Ksiega Psalmów 105:19
Aż do onego czasu, gdy się o nim wzmianka stała; mowa Pańska doświadczała go.
Aż do onego czasu, gdy się o nim wzmianka stała; mowa Pańska doświadczała go.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
16Gdy przywoławszy głód na ziemię, wszystkę podporę chleba pokruszył.
17Posłał przed nimi męża, który był za niewolnika sprzedany, to jest Józefa;
18Którego nogi pętami trapili, a żelazo ścisnęło ciało jego,
20Posławszy król kazał go puścić; ten, który panował nad narodami, wolnym go uczynił.
21Postanowił go panem domu swego, i książęciem nad wszystką dzierżawą swoją,
22Aby władał i książętami jego według zdania duszy swojej, i starców jego mądrości nauczał.
20Że wejrzał z wysokości świątnicy swojej, że z nieba na ziemię spojrzał;
15I stało się do Jeremijasza słowo Pańskie, gdy jeszcze był zamknięty w sieni straży, mówiąc:
19I stało się, gdy usłyszał pan jego słowa żony swojej, które rzekła do niego, mówiąc: Tak mi uczynił sługa twój, rozgniewał się bardzo.
20I wziął pan Józefa, a dał go do domu więzienia, tam, gdzie więźnie królewskie sadzano, i był tam w domu więzienia.
21A Pan był z Józefem, i skłoniwszy ku niemu miłosierdzie, dał mu łaskę w oczach przełożonego nad domem więzienia.
22Tedy przełożony nad domem więzienia, podał w moc Józefowi wszystkie więźnie, którzy byli w domu więzienia; a wszystko, co tam czynić mieli, to on sprawował.
23A przełożony nad domem więzienia nie doglądał tego, czego mu się powierzył, dla tego iż Pan był z nim, a co on czynił, to Pan szczęścił.
12I podali go do więzienia, ażby im oznajmiono, co z nim rozkaże Pan czynić.
19Każe go też boleścią na łożu jego, a we wszystkich kościach jego ciężką niemocą.
42Albowiem wspomniał na słowo świętobliwości swojej, które rzekł do Abrahama, sługi swego.
43Przetoż wywiódł lud swój z weselem, a z śpiewaniem wybranych swoich.
4To gdy usłyszały o nim narody, w jamie ich pojmany jest, a zawiedziony w łańcuchach do ziemi Egipskiej.
8A jeźliby byli okowani w pęta, albo uwikłani powrozami utrapienia:
14Pospieszy się, aby więzień był uwolniony; bo nie umrze w dole, ani będzie miał jaki niedostatek chleba swego.
10Gdyż on zna drogę moję; a będzieli mię doświadczał, jako złoto wynijdę.
19Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.
20Posyła słowo swe, i uzdrawia ich,a wybawia ich z grobu.
44A wszakże wejrzał na ucisk ich, i usłyszał wołanie ich.
10Albowiemeś nas doświadczył, o Boże! wypławiłeś nas ogniem, tak jako srebro pławione bywa.
13Abyś mu sprawił pokój od złych dni, ażby był wykopany dół niezbożnikowi.
3Tygiel srebra a piec złota doświadcza; ale Pan serc dośwadcza.
14Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.
15Niechajże wysławiają przed Panem miłosierdzie jego, a dziwne sprawy jego przed synami ludzkimi.
16Przeto, że kruszy bramy miedziane, a zawory żelazne rąbie.
5Albowiem jest postanowienie w Izraelu, prawo Boga Jakóbowego.
6Na świadectwo w Józefie wystawił je, kiedy był wyszedł przeciw ziemi egipskiej, kędym słyszał język, któregom nie rozumiał.
10Którzy siedzą w ciemności i w cieniu śmierci, ściśnieni będąc nędzą i żelazem,
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.
6Dla zniszczenia ubogich, i dla wołania nędznych teraz powstanę, mówi Pan; postawię w bezpieczności tego, na którego sidła stawiają.
45Aby zachowali ustawy jego, a prawa jego przestrzegali. Halleluja.
18Pokarałci mię Pan srodze; ale mię na śmierć nie podał.
3I baczył pan jego, że Pan był z nim, a iż wszystko co on czynił, Pan szczęścił w ręku jego.
19Bliski jest Pan tym, którzy są skruszonego serca, a utrapionych w duchu zachowuje.
19Oznajmuje słowo swe Jakóbowi, ustawy swe i sądy swe Izraelowi.
5I stało się, gdy go przełożył nad domem swym, i nad wszystkiem, co miał, błogosławił Pan domowi Egipczanina dla Józefa; i było błogosławieństwo Pańskie nad wszystkiem, cokolwiek miał w domu i na polu.
14Nie dopuszczał nikomu, aby im miał krzywdę czynić; nawet karał dla nich i królów, mówiąc:
8Aby wiązali pętami królów ich, a szlachtę ich okowami żelaznemi;
3Doświadczyłeś serca mego, nawiedziłeś je w nocy; doświadczyłeś mię ogniem, aleś nic nie znalazł; myśli moje nie uprzedzają ust moich.
3Uganiał się z nimi, przeszedł spokojnie ścieszkę, po której nogami swemi nie chadzał.
14Bo ów z więzienia wychodzi, aby królował, a ten i w królestwie swojem zubożeć może.
15Wyrwie utrapionego z utrapienia jego, a otworzy w uciśnieniu ucho jego.
10I wyrwał go ze wszystkich jego ucisków, a dał mu łaskę i mądrość przed Faraonem, królem Egipskim, który go postanowił książęciem nad Egiptem i nad wszystkim domem swoim.