Ksiega Hioba 16:15

Polska Biblia Gdanska

Uszyłem wór na zsiniałą skórę moję, a oszpeciłem prochem głowę moję.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 37:34 : 34 Tedy rozdarłszy Jakób szaty swe, włożył wór na biodra swoje, żałując syna swego przez wiele dni.
  • Ps 7:5 : 5 Jeźlim złe oddał temu, który ze mną w pokoju mieszkał; jeźliżem nie wyrwał tego, który mię dręczył bez przyczyny:
  • Ps 75:5 : 5 Rzekę szalonym: Nie szalejcie, a niepobożnym: Nie podnoście rogów.
  • Iz 22:12 : 12 Nadto, gdy wołał Pan, Pan zastępów, dnia onego do płaczu i do narzekania, i do obłysienia się, i do przepasania się worem;
  • 1 Krl 21:27 : 27 A gdy usłyszał Achab te słowa, rozdarł odzienie swoje, a włożywszy wór na ciało swoje, pościł i leżał w worze, a chodził po maluczku.
  • Hi 30:19 : 19 Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.
  • 1 Sm 2:10 : 10 Pan pokruszy przeciwniki swoje, a zagrzmi na nie z nieba; Pan będzie sądził granice ziemi, a da moc królowi swemu, i wywyższy róg pomazańca swego.
  • Ps 75:10 : 10 Ale ja będę opowiadał sprawy Pańskie na wieki, będę śpiewał Bogu Jakóbowemu. A wszystkie rogi niezbożnikom postrącam; ale rogi sprawiedliwego będą wywyższone.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 16Twarz moja płaczem oszpecona, a na powiekach moich jest cień śmierci.

  • Hi 30:18-19
    2 wersety
    80%

    18Dla wielkiej boleści zmieniła się szata moja, a jako kołnierz sukni mojej ściska mię.

    19Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

  • 78%

    5Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

  • Hi 16:12-14
    3 wersety
    78%

    12Byłem w pokoju, ale mię potarł; a uchwyciwszy mię za szyję moję, roztrzaskał mię, i wystawił mię sobie za cel.

    13Ogarnęli mię strzelcy jego; rozciął nerki moje, a nie przepuścił, i rozlał na ziemię żółć moję.

    14Zranił mię, raną na ranę; rzucił się na mię, jako olbrzym.

  • 6Przetoż żałuję i pokutuję w prochu i w popiele.

  • 9Z sławy mojej złupił mię, i zdjął koronę z głowy mojej.

  • 16Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.

  • 11Gdym płakał i trapił postem duszę moję, stało mi się to pohańbienie.

  • 76%

    4Do starości przywiódł ciało moje i skórę moję, a połamał kości moje.

  • Hi 16:7-10
    4 wersety
    75%

    7A teraz zemdlił mię; spustoszyłeś, o Boże! wszystko zgromadzenie moje.

    8Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.

    9Popędliwość jego porwała mię, i wziął nienawiść przeciwko mnie; a zgrzytając na mię zębami swemi, jako nieprzyjaciel mój, bystremi oczyma swemi spojrzał na mię.

    10Rozdzierają na mię usta swe, i sromotnie mię policzkowali, zebrawszy się społu przeciwko mnie.

  • 31Wszakże w dole zanurzysz mię, i brzydzić się mną będą szaty moje.

  • 16A teraz we mnie rozlała się dusza moja; ogarnęły mię dni utrapienia;

  • 15Rozpłynąłem się jako woda, a rozstąpiły się wszystkie kości moje; stało się serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich.

  • 5Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.

  • 11Drogi moje odwrócił, owszem, rozszarpał mię, i uczynił mię spustoszoną.

  • 6Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego.

  • Lm 1:13-14
    2 wersety
    74%

    13Z wysokości posłał ogień w kości moje, który je opanował; rozciągnął sieć nogom moim, obrócił mię na wstecz, podał mię na spustoszenie, przez cały dzień żałośną.

    14Związane jest jarzmo nieprawości moich ręką jego, splotły się, wstąpiły na szyję moję; toć poraziło siłę moję; podał mię Pan w ręce nieprzyjaciół, nie mogę powstać.

  • 9Przez cały dzień urągają mi nieprzyjaciele moi, a naśmiewcy moi przeklinają mię.

  • Ps 35:13-14
    2 wersety
    74%

    13Chociażem się ja w wór obłóczył, gdy oni chorowali; trapiłem postem duszę moję, i modliłem się często sam u siebie za nimi.

    14Jako do przyjaciela, jako do brata mego, ustawiczniem chadzał; poniżałem się jako ten, który się smuci, chodząc po matce w żałobie.

  • Hi 30:30-31
    2 wersety
    74%

    30Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.

    31Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.

  • 15Wystawiłeś nas na przypowieść między poganami, tak, że nad nami narody głową kiwają.

  • Hi 17:6-7
    2 wersety
    73%

    6Wystawił mię zaiste na przypowieść ludziom, i jako śmiechowisko przed nimi.

    7Zaćmione jest dla żałości oko moje, a wszystkie myśli moje są jako cień.

  • 10Zmiłuj się nademną, Panie! bom jest uciśniony; wywiędła od żałości twarz moja; także i dusza moja i żywot mój.

  • 73%

    8Narzekaj, jako panna przepasana worem nad mężem młodości swojej.

  • 20O krasomówcy moi, przyjaciele moi! wylewa łzy do Boga oko moje.

  • 3Obłoczę niebiosa w ciemności, a wór daję za odzienie ich.

  • 10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.

  • 15Ale cóż mam więcej rzec? Onci mi odpowiedział, i sam uczynił, że żyć będę mimo wszystkie lata swe po gorzkości duszy mojej.

  • 15Jeźlim bezbożny, biada mi! a choćbym też był sprawiedliwym, nie podniosę głowy mojej, będąc nasycony pohańbieniem,i widząc utrapienie moje,

  • 10Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.

  • 36Czylibym jej na ramieniu swojem nie nosił? a nie przywiązałbym jej sobie miasto korony?

  • 1Dech mój skażony jest; dni moje giną; groby mię czekają.

  • 72%

    1Jam jest ten mąż, którym widział utrapienie od rózgi rozgniewania Bożego.

  • 14Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?

  • 19Biada mnie nad zniszczeniem mojem: bolesna jest rana moja, chociażem był rzekł: Zaiste tę niemoc będę mógł znieść.

  • 14Ponieważ mię cały dzień biją, a karanie cierpię na każdy poranek.

  • 4I ściśniony jest we mnie duch mój, a we wnętrznościach moich niszczeje serce moje.

  • 20Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

  • 29Kładzie w prochu usta swe, ażby się okazała nadzieja;

  • 28Chodzę szczerniawszy, ale nie od słońca; powstaję i wołam w zgromadzeniu.