Ksiega Hioba 38:29

Polska Biblia Gdanska

Z czyjegoż żywota wychodzi mróz? a szron niebieski któż płodzi?

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Ps 147:16-17 : 16 On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje. 17 Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?
  • Hi 37:10 : 10 Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.
  • Hi 38:8 : 8 Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc?
  • Hi 6:16 : 16 Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Hi 38:21-28
    8 wersety
    84%

    21Wiedziałżeś na on czas, żeś się miał urodzić? i liczba dni twoich jak wielka być miała?

    22Izaliś przyszedł do skarbów śniegów? aby skarby gradu widzałeśli?

    23Które zatrzymywam na czas ucisku, na dzień bitwy i wojny.

    24Którąż się drogą dzieli światłość, i gdzie się rozchodzi wiatr wschodni po ziemi?

    25Któż rozdzielił stok powodziom? a drogę błyskawicy gromów?

    26Aby szedł deszcz na ziemię, w której nikt nie mieszka, i na pustynię, gdzie niemasz człowieka;

    27Aby nasycił miejsce puste i niepłodne, a wywiódł z niego zieloną trawę.

    28Izali ma deszcz ojca? a krople rosy kto płodzi?

  • 30Jakoż się kamieniem wody nakrywają, gdy wierzch przepaści zamarza.

  • Hi 37:9-10
    2 wersety
    77%

    9Tchnieniem swojem Bóg czyni lód, tak iż się szerokość wód ściska.

    10Także dla pokropienia ziemi obciąża obłok, i rozpędza chmurę światłem swojem.

  • Ps 147:16-18
    3 wersety
    77%

    16On daje śnieg jako wełnę, szron jako popiół rozsypuje.

    17Rzuca lód swój jako bryły; przed zimnem jego któż się ostoi?

    18Posyła słowo swoje, i roztapia je; powienie wiatrem swym, a rozlewają wody.

  • Hi 38:4-9
    6 wersety
    75%

    4Gdzieżeś był, kiedym Ja zakładał grunty ziemi? Powiedz, jeźliże nasz rozum.

    5Któż uczynił rozmierzenie jej? powiedz, jeżli wiesz; albo kto sznur nad nią rozciągnął?

    6Na czem są podstawki jej ugruntowane? albo kto założył kamień jej węgielny?

    7Gdy wespół śpiewały gwiazdy zaranne, a weselili się wszyscy synowie Boży.

    8Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc?

    9Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego;

  • Hi 38:36-38
    3 wersety
    72%

    36Któż złożył we wnętrznościach ludzkich mądrość, a kto dał rozumowi bystrość?

    37Któż obrachował niebiosa mądrością swoją? a co się leje z nieba, któż uspokoi?

    38Aby polany proch stężał, a bryły aby się społu zelgnęły?

  • 4Któż wstąpił na niebo, i zasię zstąpił? któż zgromadził wiatr do garści swych? Któż zagarnął wody do szaty swej? któż utwierdził wszystkie kończyny ziemi? Cóż za imię jego? i co za imię syna jego? Wieszże?

  • Hi 37:16-18
    3 wersety
    71%

    16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?

    17Izażeś z nim rozpościerał niebiosa, które są trwałe, a zwierciadłu odlewanemu podobne?

    18Ukażże nam, co mu mamy powiedzieć; bo nie możemy sporządzić słów dla ciemności.

  • 14Izali kto opuści pola moje dla skał i dla śniegu na Libanie? Izali kto opuści wody ciekące dla wody bardzo zimnej?

  • 16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?

  • 4Komużeś powiedział te słowa? Czyjże duch wyszedł od ciebie?

  • 6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.

  • Hi 38:33-34
    2 wersety
    69%

    33I znaszże porządek nieba? a możeszże rozrządzić panowanie jego na ziemi?

    34Izali podniesiesz ku obłokowi głos twój, aby cię wielkość wód okryła?

  • 2Gdy się tulą w jaskiniach swoich, i czyhają w cieniu jam swoich?

  • 8Ogień i grad, śnieg i para, wiatr gwałtowny, wykonywający rozkaz jego;

  • 19Gdzież jest ta droga do miejsca światłości? a ciemności gdzie mają miejsce swoje?

  • 15Izaż nie ten, który mię w żywocie uczynił, nie uczynił też i onego? a nie onże nas sam w żywocie wykształtował?)

  • 16Które bywają mętne od lodu, w których się śnieg ukrywa;

  • 7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;

  • 20Umiejętnością jego rozstąpiły się przepaści, a obłoki rosą kropią.

  • 16Który gdy głos wypuszcza, wody na niebie szumią, a który sprawuje, aby występowały pary od kończyn ziemi, i błyskawice ze dżdżem przywodzi, a wywodzi wiatr z skarbów swoich.

  • 27Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,

  • 12Izażeś za dni twoich rozkazywał świtaniu, i ukazałeś zorzy miejsce jej?

  • 29(Nadto, któż zrozumie rozciągnienie obłoków, i grzmot namiotu jego.

  • 20Skądże tedy mądrość pochodzi? albo gdzie jest miejsce rozumu?

  • 22Wszechmogący jest, doścignąć go nie możemy; wielki w mocy, wszakże sądem i ostrą sprawiedliwością ludzi nie trapi.

  • 13Gdy on wydaje głos, szum wód bywa na niebie, i to sposabia, aby występowały pary z krajów ziemi; błyskawice z deszczem przywodzi, a wywodzi wiatry z skarbów swoich.

  • 28Gdy utwierdzał obłoki w górze, i umacniał źródła przepaści;