Ksiega Przyslów 19:10
Głupcowi nie przystoi rozkoszne życie; a tym mniej niewolnikom rządzić panami.
Głupcowi nie przystoi rozkoszne życie; a tym mniej niewolnikom rządzić panami.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
22Pod niewolnikiem, który zostaje królem; pod nikczemnikiem, który jest syty chleba;
7Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu.
11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
12Kiedy władca zwraca uwagę na słowa kłamstwa – wszyscy jego słudzy stają się niegodziwi.
23Spełnienie sprośności jest dla głupca jakby zabawką; tak jak czynu mądrości dla roztropnego męża.
9Nic nie mów w uszy głupca, bo on ma tylko pogardę dla twoich rozumnych słów.
19Sługa nie daje się poprawić słowami, bo chociaż je zrozumie – nie zastosuje się do nich.
20Jeśli zobaczysz człowieka porywczego w swych słowach – oto więcej nadziei dla głupca, niż dla niego.
21Jeśli ktoś rozpieszcza od młodości swojego sługę – to ten stanie się ostatecznie darmozjadem.
3Po jakiejkolwiek drodze chodzi głupi brakuje mu rozumu, i rozpowiada wszystkim, że jest głupim.
4Jeśli by powstał gniew władcy przeciwko tobie nie opuszczaj twojego stanowiska; gdyż uległość przytłumia wielkie winy.
5Jest zło, które widziałem pod słońcem, jako błąd, który wyszedł od władcy.
6Gdy bogaci w mądrość zasiadają nisko zaś głupota bywa umieszczana na wielkich wyżynach.
7Widziałem niewolników na rumakach, a przywódców chodzących pieszo, jako słudzy na ziemi.
2Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
11Rozum człowieka hamuje jego porywczość i jest dla niego chwałą, kiedy przebaczy uchybienie.
21Głupota jest radością bezmyślnego, a mąż rozważny idzie prostą drogą.
3Bicz na konia, wędzidło dla osła, a rózga na grzbiet głupich.
4Nie odpowiadaj głupiemu według jego głupoty, abyś się nie postawił na równi z nim.
5Odpowiedz głupiemu na głupotę, aby się nie uważał za mędrca we własnych oczach.
17Spokojne słowa mędrców winny być wysłuchane prędzej, niż krzyk przewodniczącego wśród głupców.
1Lepszy biedny, co postępuje w swej prostocie niż taki, co ma przewrotne usta i jest głupcem.
1Jak śnieg w lecie i deszcz w żniwa – tak nie przystoi cześć głupiemu.
9W swoim duchu nie rwij się do gniewu, gdyż gniew mieści się w łonie głupców.
24Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
3Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
29Kto miesza we własnym domu w dziedzictwie otrzyma wiatr; głupi zostanie sługą tego, kto jest mądrego serca.
13Lepszy młodzieniec ubogi, a mądry niż król stary, a głupi, który już jest niezdolny przyjmować przestrogi.
21Kto spłodził głupca – spłodził go na swoje utrapienie; ojciec nikczemnika nie będzie się cieszył.
8Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
6Nie pysznij się wobec króla i nie stawaj na miejscu wielkich.
25Strapieniem dla ojca jest głupi syn i gorzką troską dla swojej rodzicielki.
26Karać grzywną sprawiedliwego to jest niedobra sprawa; a bić szlachetnych – to urąga wszelkiej słuszności.
8Rozumny sercem przyjmuje przykazania; kto jednak jest głupich ust – upada.
3Głupota człowieka skrzywia jego drogę, a jego serce narzeka na WIEKUISTEGO.
33W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
16Biada ci, ziemio, której królem jest chłopiec i której książęta od rana ucztują.
17Szczęśliwa jesteś ziemio, której król jest ze szlachetnego rodu, i której książęta jadają we właściwym czasie; jadają by się posilić, a nie dla opilstwa.
5Lepiej słuchać przygany mędrca, niż przysłuchiwać się śpiewowi głupców.
6Bo śmiech głupca jest taki, jak trzeszczenie cierni pod garnkiem; więc to także jest marność.
5Głupiec gardzi napominaniem ojca, a kto zwraca uwagę na przestrogę – nabierze rozumu.
16Mądry czyni wszystko z rozwagą; głupi roztacza swą niedorzeczność.
2Rozumny sługa zapanuje nad gnuśnym synem i weźmie udział w dziedzictwie pośród braci.
15Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
16Gniew głupca objawia się niezwłocznie; jednak mądry ukrywa zniewagę.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
7Mądrość jest niedościgłą dla głupca; w bramie nie otwiera on swoich ust.
29Pobłażliwy jest bogaty w zastanowienie; a popędliwy wysoko podnosi głupstwo.
35Roztropny sługa znajduje przychylność króla, lecz jego oburzenia doświadczy ten, który przynosi wstyd.