Lamentacje 4:8

Biblia Gdanska (1632/1881)

Lecz ich twarz stała się czarniejszą od sadzy, nie poznać ich na ulicach; ich skóra przylgnęła do ich kości oraz zaschła jak drewno.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Hi 30:30 : 30 Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.
  • Ps 102:3-5 : 3 W dzień mojej niedoli nie ukrywaj przede mną Twojego oblicza, skłoń ku mnie Twoje ucho,i w dzień, w którym Cię wzywam, szybko mi odpowiedz. 4 Bo moje dni znikają jak dym, a moje członki są jak rozpalone głownie. 5 Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.
  • Lm 5:10 : 10 Od żarów głodu nasza skóra sczerniała jak piec.
  • Ps 119:83 : 83 Bo byłem jak wór w dymie, ale nie zapomniałem Twoich ustaw.
  • Hi 19:20 : 20 Do skóry, do mojego ciała przylgnęły moje kości, a ocalały zaledwie dziąsła moich zębów.
  • Hi 30:17-19 : 17 Noc przewierca we mnie me kości, lecz i żyły nie mają pokoju. 18 Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki. 19 Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
  • Rt 1:19-20 : 19 Tak obie szły dalej, aż zaszły do Betlechem. Gdy jednak weszły do Betlechem z powodu nich zawrzało całe miasto, a kobiety zawołały: Czy to nie jest Naemi? 20 Więc do nich powiedziała: Nie nazywajcie mnie Naemi nazywajcie mnie Mara, gdyż Wszechmocny sprawił mi wiele goryczy.
  • Hi 2:12 : 12 A kiedy z pewnego oddalenia podnieśli swoje oczy oraz go nie poznali, zaczęli głośno płakać i każdy rozdarł swój płaszcz, po czym nad swoje głowy rzucali proch ku niebu.
  • Hi 33:21 : 21 Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości.
  • Ps 32:4 : 4 Ponieważ dzień i noc ciążyła na mnie Twoja ręka, wilgoć moja zanikła jak od upałów lata. Sela.
  • Ps 38:3 : 3 Gdyż utkwiły we mnie Twoje strzały i dotknęła mnie Twoja ręka.
  • Iz 52:14 : 14 Jak twym widokiem przerażało się wielu i bardziej niż kogokolwiek był zeszpecony jego wygląd oraz zniszczona jego postać bardziej niż synów ludzkich
  • Lm 4:1-2 : 1 Jakże sczerniało złoto, zmienił się kruszec kosztowny; święte kamienie zostały rozrzucone po rogach wszystkich ulic. 2 Dzieci Cyonu są drogie, cenione na równi ze szczerym złotem, a zostały uznane za gliniane dzbany, za dzieło rąk garncarza.
  • Ps 102:11 : 11 Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.
  • Jl 2:6 : 6 Przed jego obliczem drżą narody oraz pobladły wszystkie twarze.
  • Na 2:10 : 10 Rozchwyćcie srebro, rozchwyćcie złoto, bo jest tego niewyczerpany zasób! Wielka ilość wszelkich kosztownych klejnotów!

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Lm 5:9-11
    3 wersety
    80%

    9W obliczu miecza na pustyni, z narażeniem naszego życia zdobywamy nasz chleb.

    10Od żarów głodu nasza skóra sczerniała jak piec.

    11W Cyonie zhańbiono kobiety i dziewice w miastach Judei.

  • 30Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.

  • Lm 4:5-7
    3 wersety
    78%

    5Ci, którzy jadali łakocie mdleli po ulicach; ci, których wypiastowano w szkarłatach obejmowali śmietniska.

    6Gdyż wina mojego ludu była większa niż grzech Sedomu, który został zburzony w jednej chwili, choć nie spadły na niego ludzkie ręce.

    7Czystsi od śniegu byli jej przywódcy, bielsi od mleka; ich cera czerwieńsza od korali, a ich postać jakby z szafiru.

  • 21Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości.

  • 75%

    6Przed jego obliczem drżą narody oraz pobladły wszystkie twarze.

  • Hi 6:16-17
    2 wersety
    74%

    16Które zmętniały od lodu, a ponad nimi stwardniał śnieg.

    17Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.

  • Pnp 1:5-6
    2 wersety
    74%

    5Ja jestem śniada, ale wdzięczna, o, córy jerusalemskie! Tak, jak namioty Kedaru i jak kotary Salomona.

    6Nie zwracajcie uwagi, że jestem taka śniada, bo opaliło mnie słońce. Synowie mojej matki rozpalili się na mnie gniewem, ustanowili mnie dozorczynią winnic a mojej własnej winnicy nie strzegłam.

  • 74%

    9Szczęśliwsi byli ci, którzy padli od miecza niż ci, co zginęli od głodu; bowiem zanikali powoli, strawieni, z powodu braku plonów na polu.

  • 10Rozchwyćcie srebro, rozchwyćcie złoto, bo jest tego niewyczerpany zasób! Wielka ilość wszelkich kosztownych klejnotów!

  • 5Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.

  • 11Jego głowa jak bryła szczerozłota, a jego włosy kędzierzawe, czarne jak kruk.

  • 18Więc obloką się w wory i ogarnie ich przerażenie; zaś na każdym obliczu – hańba, a na wszystkich ich głowach – łysina.

  • Mi 3:2-3
    2 wersety
    70%

    2Jednak oni nienawidzą dobrego, a kochają zło; zdzierają im skórę z ciała, a ciało z ich kości.

    3Żywią się cielesną naturą Mojego ludu; ściągają z nich skórę, łamią im kości oraz rąbią ich w garnku, jak mięso w kotle.

  • 7Z otyłości wystąpiło ich oko; wezbrały urojenia ich serca.

  • 70%

    9Przeciw nim świadczy piętno ich oblicza i rozgłaszają swój grzech jak Sedom; nie tają go. Biada ich duszy, gdyż sami wypielęgnowali sobie niedolę.

  • Hi 24:16-17
    2 wersety
    69%

    16W ciemności włamują się do domów, które za dnia wyznaczyli; nie chcą znać światła.

    17Bowiem śmiertelny mrok jest dla nich wspólnie porankiem, bo dobrze są obeznani ze strachami śmiertelnej pomroki.

  • 21Z powodu skruszenia córki mojego ludu jestem skruszony; chodzę w żałobie, ogarnęło mnie odrętwienie.

  • 69%

    4Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.

  • 3Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.

  • 69%

    5Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

  • 68%

    5Bodajby zachmurzyła go ciemność oraz śmiertelna pomroka, zawisnął nad nim gęsty obłok i trwożyły go dzienne zaćmienia.

  • 14Zatem błądzili po ulicach jak niewidomi, zbrukani krwią, tak, że nie można było się dotknąć ich szat.

  • 22I spojrzy na ziemię, a tu niedola i pomroka, gęste tumany i zwarta ciemność.

  • Iz 1:6-7
    2 wersety
    68%

    6Nic w nim zdrowego od stóp do głów; rany, sińce i ropiejące wrzody – nie wyciśnięte, nie przewiązane i nie zmiękczone oliwą.

    7Wasz kraj jest pustynią, wasze miasta popalone pożogą; waszą ziemię przed wami pożerają cudzoziemcy oraz jest spustoszona jak rumowisko po barbarzyńcach.

  • 14Oto byli jak ścierń – podpalił ich ogień; nie ocalili swojego życia z mocy płomienia; bez węgla do rozpalenia, ni ogniska, aby przy nim posiedzieć.

  • 68%

    7Moją winnicę podał na spustoszenie, a Me figowe drzewo na porąbanie; doszczętnie je obnażył i porzucił, więc jego gałązki zbielały.

  • 12Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota.

  • 14Pośród jasnego dnia zderzają się z ciemnością i w południe macają jakby w nocy.

  • 17Zabraknie im chleba i wody; więc jeden i drugi będzie gnił za życia, oraz zamilkną w swojej winie.

  • Hi 24:10-11
    2 wersety
    67%

    10Dają im chodzić nago, bez odzieży oraz o głodzie znosić snopy.

    11Między murami wydeptują oliwę, tłoczą prasy, a przy tym pragną.

  • 23Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.

  • 30Będą zawodzić nad tobą wielkim głosem, gorzko narzekać, sypać proch na swoje głowy i tarzać się w popiele.

  • 7Jakby ktoś kopał oraz rozdzierał ziemię, tak nad skrajem Krainy Umarłych S rozrzucone są nasze kości.

  • 23Niech ich stół będzie dla nich zasadzką oraz sidłem bezpiecznie ucztujących.

  • 20Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.

  • 8Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem.

  • 14Dlatego ich dusza wydana jest na śmierć od młodości, a ich życie między duchowymi nierządnikami.

  • 16Jego kołczan jest jak otwarty grób; wszyscy są mężni.

  • 67%

    9Jego siłę pożerali cudzoziemcy, a on się nie zorientował; posiała go już siwizna, a on nie zmiarkował.