Ksiega Hioba 26:9
Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
7Rozciąga północ nadpustką, ziemię zawiesza nanicości.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
32W Swoich dłoniach ukrywa promień i rozkazuje mu by uderzał.
12Wokół siebie roztoczył mrok, niby namiot, zebrane wody, gęste obłoki.
13A jeszcze mówisz: Co Bóg wie? Czy będzie sądził poprzez te gęste tumany?
14Chmury są dla Niego osłoną, więc nie widzi i przechadza się po niebiańskim kręgu.
11Wsiadł na cheruba, wzniósł się, pędził na skrzydłach wichru.
12A wokół Niego jakby namiot, mrok uczynił Swoją osłoną, pomrokę wód, gęste obłoki.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
11Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
12Swoją mocą spienił morze, a Swą mądrością zmiażdżył jego napór.
13Jego tchnieniem rozjaśnia się niebo; Jego ręka skręciła zwinnego węża.
14Oto zarysy Jego dróg, ale i tylko szept wieści, którą zasłyszeliśmy o Nim. Przecież Jego wszechmoc jest gromowładną – któż ją zrozumie!
11Obciąża też chmury gradem, obłoki rozprasza Swoim światłem,
12więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
27Powoli podnosi krople wód, co roszą deszczem na skutek Jego oparów.
28Stąd sączą się obłoki i zlewają na mnóstwo ludzi.
29Kto rozumie rozpostarcie się chmur oraz grom z Jego namiotu?
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
2Wokół Niego mgły i obłoki; podstawą Jego tronu jest sprawiedliwość i prawo.
9Gdy obłoki uczyniłem jego szatą, a tumany jego powłoką?
2Odziewasz się światłem jak szatą, rozpościerasz niebiosa jak zasłonę.
3Twoje górne sklepienia pokrywasz wodami, Twym wozem czynisz obłokii unosisz się na skrzydłach wiatru.
34Czy podniesiesz swój głos ku chmurom, by pokryła cię obfitość wód?
9W Jego gniewie wzniósł się dym, a z Jego ust zieje ogień; od Niego żarzą się głownie.
7który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć;
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
10Pochylił niebiosa i zszedł, a pod Jego stopami gęsta mgła.
11Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.
13A kiedy się odzywa grzmotem wody szumią na niebie; gdy podnosi obłoki z krańców ziemi tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swoich magazynów.
16Kiedy wydaje głos, szumią wody na niebie; gdy z krańców ziemi wyprowadza obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu i wyprowadza wicher ze Swych składów –
3Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
4Głos za nim huczy, grzmi głosem Swojego majestatu i nie powstrzymuje błyskawic, gdy Jego grom ma być słyszany.
5Bóg straszliwie grzmi swoim głosem – sprawuje wielkie rzeczy, których nie pojmujemy.
6Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.
11Wciąż nie widzisz wskutek ciemności oraz powodzi wód, która cię okrywa.
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
28Gdy u góry utwierdzał obłoki i wzbierały silne źródła toni.
25Gdy nadał wiatrowi wagę, a wody urządzał miarą;
26kiedy zakreślił deszczowi prawo i szlaki błyskom gromów
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
18Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
44Przesłoniłeś się chmurą tak, że nie przeniknęła modlitwa.
21Tak, nie można spoglądać na światło słońca, kiedy jasno świeci wśród chmur i gdy przeciąga wiatr, który je oczyszcza.
22Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.
15Czy ci wiadomo, jakie Bóg im nadaje zadanie, albo jak każe zabłysnąć światłu Swoich chmur?
16Czy rozumiesz ruchy obłoków i dziwy Tego, który jest doskonałej umiejętności?
6Choćby wzniosła się ku niebiosom jego hardość, a głowa sięgała do obłoków,
8Temu, co pokrywa niebo chmurami, dla ziemi przygotowuje deszcz, rozplenia trawę po górach.