Ksiega Przyslów 16:28
Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.
Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
29Mąż okrutny przewabia bliźniego swego, i wprowadza go na drogę niedobrą.
30Kto mruga oczyma swemi, zmyśla przewrotności; a kto rucha wargami swemi, broi złe.
14Przewrotności są w sercu jego, myśli złe na każdy czas, a zwady rozsiewa.
27Człowiek niezbożny wykopuje złe, a w wargach jego jako ogień pałający.
19Świadka fałszywego, który mówi kłamstwo, i tego, który sieje rosterki między braćmi.
18Człowiek głupi daje rękę, czyniąc rękojemstwo przed twarzą przyjaciela swego.
19Kto miłuje zwadę, miłuje grzech; a kto wynosi usta swe, szuka upadku.
20Przewrotny w sercu nie znajduje dobrego; a kto jest przewrotnego języka, wpadnie we złe.
18Mąż gniewliwy wszczyna swary; ale nierychły do gniewu uśmierza zwady.
22Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
19Kto objawia tajemnicę, zdradliwie się obchodzi; przetoż z tymy, którzy pochlebiają wargami swemi, nie miej towarzystwa.
8Słowa obmówcy są jako słowa zranionych, a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
17Jakoby też psa za uszy łapał, kto się mimo idąc w cudzą zwadę wdaje.
18Jako szalony wypuszcza iskry i strzały śmiertelne:
19Tak jest każdy, który podchodzi przyjaciela swego, a mówi: Azam ja nie żartował?
20Gdy niestaje drew, gaśnie ogień; tak gdy nie będzie klatecznika, ucichnie zwada.
21Jako węgiel martwy służy do rozniecenia, i drwa do ognia; tak człowiek swarliwy do rozniecenia zwady.
22Słowa obmówcy są jako słowa zranionych; a wszakże przenikają do wnętrzności żywota.
5Człowiek, który pochlebia przyjacielowi swemu, rozciąga sieć przed nogami jego.
14Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.
12Człowiek niepobożny, mąż złośliwy chodzi w przewrotności ust;
12Głupi gardzi bliźnim swym; ale mąż roztropny milczy.
13Obmówca obchodząc objawia tajemnice; ale kto jest wiernego serca, tai zwierzonej rzeczy.
9Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.
17Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
18Kto pokrywa nienawiść wargami kłamliwemi, i kto rozgłasza hańbę, głupi jest.
18Każdy, kto mówi fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu swemu, jest jako młot, i miecz, i strzała ostra.
4Zły pilnuje warg złośliwych, a kłamca słucha języka przewrotnego.
1Człowiek swej myśli, szuka tego, co mu się podoba, a w każdą rzecz wtrąca się.
11Uporny tylko złego szuka, dla tego poseł okrutny będzie nań zesłany.
24Nie bądź przyjacielem gniewliwemu, a z mężem popędliwym nie obcuj,
28Człowiek języka kłamliwego ma utrapienie w nienawiści, a usta łagodne przywodzą do upadku.
23Jako wiatr północny deszcz przynosi: tak przynosi twarz gniewliwą język uszczypliwy.
3Uczciwa rzecz każdemu, poprzestać zwady; ale głupim jest, co się w nią wdaje.
24Oddal od siebie przewrotność ust, a złośliwe wargi oddal od siebie.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
25Wysokomyślny wszczyna zwadę; ale kto nadzieję ma w Panu, dostatek mieć będzie.
12Wyrywając cię od drogi złej, i od człowieka mówiącego przewrotności;
4Zdrowy język jest drzewo żywota; ale przewrotność z niego jest jako zdruzgotanie od wiatru.
24Człowiek, który ma przyjaciół, ma się obchodzić po przyjacielsku, ponieważ przyjaciel bywa przychylniejszy nad brata.
29Kto czyni zamięszanie w domu swoim, odziedziczy wiatr, a głupi musi służyć mądremu.
15Których ścieszki są krzywe, a sami są przewrotnymi na drogach swoich;
3Bo sobie pobłaża w oczach swoich, aby wykonał nieprawość swoję aż do obmierzenia.
16Bo gdzie jest zawiść i zajątrzenie, tam i rozterki, i wszelka zła sprawa.
1Odpowiedź łagodna uśmierza gniew; ale słowa przykre wzruszają popędliwość.
6Wargi głupiego zmierzają do swaru, a usta jego do bitwy wyzywają.
24Kto spółkuje ze złodziejem, ma w nienawiści duszę swoję; także też kto przeklęstwa słyszy, a nie objawia go.