Ksiega Hioba 37:13
Wywołuje je jako karcącą rózgę, bądź jako owoc ziemi, bądź jako znak Jego łaski.
Wywołuje je jako karcącą rózgę, bądź jako owoc ziemi, bądź jako znak Jego łaski.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
12więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
6WIEKUISTY czyni wszystko, co chce na niebie, na ziemi, w morzach oraz we wszystkich głębinach.
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
3Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
14Ijobie, skłoń na to ucho, zastanów się i rozważ te Boże cuda.
15Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?
6Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.
32A jeżeli zasmucił znowu się zmiłuje, według pełni Swej łaski.
33Bo nie ze Swojego serca trapi oraz zasmuca synów ludzkich.
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
37Czy ktoś coś wypowiedział a się spełniło, jeśli Pan tego nie rozkazał?
38Czyż nie z ust Najwyższego wychodzi zarówno bolesne, jak i szlachetne?
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
17Oto szczęśliwy człowiek, którego karci Bóg. Zatem karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj.
18Bo On rani, ale i leczy; uderza, lecz Jego ręce uzdrawiają.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
29Jeśli więc daje pokój, któż Go potępi? A jeśli skrywa Swoje oblicze, kto Go zobaczy? Jednak On czuwa nad narodem, jak i nad pojedynczym człowiekiem.
22Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.
13On jednak trwa przy jednym – któż Go powstrzyma? Jego istota zapragnęła i dlatego to spełnia.
14Tak, spełni co mi przeznaczył; a powziął jeszcze więcej podobnych postanowień.
12Bo kogo WIEKUISTY miłuje – tego karci, jako Ojciec, co kocha swego syna.
18Posyła Swoje Słowo i je roztapia; wieje Swym wiatrem i leją się wody.
25Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;
13Kto Mu dał władzę nad ziemią? Kto ustanowił cały krąg świata?
25Kto oddzielił ulewie stoki oraz wyznaczył drogę błyskom gromów;
26by zrosić deszczem ziemię przez nikogo nie zamieszkałą; pustynię, na której nie ma człowieka?
27By orzeźwić opuszczone i puste rozłogi oraz rozkrzewić świeżą ruń.
5Miłuje sprawiedliwość i prawo; ziemia pełna jest miłosierdzia BOGA.
10On spuszcza na ziemię deszcz i zsyła wody na błonie.
31Ich mocą sądzi narody, zarazem obficie udzielając żywności.
32W Swoich dłoniach ukrywa promień i rozkazuje mu by uderzał.
11Raczej płaci On człowiekowi według jego pracy i wydziela każdemu według jego drogi.
24A zatem karć mnie WIEKUISTY, ale sprawiedliwie nie w Twoim gniewie, byś mnie nie zniszczył.
10Jeżeli przemknie, uwięzi oraz zgromadzi na sąd – kto Mu wzbroni?
13By ogarnęła kraje ziemi oraz zostali z niej strąceni niegodziwi;
26kiedy zakreślił deszczowi prawo i szlaki błyskom gromów
1Serce króla jest w ręku WIEKUISTEGO, tak jak potoki wody; kieruje nim, dokądkolwiek Mu się podoba.
10Wtedy otwiera im ucho, aby przyjęli przestrogę oraz każe im się odwrócić od niecności.
15On zsyła swoje Słowo na ziemię i szybko mknie Jego rozkaz.
12Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz?
3Nie spiesz się od niego odejść i nie wdawaj się w zgubne sprawy. Gdyż wszystko, co chce to czyni.
13W obliczu WIEKUISTEGO, bo idzie, bo idzie by sądzić ziemię; będzie sądził świat w sprawiedliwości, a ludy w S Swojej prawdzie.
14Wyprowadzasz trawę dla bydła i rośliny na użytek człowieka, aby z ziemi wydobył chleb.
9Bowiem On powiedział, a stało się; On rozkazał, a powstało.
11Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
3Dlatego WIEKUISTY sprowadził oraz spełnił to, co zapowiedział. Gdyż zgrzeszyliście WIEKUISTEMU, nie słuchając Jego głosu, i dlatego ta rzecz was spotkała.
26A kiedy ją przygotuje według prawidła, jego Bóg mu ją użyźni.
29Tak też to wyszło od WIEKUISTEGO Zastępów; dziwne jest Jego postanowienie i wielkim wykonanie.