Ksiega Hioba 12:17
On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.
On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18On pas królów rozwiązuje, i znowu przepasuje pasem biodra ich.
19Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
20Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.
21Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.
22On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.
23Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.
24On odejmuje serca przełożonym ludu ziemi, a czyni, że błądzą po pustyni bezdrożnej;
25Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.
15On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
16U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.
12Który w niwecz obraca myśli chytrych, tak, iż ręce ich nie sprawią nic skutecznego;
13Który chwyta mądrych w chytrości ich, a radę przewrotnych prędko niszczy.
15Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
23Tenci książąt w niwecz obraca, sędziów ziemskich jako nic rozprasza.
13Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
25Wniwecz obracam znamiona praktykarzów, i wieszczków do szaleństwa przywodzę; i mędrców na wstecz obracam, a umiejętność ich głupią czynię.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
19Albowiem mądrość tego świata głupstwem jest u Boga; bo napisano: Który chwyta mądrych w chytrości ich;
7Zaiste ucisk przywodzi mądrego do szaleństwa, a dar zaślepia serce.
33W sercu mądrego odpoczywa mądrość, ale wnet poznać, co jest w sercu głupich.
3I na ten czas, gdy głupi drogą idzie, serce jego niedostatek cierpi; bo pokazuje wszystkim, że głupim jest.
40Gdy wylewa wzgardę na książąt, dopuszczając, aby błądzili po puszczy bezdrożnej.
7Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
8Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
14Z królmi i z radcami ziemi, którzy sobie budowali na miejscach pustych;
16Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
12A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
16Albowiem wodzowie ludu tego są zwodziciele, a którzy się im wodzić dadzą, zginęli.
24Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.
3Jakążeś dał radę temu, co nie ma mądrości? Azaś go samej rzeczy gruntownie nie wyuczył?
21Głupstwo jest weselem głupiemu, ale człowiek roztropny prostuje drogę swoję.
7Ściśnione będą kroki siły jego, a porazi go rada jego.
10Nie przystoi głupiemu rozkosz, ani słudze panować nad książętami.
24Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
23Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
26Król mądry rozprasza niezbożnych, i przywodzi na nich pomstę.
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
17Aleś ty sąd niepobożnego zasłużył, przetoż prawo i sąd będą cię trzymać.
18Gdyż on był napełnił dobrem domy ich; (ale rada niepobożnych daleka jest odemnie.)
22Aby władał i książętami jego według zdania duszy swojej, i starców jego mądrości nauczał.
23Za śmiech sobie ma głupi, popełnić niecnotę, ale mąż roztropny dzierży się mądrości.
17Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
7Wysokie są głupiemu mądrości; w bramie nie otworzy ust swoich.
32Bo odwrócenie prostaków pozabija ich, a szczęście głupich wytraci ich.
11Tedy się odmieni duch jego, a wystąpi i przewini, myśląc, że ta moc jego jest boga jego.
23Jeźli biczem nagle zabija, z pokuszenia niewinnych naśmiewa się;
16Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
22Dla sługi, kiedy panuje, i dla głupiego, kiedy się nasyci chleba;
10Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi!
9Kogoż zawstydzili ci mędrcy? Którzyż są przestraszeni i pojmani? Oto słowo Pańskie odrzucają; cóż to tedy za mądrość ich?