Ksiega Hioba 7:12

Polska Biblia Gdanska

Izażem ja jest morze, albo wieloryb, zasię mię osadził strażą?

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Hi 7:17 : 17 Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?
  • Hi 38:6-9 : 6 Na czem są podstawki jej ugruntowane? albo kto założył kamień jej węgielny? 7 Gdy wespół śpiewały gwiazdy zaranne, a weselili się wszyscy synowie Boży. 8 Któż zamknął drzwiami morze, gdy się wyrywało, jakoby z żywota wychodząc? 9 Gdym położył obłok za szatę jego, a ciemność za pieluchy jego; 10 Gdym postanowił o niem dekret mój, a przyprawiłem zaworę i drzwi do niego, 11 I rzekłem: Aż dotąd wychodzić będziesz, a dalej nie postąpisz, a tu położysz nadęte wały twoje.
  • Hi 41:1-9 : 1 Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją? 2 Któż mi co dał, abym mu oddał? cokolwiek jest pod wszystkiem niebem, moje jest. 3 Nie zamilczę członków jego, ani silnej mocy jego, a grzecznego kształtu jego. 4 Któż odkryje wierzch odzienia jego? z dwoistemi wędzidłami swemi któż przystąpi do niego? 5 Wrota gęby jego któż otworzy? bo strach około zębów jego. 6 Łuski jego mocne jako tarcze, bardzo ściśle spojone. 7 Jedna z drugą tak spojona, że wiatr nie wchodzi między nie. 8 Jedna do drugiej przylgnęła, ujęły się, a nie dzielą się. 9 Kichanie jego czyni blask, a oczy jego są jako powieki zorzy. 10 Z ust jego lampy wychodzą, a iskry ogniste wyrywają się. 11 Z nozdrzy jego wychodzi dym, jako z garnca wrzącego, albo kotła. 12 Dech jego węgle rozpala, a płomień z ust jego wychodzi. 13 W szyi jego przemieszkuje moc, a boleść przed nim ucieka. 14 Sztuki ciała jego spoiły się, całowite są w nim, że się nie porusza. 15 Serce jego twarde jako kamień, tak twarde, jako sztuka spodniego kamienia młyńskiego. 16 Gdy się podnosi, drżą mocarze, a od strachu oczyszczają się. 17 Miecz, który go sięga, nie ostoi się, ani drzewce, ani strzała, ani pancerz. 18 Żelazo poczyta sobie za plewę, a miedź za drzewo zbótwiałe. 19 Nie upłoszy go strzała, a jako źdźbło są u niego kamienie z procy. 20 Strzelbę sobie poczyta jako słomę, a pośmiewa się z szermowania włócznią. 21 Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie. 22 Czyni, że wre głębokość jako garniec, a że się mąci morze jako w moździerzu. 23 Za sobą jasną ścieszkę czyni, tak, że się zdaje, iż przepaść ma siwiznę. 24 Niemasz na ziemi równego mu, który tak stworzony jest, że się niczego nie boi. 25 Wszelką rzecz wysoką lekce waży; on jest królem nad wszystkiemi srogiemi zwierzętami. 26 27 28 29 30 31 32 33 34
  • Lm 3:7 : 7 Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;
  • Ez 32:2-3 : 2 Synu człowieczy! podnieś lament nad Faraonem, królem Egipskim, a powiedz mu: Podobnyś ty lwowi młodemu między narodami, tyś jest jako wieloryb w morzu, gdyż bujając po rzekach twoich mącisz wodę nogami twemi, i mięszasz rzeki jego. 3 Tak mówi panujący Pan: Rozciągnę też na cię sieć moję przez zebranie wielu narodów, którzy cię wyciągną niewodem moim;

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 11Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.

  • 13Gdym rzekł: Pocieszy mię łoże moje, i ulży mi narzekania mego pościel moja:

  • Hi 7:17-21
    5 wersety
    77%

    17Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

    18A że go nawiedzasz na każdy zaranek? i na każdą chwilę doświadczasz go?

    19Pokądże się nie odwrócisz odemnie? a nie zaniechasz mię, ażbym przełknął ślinę moję?

    20Zgrzeszyłem, cóż mam czynić? o stróżu ludzki! czemuś mię sobie za cel położył, abym był sam sobie ciężarem?

    21Przecz nie odejmiesz przestępstwa mego, i nie przepuścisz nieprawości mojej? Bo się teraz w prochu położę, a choćbyś mię szukał rano, nie będzie mię.

  • 4Izaż do człowieka obracam narzekanie moje? a ponieważ mam o co, jakoż się niema trapić duch mój?

  • Jon 2:3-5
    3 wersety
    76%

    3I rzekł: Wołałem z ucisku swego do Pana, a ozwał mi się; z głębokości grobu wołałem, a wysłuchałeś głos mój.

    4Boś mię wrzucił w głębokość w pośrodek morza, i rzeka ogarnęła mię; wszystkie nawałności twoje i powodzi twoje zwaliły się na mię.

    5Jużem był rzekł: Wygnanym jest od oczów twoich, wszakże jeszcze będę patrzał na kościół twój święty.

  • 19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?

  • 14Miałżebyś zaniechać ludzi jako ryb morskich, jako płazu, który nie ma pana?

  • 13Azaż obrony mojej niemasz przy mnie? azaż rozsądek oddalony odemnie?

  • 7Oto, wołamli o krzywdę, nie bywam wysłuchany; krzyczęli, niemasz sądu.

  • 24Albowiem kiedy mam jeść, wzdychanie moje przychodzi, a rozchodzi się jako woda ryczenie moje;

  • Hi 7:3-4
    2 wersety
    73%

    3Takiem ja prawem dziedzicznem wziął miesiące próżne, a nocy boleśne są mi naznaczone.

    4Układęli się, tedy mówię: Kiedyż wstanę? a rychło pominie noc? i pełen bywam myślenia aż do świtania.

  • 73%

    6Albowiem w śmierci niemasz pamiątki o tobie, a w grobie któż cie wyznawać będzie?

  • Hi 10:6-7
    2 wersety
    73%

    6Iż się wywiadujesz nieprawości mojej, a o grzechu moim badasz się?

    7Ty wiesz, żem niepobożnie nie poczynał; wszakże nie jest, ktoby mię miał wyrwać z rąk twoich.

  • 7Boże mój! dusza moja tęskni sobie we mnie; przetoż na cię wspominam w ziemi Jordańskiej i Hermońskiej, na górze Mizar.

  • Hi 10:16-18
    3 wersety
    72%

    16Którego przybywa; bo jako lew srogi gonisz mię, a coraz dziwniej się przeciwko mnie stawiasz.

    17Odnawiasz świadków twoich przeciwko mnie, a rozmnażasz rozgniewanie twoje na mię; wojska jedne po drugich są przeciwko mnie.

    18Przeczżeś mię z żywota wywiódł? Ach, bym był umarł, żeby mię było oko nie widziało!

  • 7Spuściłeś mię w dół najgłębszy, do najciemniejszego i najgłębszego miejsca.

  • 16Izażeś przyszedł aż do źródeł morskich, a po dnie przepaści przechodziłeś się?

  • 8Zakryj ich pospołu w prochu, a oblicza ich zawiąż w skrytości.

  • Hi 10:1-2
    2 wersety
    72%

    1Tęskni sobie dusza moja w żywocie moim; rozpuszczę przeciw sobie narzekanie moje, a będę mówił w gorzkości duszy mojej.

    2Rzekę Bogu: Nie potępiajże mię; raczej mi oznajmij, czemu spór ze mną wiedziesz?

  • 72%

    7Ogrodził mię, abym nie wyszedł, obciążył okowy moje;

  • 13Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

  • 24Przeczże oblicze twoje zakrywasz, a poczytasz mię sobie za nieprzyjaciela?

  • 20Izaż nie trocha dni moich? Przetoż przestań, a zaniechaj mię, abym się troszeczkę posilił,

  • 16Aczkolwiekeś teraz kroki moje obliczył, ani odwłóczysz karania za grzech mój.

  • 4Wspominałem na Boga, a trwożyłem sobą; rozmyślałem, a utrapieniem ściśniony był duch mój. Sela.

  • 3Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.

  • 71%

    3Tedyby była cięższą nad piasek morski; przetoż mi słów niestaje.

  • 13Że tak odpowiada Bogu duch twój, a wypuszczasz z ust twoich takowe mowy?

  • 1Niemasz tak śmiałego, coby go obudził; owszem któż się stawi przed twarzą moją?

  • 14Czemuż mam szarpać ciało moje zębami mojemi, i duszę moję kłaść w ręce swe?

  • 20Wołam do ciebie, a nie wysłuchujesz mię; stoję przed tobą, a nie patrzysz na mię.

  • 7Stałem się podobnym pelikanowi na puszczy; jestem jako puhacz na pustyniach.

  • 3Czemuż nas poczytają jako bydło? zdajemy się mu przemierzłymi, jako sami widzicie.

  • 18Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.

  • 28Tedy się lękam wszystkich boleści moich, widząc, że mię z nich nie wypuścisz.

  • 22Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.

  • 22Potem zawołaj mię, a ja tobie odpowiem; albo ja niech mówię, a ty mnie odpowiedz.

  • 10Bo mam jeszcze pociechę swoję, (chociaż pałam w boleści, a Bóg mi nie folguje) żem nie taił słów Świętego.

  • 15Wyrwij mię z błota, abym nie był pogrążony; niech będę wyrwany od tych, którzy mię nienawidzą, jako z głębokości wód;