Ksiega Hioba 20:6

Biblia Gdanska (1632/1881)

Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Iz 14:13-14 : 13 To ty mawiałeś w twoim sercu: Przewyższę niebiosa, wyniosę mój tron ponad gwiazdy Boga i u krańców północy osiądę na górze zboru. 14 Wzbiję się na szczyty chmur, dorównam Najwyższemu.
  • Ab 1:3-4 : 3 Odurzyła cię zuchwałość twego serca. Mieszkałeś w rozpadlinach skał, w sterczącej swojej siedzibie, a w swoim sercu mówiłeś: Kto mnie strąci na ziemię? 4 Ale choćbyś wzniósł się wysoko jak orzeł i między gwiazdami usłał swoje gniazdo, i stamtąd cię strącę – mówi WIEKUISTY.
  • Rdz 11:4 : 4 Także powiedzieli: Oto zbudujmy sobie miasto i wieżę, której wierzch byłby w niebie; uczynimy sobie też znamię, abyśmy się nie rozproszyli po powierzchni całej ziemi.
  • Mt 11:23 : 23 A ty, Kafarnaum, które jesteś wywyższone aż do Nieba, aż do piekła będziesz strącone; bo gdyby się w Sodomie działy te cuda, które się działy w tobie, zostałaby aż do dzisiejszego dnia.
  • Dn 4:11 : 11 Wielkie to było drzewo i mocne; jego wysokość dosięgała niebios, a było widoczne aż na krańcach całej ziemi.
  • Dn 4:22 : 22 to ty nim jesteś, o królu! Ponieważ wysoko wyrosłeś i się wzmocniłeś; twoja wielkość urosła oraz sięgnęła aż do niebios, a władza do krańców ziemi.
  • Am 9:2 : 2 Choćby się zaryli w przepaść i stamtąd by ich wydobyła Moja ręka; choćby weszli do niebios – i stamtąd bym ich strącił.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Hi 20:7-8
    2 wersety
    78%

    7jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?

    8Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.

  • Hi 22:12-14
    3 wersety
    76%

    12Mówisz: Czy Bóg nie jest wysoko, w niebiosach? Spójrz na czoło gwiazd, jak są niedościgłe.

    13A jeszcze mówisz: Co Bóg wie? Czy będzie sądził poprzez te gęste tumany?

    14Chmury są dla Niego osłoną, więc nie widzi i przechadza się po niebiańskim kręgu.

  • 27Niebiosa odsłaniają jego winę, a ziemia powstaje przeciw niemu.

  • 5że triumf niegodziwych jest krótkotrwały, a radość szalbierzy tylko chwilowa?

  • 5Spójrz ku niebu i zobacz, przypatrz się obłokom, które są wysoko nad tobą.

  • Ps 10:5-6
    2 wersety
    73%

    5Jego drogi są szczęśliwe w każdym czasie. Wysoko oraz daleko od niego są Twoje sądy; nadyma się na wszystkich swoich przeciwników.

    6Tak mówi w swoim sercu: Nie zachwieję się, od pokolenia do pokolenia nie spotka mnie zła dola.

  • Iz 14:14-15
    2 wersety
    72%

    14Wzbiję się na szczyty chmur, dorównam Najwyższemu.

    15Ale stoczyłeś się do Krainy Umarłych, do tylnej części dołu.

  • 9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.

  • 6Gdyż WIEKUISTY przebywa wysoko, a uważa na poniżonych i z daleka rozpoznaje wyniosłego.

  • Ps 113:4-6
    3 wersety
    71%

    4WIEKUISTY jest wywyższony pomiędzy wszystkimi narodami i nad niebiosa Jego chwała.

    5Któż jak WIEKUISTY, nasz Bóg, co zasiada wysoko

    6i zniża się, aby spojrzeć; który na niebie i na ziemi?

  • 16Jego korzenie usychają od dołu, a jego gałęzie z wierzchu więdną.

  • 20Lecz gdy wyniosło się jego serce, a duch wzmocnił się w pysze – został zdjęty z tronu swojego królestwa, a i sława została od niego odjęta.

  • 5Bo większą ponad niebiosa jest łaska Twoja, a pod obłoki Twoja prawda.

  • 5Moja dusza przebywa pośród lwów, wśród zapalczywych ludzi; ich zęby są jak oszczepy i strzały, a ich język jak ostry miecz.

  • 10Dlatego tak mówi Pan, WIEKUISTY: Ponieważ tak wysoko sięgnął wzrostem i puścił między chmury puszyste swe igliwie – zhardziało jego serce na skutek jego wysokości.

  • 34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?

  • 11Przechodzi jak wicher i ciągnie dalej – lecz grzeszy ten, co własną siłę nazywa swoim bogiem.

  • 24Wysoko się podnoszą i tylko chwila, a ich nie ma. Zaś kiedy padli, jak wszyscy inni zostają zebrani, i niby wierzch kłosa są ścięci.

  • 5Planuje nieprawość na swym łożu; stanął na niedobrej drodze, złem się nie brzydzi.

  • 11Bo wielką aż po niebiosa jest Twoja łaska i pod obłoki Twa prawda.

  • Ab 1:3-4
    2 wersety
    69%

    3Odurzyła cię zuchwałość twego serca. Mieszkałeś w rozpadlinach skał, w sterczącej swojej siedzibie, a w swoim sercu mówiłeś: Kto mnie strąci na ziemię?

    4Ale choćbyś wzniósł się wysoko jak orzeł i między gwiazdami usłał swoje gniazdo, i stamtąd cię strącę – mówi WIEKUISTY.

  • 20Pokonujesz go na zawsze i odchodzi, przeobrażasz jego oblicze i go puszczasz.

  • 6O języku zdradziecki, upodobałeś sobie wszelkie zgubne mowy.

  • 8Ona jest wyższą niż niebiosa, zatem co poczniesz? Ona jest głębszą niż Kraina Umarłych, zatem cóż możesz wiedzieć?

  • 19To jest radość na jego drodze, a z prochu wyrastają inni.

  • 2Wokół Niego mgły i obłoki; podstawą Jego tronu jest sprawiedliwość i prawo.

  • 29Kto rozumie rozpostarcie się chmur oraz grom z Jego namiotu?

  • 11Opuszczą się wyniosłe, ludzkie spojrzenia i zniży się pycha mężów – bo w ten dzień, wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.

  • 4Człowiek podobny jest do tchnienia, jego dni są jak cień co przemija.

  • 34który unosi się w niebiosach wiecznych niebios; oto rozległ się Jego głos, głos potężny.

  • 15Bóg nawet Swoich świętych wspiera i w Jego oczach nie są czyste niebiosa.

  • 22Oto Bóg wzniośle działa Swą mocą; któż jest mistrzem takim jak On?

  • 6Niebiosa głosiły Jego sprawiedliwość i wszystkie ludy widziały Jego chwałę.

  • Hi 37:21-22
    2 wersety
    68%

    21Tak, nie można spoglądać na światło słońca, kiedy jasno świeci wśród chmur i gdy przeciąga wiatr, który je oczyszcza.

    22Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.

  • 29Nie wzbogaci się, nie ostoi się jego mienie; nie będzie się uginała ku ziemi ich zamożność.

  • 20Czy puszczasz go w podskokijak szarańczę? A przenikliwość jego rżenia wzbudza trwogę.

  • 12Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.

  • 17Więc ukorzy się duma człowieka i zniży pycha mężów, a w ów dzień wywyższony będzie Sam WIEKUISTY.

  • 21Gdy w nich zerwała się linaich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.

  • 2Rozwija się jak kwiat i więdnie, przelatuje jak cień oraz się nie utrzyma.