Ksiega Psalmów 2:4
Ten, co króluje w niebiosach się uśmiecha, Pan im urąga.
Ten, co króluje w niebiosach się uśmiecha, Pan im urąga.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
8Oto plują swoimi ustami, a miecze są na ich wargach. Mówią: Czy ktoś usłyszy?
12Niegodziwy knuje przeciw sprawiedliwemu, ostrzy na niego swoje zęby.
13Ale WIEKUISTY mu urąga, bo widzi, że Jego dzień nadchodzi.
5Zatem przemówi do nich w Swoim gniewie i w Swojej grozie ich zatrwoży.
6To Ja namaściłem Mojego Króla na Cyonie, na Mojej świętej górze.
6O języku zdradziecki, upodobałeś sobie wszelkie zgubne mowy.
1Czemu się burzą ludy, a narody próżne zamysły knują?
2Powstają królowie ziemi i razem radzą książęta przeciw BOGU, i Jego Pomazańcowi.
3Stargajmy ich więzy, zrzućmy z siebie ich pęta.
10Zaś on – on też drwi z królów, a książęta u niego są na śmiech; wyśmiewa się z każdej warowni, usypuje ziemięi ją zdobywa.
11Przechodzi jak wicher i ciągnie dalej – lecz grzeszy ten, co własną siłę nazywa swoim bogiem.
26Dlatego i Ja się pośmieję, gdy nadejdzie wasze nieszczęście; będę urągał, kiedy przypadnie na was trwoga.
19Ale sprawiedliwi widzą ich koniec i się cieszą, a niewinny się z nich naśmiewa.
7Zaś ja jestem robakiem, a nie mężem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą tłumu.
21W czasie gdy śmiechem napełni twoje usta, a twoje wargi tryumfem –
2Wtedy napełniły się radością nasze usta, a nasz język śpiewem; wtedy mawiano pomiędzy narodami: WIEKUISTY dokonał z nimi wielkich rzeczy.
6Karmisz ich chlebem płaczu i poisz łez pełną miarą.
3A nasz Bóg jest w niebiosach; wszystko co zechciał, to uczynił.
8Bo Bóg jest Królem całej ziemi, więc zaśpiewajcie hymn.
10WIEKUISTY! Skruszeni będą Jego przeciwnicy! Nad każdym z nich zagrzmi z niebios. WIEKUISTY będzie sądził krańce ziemi, użyczy mocy Swojemu królowi, wywyższy róg Swojego pomazańca!
19WIEKUISTY utwierdził Swój tron na niebiosach, Jego królestwo włada wszystkim.
22Więc teraz się nie naśmiewajcie, by się nie naprężyły wasze więzy; bo jak słyszałem skończone to i postanowione przez Pana, WIEKUISTEGO Zastępów, względem całej ziemi.
31Niech się rozradują niebiosa i niech się rozweseli ziemia; niechaj mówią w narodach: Króluje WIEKUISTY!
22Ten, który zasiada nad kręgiem ziemi i nad jej mieszkańcami, podobnymi do szarańczy; który rozpościera niebiosa jak tkaninę i rozpina je do mieszkania jak namiot
27Bo czy Israel nie był u ciebie w pośmiewisku? Czy złapano go między złodziejami? Gdyż ile razy o nim mówiłeś – trzęsłeś się.
14WIEKUISTY zagrzmiał z niebios, Najwyższy wydał swój głos.
17WIEKUISTY dokonał, co zamyślił; spełnił Swoje słowo, które było postanowione od starodawnych dni; burzył oraz się nie zmiłował; ucieszył tobą wroga i wywyższył róg twych ciemięzców.
4BÓG jest w Przybytku Swojej świętości; WIEKUISTY, którego tron jest w niebiosach; Jego oczy widzą, Jego powieki badają synów ludzkich.
23Wtedy każdy klaśnie nad nim rękami i syknięciem usunie go z jego miejsca.
9Swoimi ustami miotają na niebiosa, a ich język pełza po ziemi.
10To spotka ich za ich pychę, ponieważ lżyli oraz wynosili się nad lud WIEKUISTEGO Zastępów.
10WIEKUISTY panował w czasie potopu i jako Król będzie panował na wieki.
34Bowiem nie Dawid wstąpił do niebios, ale sam mówi: Rzekł Pan Panu memu: Usiądź z mojej prawej strony,
1Pieśń Dawida. WIEKUISTY oświadczył memu Panu: Usiądź po Mej prawicy, dopóki twoich wrogów nie uczynię podnóżkiem twoich stóp.
22to takie jest słowo, które powiedział o nim WIEKUISTY: Gardzi tobą, wyśmiewa się dziewicza córa Cyonu; potrząsa za tobą głową córa Jeruszalaim.
5Pan po twojej prawicy rozbił królów w dzień Swojego gniewu.
25co powiedziałeś przez Ducha Świętego ustami Dawida, Twego sługi: W jakim celu wzburzyli się poganie, a ludy pielęgnowały to, co jest bezwartościowe?
6WIEKUISTY pokrzepia pokornych, a do ziemi poniża niegodziwych.
1WIEKUISTY króluje; niechaj się cieszy ziemia oraz niech się radują niezliczone wyspy.
7Wrogu, oto na zawsze zakończone są spustoszenia; a o miastach, które zburzyłeś o nich też zaginęła pamięć.
4Stałem się pośmiewiskiem dla własnego przyjaciela, ja, który wzywając Boga, byłem wysłuchiwany; jestem pośmiewiskiem, ja, sprawiedliwy, nieskazitelny.
11Niech się weselą niebiosa, niech się raduje ziemia, niechaj zahuczy morze i wszystko, co je zapełnia.
24Uśmiechałem się do nich, kiedy tracili odwagę, bo nie mogli przytłumić jasności mego oblicza.
1WIEKUISTY króluje, przyodział się we wspaniałość; WIEKUISTY przyodział się w potęgę i się przepasał.
1WIEKUISTY króluje - niech zadrżą narody; zasiadł na cherubach - niech zachwieje się ziemia.
4Lecz sprawiedliwy BÓG rozciął więzy niegodziwych.
19Szczęśliwie wybawił z boju moją duszę, choć tłumnie stanęli przeciw mnie.
23Gdy Jego bicz nagle zabija, jeszcze urąga rozpaczy niewinnych.
44Rzekł Pan Panu memu: Siądź po Mojej prawicy, aż uczynię twoich nieprzyjaciół podnóżkiem twoich nóg?
4Nasza dusza nad miarę się nasyciła i urąganiem hardych, i wzgardą wyniosłych.