Ksiega Hioba 11:9
Jej miara jest dłuższa niż ziemia oraz szersza niż morze.
Jej miara jest dłuższa niż ziemia oraz szersza niż morze.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7Czyżbyś chciał zgłębić istotę Boga, lub zbadać nieskończoność Wszechmocnego?
8Ona jest wyższą niż niebiosa, zatem co poczniesz? Ona jest głębszą niż Kraina Umarłych, zatem cóż możesz wiedzieć?
10Jeżeli przemknie, uwięzi oraz zgromadzi na sąd – kto Mu wzbroni?
4Gdzie byłeś, gdy utwierdzałem ziemię? Powiedz, jeśli posiadłeś mądrość.
5Kto ustanowił jej rozmiary, jeśli to znasz? Albo kto rozpiął nad nią sznur mierniczy?
18Czy ogarnąłeś rozumem przestworza ziemi? Powiedz, jeśli to wszystko wiesz.
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
12Kto swoją garścią zmierzył wody, a niebiosa rozmierzył piędzią; kto ujął miarą ziemski proch, zważył na wadze góry, albo wzgórza na szalach.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
11Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
12Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
11Wciąż nie widzisz wskutek ciemności oraz powodzi wód, która cię okrywa.
12Mówisz: Czy Bóg nie jest wysoko, w niebiosach? Spójrz na czoło gwiazd, jak są niedościgłe.
16Czy dotarłeś do źródeł morza i przechadzałeś się po dnie otchłani?
24Bowiem On sięga wzrokiem aż po krańce ziemi i widzi, co jest pod całym niebem.
25Gdy nadał wiatrowi wagę, a wody urządzał miarą;
14Głębina woła: We mnie jej nie ma; a morze powiada: Przy mnie jej nie ma.
29Kiedy morzu wyznaczył jego kres, by wody nie przekroczyły jego wybrzeża; gdy ugruntował posady ziemi.
9Gdybym wziął skrzydła jutrzenki i spoczął na krańcu morza
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
24Dalekim jest, co dalekim było, oraz głębokim, tak, głębokim. Kto to zbada?
10który czyni wielkie i niezbadane rzeczy, oraz dziwy, które nie mają liczby.
6Kiedy powstaje – wstrząsa ziemią, a gdy spojrzy – płoszy narody. Rozstępują się przedwieczne góry, a starodawne wzgórza opadają. Kroczy po odwiecznych ścieżkach.
15On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i Swym rozumem rozpostarł niebiosa.
12Bo to On utworzył ziemię Swoją mocą, świat utwierdził Swoją mądrością i rozpostarł niebiosa Swym rozumem.
7Skupia, niby w wał, wody morza; a tonie składa w zbiorniki.
33Czy znasz porządek niebios, albo czy ustanawiasz jego panowanie na ziemi?
34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
13By ogarnęła kraje ziemi oraz zostali z niej strąceni niegodziwi;
9Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.
11I powiedziałem: Dotąd wolno ci dojść, ale nie dalej, bo tu jest położona tama wzdęciu twoich fal.
3Niebo wzwyż – ziemia w głąb, i serce królów niezbadane.
22Czy nie powinniście się Mnie obawiać mówi WIEKUISTY, czy nie drżeć przed Moim obliczem? Tego, co prastarym dekretem ustanowił piasek granicą morza, której nie przekroczy. Wzburzą się fale ale jej nie przemogą, zaszumią lecz nie przekroczą.
37Oto nadejdą dni mówi WIEKUISTY, a to miasto będzie odbudowane dla WIEKUISTEGO; od wieży Chananel aż do bramy narożnej.
9który spełnia rzeczy wielkie, niezbadane i dziwne, oraz nie ma ich liczby.
20Bowiem za krótkie będzie łoże, aby się rozciągnąć oraz za szczupłe przykrycie, choćby się skurczono,
5Spójrz ku niebu i zobacz, przypatrz się obłokom, które są wysoko nad tobą.
37Kto obliczył w Swojej mądrości pył? A składy nieba – kto je wypróżnia;
6Niedościgłym jest dla mnie tego zrozumienie, i tak wzniosłe, że temu nie podołam.
11Ty zdeptałeś zuchwalca, jako poległego; ramieniem Twojej potęgi rozproszyłeś Twych wrogów.
3Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
4Kto wstąpił do niebios i zeszedł? Kto zebrał wiatr w swoje garście? Kto zgarnął wody do szaty? Kto utwierdził wszystkie krańce ziemi? Jakie jest Jego Imię, albo jakie jest Imię Jego Syna – jeśli to wiesz!
7Rozciąga północ nadpustką, ziemię zawiesza nanicości.
9O ile niebiosa przewyższają ziemię, o tyle Moje drogi przewyższają wasze, a Moje myśli – wasze myśli.
11Jak wody ściekają do morza, a strumień opada i wysycha –
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
5Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie;
9Czy masz ramię jak Bóg? Czy jak On, możesz zagrzmieć twym głosem?