Ksiega Hioba 21:33

Polska Biblia Gdanska

Słodnieją mu bryły grobowe, i ciągnie za sobą wszystkich ludzi; a tych, którzy go poprzedzili, niemasz liczby.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Hi 30:23 : 23 Wiemci, że mię na śmierć podasz, i do domu wszystkim żyjącym naznaczonego.
  • Hbr 9:27 : 27 A jako postanowiono ludziom raz umrzeć, a potem będzie sąd:
  • Koh 1:4 : 4 Jeden rodzaj przemija, a drugi rodzaj nastaje; lecz ziemia na wieki stoi.
  • Koh 8:8 : 8 Niemasz człowieka, coby miał moc nad żywotem, żeby zahamował duszę, ani ma mocy nade dniem śmierci; ani ma, czemby się bronił w tym boju, ani wyswobodzi niezbożnego niepobożność.
  • Koh 12:7 : 7 I wróci się proch do ziemi, jako przedtem był, a duch wróci się do Boga, który go dał.
  • Rdz 3:19 : 19 W pocie oblicza twego będziesz pożywał chleba, aż się nawrócisz do ziemi, gdyżeś z niej wzięty; boś proch, i w proch się obrócisz.
  • Hi 3:17-19 : 17 Tam niepobożni przestawają straszyć, i tam odpoczywają zwątleni w siłę. 18 Tamże więźniowie sobie wydychają, a nie słyszą głosu trapiącego ich, 19 Mały i wielki tam sobie są równi a niewolnik wolny od pana swego.
  • Hi 3:22 : 22 Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.
  • Hi 17:16 : 16 W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.
  • Hi 24:24 : 24 Na chwilę wywyższeni są, alić ich niemasz; zniżeni i ściśnieni będą jako inni wszyscy, a jako wierzch kłosa ścięci będą.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Hi 21:31-32
    2 wersety
    80%

    31Któż mu oznajmi w oczy drogę jego? a to, co czynił, kto mu odpłaci?

    32Wszakże i on do grobów zaprowadzony będzie, a w kupie umarłych zawżdy zostanie.

  • Hi 33:21-22
    2 wersety
    73%

    21Zniszczeje znacznie ciało jego, i wysadzą się kości jego, których nie widać było;

    22I przybliża się do grobu dusza jego a żywot jego do rzeczy śmierć przynoszących.

  • Hi 21:23-26
    4 wersety
    72%

    23Ten umiera w doskonałej sile swojej, gdy zewsząd bezpieczny i spokojny jest;

    24Gdy piersi jego pełne są mleka, a szpik kości jego odwilża się,

    25Inny zaś umiera w gorzkości ducha, który nie jadał z uciechą.

    26Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.

  • 11Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.

  • 34Jakoż mię tedy próżno cieszycie, gdyż w odpowiedziach waszych zostaje kłamstwo?

  • 21Co za staranie jego o domu jego po nim, gdyż liczba miesięcy jego umniejszona jest?

  • 2Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

  • 19Toć to jest wesele drogi jego, a inny z ziemi wyrośnie.

  • 15Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.

  • Hi 20:7-8
    2 wersety
    70%

    7A wszakże na wieki zginie jako gnój jego, a ci, którzy go widzieli, rzeką: Gdzież się podział?

    8Uleci jako sen, a nie znajdą go; bo uciecze, jako widzenie nocne.

  • Hi 3:21-22
    2 wersety
    70%

    21Którzy czekają śmierci, a nie przychodzi, choć jej pilniej szukają niż skarbów skrytych;

    22Którzyby się z radością weselili, pląsając, gdyby znaleźli grób.

  • Hi 27:15-16
    2 wersety
    70%

    15Którzy po nim zostaną w śmierci pogrzebieni będą, a wdowy jego nie będą go płakały;

    16Choćby srebra nazgromadzał jako prochu, a nasprawiał szat jako błota:

  • 20Nade dniem jego zdumiewają się potomkowie, a przodków ogarnie strach.

  • 21Nic nie zostanie z pokarmów jego, ani się rozmnoży dobro jego.

  • 19Bogaty zaśnie, a nie będzie pogrzebiony; spojrzyli kto, alić go niemasz.

  • 28I mieszka w miastach popustoszonych, i w domach, w których nie mieszkano, które się miały obrócić w kupę rumu.

  • Hi 14:21-22
    2 wersety
    69%

    21Będąli zacni synowie jego, tego on nie wie; jeźli też wzgardzeni, on nie baczy.

    22Tylko ciało jego, póki żyw, boleje, a dusza jego w nim kwili.

  • 20Wszystko to idzie na jedno miejsce; a wszystko jest z prochu, i wszystko się zaś w proch obraca.

  • Ez 31:13-14
    2 wersety
    69%

    13Na obaleniu jego mieszka wszelkie ptastwo niebieskie, a na gałęziach jego jest wszelki zwierz polny,

    14Dlatego, aby się na potem nie wywyższało wzrostem swoim żadne drzewo przy wodach, i żeby nie wypuszczało wierzchów swoich, między gęstwiną gałęzi, i nie wspinało się nad inne wysokością swoją żadne drzewo wodami opojone. Albowiem ci wszyscy podan i są na śmierć, i wrzuceni w niskości ziemi w pośród synów ludzkich z tymi, którzy zstępują do dołu.

  • 21Oczy bowiem jego nad drogami człowieczemi, a on widzi wszystkie kroki jego.

  • 5Nawet i wysokiego miejsca bać się będą, i będą się lękać na drodze, gdy zakwitnie migdałowe drzewo, także i szarańcza będzie mu ciężka, i żądza go ominie; bo człowiek idzie do domu wiecznego, a płaczący po ulicach chodzić będą,

  • 13Dusza jego w dobrem przemieszkiwać będzie, a nasienie jego odziedziczy ziemię.

  • 17Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.

  • Hi 7:9-10
    2 wersety
    69%

    9Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

    10Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

  • 20Zapomina go żywot matki jego, a robak słodkość z niego czuje; niemasz więcej pamiątki jego, a nieprawość połamana jest jako drzewo.

  • 23Daje mu Bóg, na czemby bezpiecznie spolegać mógł: wszakże oczy jego patrzą na drogi ich.

  • 21Według czasu podnosi się ku górze, a naśmiewa się z konia i z jeźdźca jego.

  • 22Izalić się będzie wiele modlił, albo z tobą łagodnie mówić będzie?

  • 16W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.

  • 6Albowiem stanie się jako wrzos na puszczy, który nie czuje, gdy co dobrego przychodzi, ale bywa na suchych miejscach na puszczy w ziemi słonej, i w której nikt nie mieszka.

  • 25I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej.

  • 16Człowiek błądzący z drogi mądrości w zebraniu umarłych odpoczywać będzie.

  • 19Każe go też boleścią na łożu jego, a we wszystkich kościach jego ciężką niemocą.

  • 7Jako gdyby kto rąbał i łupał drwa na ziemi, tak się rozlatują kości nasze aż do ust grobowych.

  • 21Głos straszliwy brzmi w uszach jego, że czasu pokoju pustoszący przypadnie nań.

  • 24Wszakże na grób nie ściągnie ręki swej, a gdy ich niszczyć będzie, wołać nie będą.

  • 17Nad ródłem splątają się korzenie jego, i na miejscu kamienistem rozkłada się.

  • 22(Mów i to: Tak mówi Pan:) I padły trupy ludzkie jako gnój po polu, a jako snopy za żeńcami, a niemasz ktoby pochował.

  • 9Wszakże gdy uczuje wilgotność, puści się, i rozpuści gałęzie, jako szczep młody.