Ksiega Psalmów 92:6
O jako wielmożne są sprawy twoje, Panie! bardzo głębokie są myśli twoje.
O jako wielmożne są sprawy twoje, Panie! bardzo głębokie są myśli twoje.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
8Zrozumicież, o wy bydlęcy między ludźmi! a wy szaleni kiedyż zrozumiecie?
2Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.
20Przecież musi iść za rodziną ojców swych, a na wieki nie ogląda światłości. Owóż człowiek, który jest we czci, a nie zrozumiewa tego, podobny jest bydlętom, które giną.
22Bo głupi lud mój nie zna mię, synowie niemądrzy i nierozumni są; mądrzy są do czynienia złego, ale dobrze czynić nie umieją.
2Zaistem jest głupszy nad innych, a rozumu człowieczego nie mam.
3I nie nauczyłem się mądrości, a umiejętności świętych nie umiem.
14Bo głupi wiele mówi, choć nie wie ten człowiek, co ma być. Albowiem któż mu oznajmi, co po nim nastanie?
15Głupi pracują aż do ustania, a przecie nie mogą dojść do miasta.
6Naśmiewca szuka mądrości, a nie znajduje; ale umiejętność roztropnemu jest snadna.
7Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
8Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
16Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
1Przedniejszemu śpiewakowi na Machalat pieśń Dawidowa nauczająca.
1Przedniejszemu śpiewakowi psalm Dawidowy.
9Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
16Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
5Ludzie źli nie zrozumiewają sądu; ale którzy Pana szukają, rozumieją wszystko.
21Słuchajcież teraz tego, ludu głupi! który niemasz serca, który oczy mając, a nie widzisz, który uszy mając, a nie słyszysz.
5Zrozumijcie prostacy ostrożność, a głupi zrozumijcie sercem.
5Albowiemeś mię rozweselił, Panie! sprawami twemi; o sprawach rąk twoich śpiewać będę.
22Zgłupiałem był, a nicem nie rozumiał, byłem przed tobą jako bydlę.
23Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
24Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.
4Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny.
5Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.
16Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
33W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
18Nie wiedzą, ani rozumieją, przeto, że Bóg zaślepił oczy ich, aby nie widzieli, i serca ich, aby nie rozumieli.
4Tedym Ja rzekł: Podobno ci nędzni są, głupio sobie poczynają; bo nie są powiadomi drogi Pańskiej, i sądu Boga swego.
22Choćbyś głupiego i w stępie między krupami stąporem stłukł, nie odejdzie od niego głupstwo jego.
12Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.
10Aby żył na wieki, a nie oglądał grobu.
3I na ten czas, gdy głupi drogą idzie, serce jego niedostatek cierpi; bo pokazuje wszystkim, że głupim jest.
22Zdrój żywota jest roztropność tym, którzy ją mają; ale umiejętność głupich jest głupstwem.
19Sługa nie bywa słowami naprawiony; bo choć rozumie, jednak nie odpowiada.
5Lecz oni nic nie wiedzą, ani rozumieją; w ciemnościach ustawicznie chodzą; zaczem się zachwiały wszystkie grunty ziemi.
23Za śmiech sobie ma głupi, popełnić niecnotę, ale mąż roztropny dzierży się mądrości.
7Wysokie są głupiemu mądrości; w bramie nie otworzy ust swoich.
3Któż jest ten, pytasz, który zaciemnia radę Bożą nieumiejętnie? Dlatego przyznaję, żem nie zrozumiał; dziwniejsze są te rzeczy, niżbym je mógł pojąć i zrozumieć.
11Albowiem on zna marność ludzką, i widzi nieprawość; a nie miałby tego baczyć?
12Człowiek nierozumny nabywa rozumu, choć się jako źrebię leśnego osła rodzi człowiek.
21Głupstwo jest weselem głupiemu, ale człowiek roztropny prostuje drogę swoję.
8A wszakże społem zgłupieli i poszaleli; z drewna brać naukę, jest wierutna marność.
14Serce rozumne szuka umiejętności; ale usta głupich karmią się głupstwem
17Tak zgłupiał każdy człowiek, że tego nie zna, że pohańbiony bywa złotnik od obrazu rytego; bo kłamstwem jest ulanie jego, a niemasz w nich ducha.
9Przed głupim nie mów; albowiem wzgardzi roztropnością powieści twoich.
7Człowiek bydlęcy nie zna, a głupi nie zrozumiewa tego,
10Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.