały mrok zasadził się na jego skarby, pożera go ogień nie rozniecony przez ludzi; strawia szczątki w jego namiocie.

  • Hi 20:13-14
    2 wersety
    71%

    13chociaż je pielęgnuje i nie wypuszcza, trzymając na swoim podniebieniu;

    14jednak pokarm zamienia się w jego trzewiach w jaszczurzą żółć we wnętrzu.

  • Hi 41:14-15
    2 wersety
    70%

    14Na jego szyi zamieszkuje siła, a przed jego obliczem skacze trwoga.

    15Szczelnie przylega jego sadło, jakby na nim ulane, niewzruszone.

  • 9Jedna do drugiej przylega, sczepiają się nierozłącznie.

  • 21W czasie gdy śmiechem napełni twoje usta, a twoje wargi tryumfem –

  • 21Odgłos strachów brzmi w jego uszach, a pogromca napada gowśród pokoju.

  • 1Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.

  • 25Nie ma mu równego na ziemi; to on został stworzony, aby niczego się nie lękał.

  • 22a będą życiem dla twojej duszy i wdzięczną ozdobą dla twej szyi.

  • 19Żelazo uważa za słomę, a mosiądz za zbutwiałe drzewo.

  • 23Nie spłoszy się, gdy go ogarnie strumień; leży spokojnie, choćby Jarden rzucił się w jego paszczę.

  • 17Oto co więc, uznałem za dobre i piękne: Jeść, pić oraz używać dobrego z całego swego trudu, którym się ktoś trudzi pod słońcem przez nieliczne dni swego życia, które dał mu Bóg; gdyż to jest jego udział.

  • 5Śpiewajcie WIEKUISTEMU pobożni, dziękujcie Jego świętemu Imieniu.

  • 4że nie mają udręk aż do śmierci, a nadto krzepka jest ich siła.

  • 12Z jego nozdrzy bucha dym, jak z kipiącego garnka, czy kotła.

  • 30Nie ujdzie on ciemności; płomień wysuszy jego odrośl oraz zniknie przez tchnienie Jego ust.

  • 24Trwoży go bieda i strapienie; chwyta go jak król, co jest gotowy do szturmu.

  • 1Człowiek napominany, a krnąbrny, będzie nagle zniszczony i to już nieuleczalnie.

  • 4Odurzone jest moje serce oraz przeraża mnie strach; wieczór mojej rozkoszy zamieniono mi w grozę.

  • 11Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.

  • 18Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.

  • 22A jednak Bóg długo go utrzymuje Swoją siłą, dźwiga na nowo, choć zwątpił już o życie.

  • 13Nawet w śmiechu może zaboleć serce, a końcem radości bywa zgryzota.

  • 8Będzie to pępowiną dla twoich żył i orzeźwieniem dla twych kości.