Ksiega Hioba 9:7
który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć;
który rozkazuje słońcu, by nie świeciło, a gwiazdy kładzie pod pieczęć;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
8który sam, Jeden, rozpościera niebiosa i kroczy po wzdętych falach morza;
9który stworzył Wielką Niedźwiedzicę, Oriona, plejady oraz tajniki południa;
10który czyni wielkie i niezbadane rzeczy, oraz dziwy, które nie mają liczby.
32W Swoich dłoniach ukrywa promień i rozkazuje mu by uderzał.
5Jemu, który przesuwa góry, przewracając je w swoim gniewie;
6który ze swego miejsca wstrząsa ziemią, tak, że drżą jej filary;
9Bodajby się zaćmiły jej gwiazdy brzasku, daremnie czekała na świt i nigdy nie zobaczyła słońca poranku.
12Czy kiedyś, za swoich dni, powołałeś świt, albo wyznaczyłeś zorzy jej miejsce?
13By ogarnęła kraje ziemi oraz zostali z niej strąceni niegodziwi;
7Rozciąga północ nadpustką, ziemię zawiesza nanicości.
8W Swoich chmurach związuje wody, a jednak nie rwie się obłok pod nimi.
9Zakrywa widok Swojego tronu, rozpościerając wokół niego Swój obłok.
10Zakreślił kres na powierzchni wód, tak jak granicę światła z mrokiem.
11Filary niebios się zachwiały i osłupiały przed Jego groźbą.
10Gdyż gwiazdy niebios oraz ich konstelacje nie przyświecają swoim blaskiem, zaćmiło się słońce przy swoim wschodzie, a księżyc nie daje jaśnieć swojemu światłu.
5Zaś słońce wschodzi i słońce znowu zachodzi, oraz zdąża do swego miejsca, gdzie ma wzejść.
33Czy znasz porządek niebios, albo czy ustanawiasz jego panowanie na ziemi?
8Zwróćcie się ku Temu, co uczynił plejady i Oriona, co mrok śmiertelny zamienia w poranek, a dzień w noc ściemnia; co wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi – a Jego Imię WIEKUISTY!
11Wciąż nie widzisz wskutek ciemności oraz powodzi wód, która cię okrywa.
12Mówisz: Czy Bóg nie jest wysoko, w niebiosach? Spójrz na czoło gwiazd, jak są niedościgłe.
14Chmury są dla Niego osłoną, więc nie widzi i przechadza się po niebiańskim kręgu.
7Z krańca ziemi wznosi obłoki, tworzy błyskawice dla deszczu, wyprowadza wiatr ze Swych skarbnic.
25Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;
35Jeśli te Prawa zostaną usunięte sprzed Mojego oblicza mówi WIEKUISTY, wtedy i ród Israela przestanie być przede Mną narodempo wszystkie czasy.
29Kiedy morzu wyznaczył jego kres, by wody nie przekroczyły jego wybrzeża; gdy ugruntował posady ziemi.
30Oto nad nimi Swój błysk roztacza i pokrywa nim głębie morza.
19Ustanowił księżyc na pewne czasy, a słońcu wyznaczył jego zachód.
2Zanim jeszcze zaćmi się słońce, światło, księżyc i gwiazdy, a po deszczu znowu powrócą chmury.
3Pod całym niebem go rozsyła, a Jego światło idzie po krańce ziemi.
12Gdy porywa – któż Go powstrzyma? Kto Mu powie: Co czynisz?
7Zaś gdy cię zgaszę – zakryję niebiosa oraz zaćmię ich gwiazdy; obłokiem zasłonię słońce, a księżyc nie da świecić swojemu światłu.
3Czy jest znana liczba Jego zastępów? A nad kim nie wschodzi Jego światło?
31Potrafisz związać więzy plejad, czy rozerwać okowy Oriona?
17I Bóg umieścił je na przestworze nieba dla przyświecania ziemi.
6A ono, jak oblubieniec, wychodzi ze swej komnaty i cieszy się jak bohater, który ma przebiec drogę.
12więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
10Jeżeli przemknie, uwięzi oraz zgromadzi na sąd – kto Mu wzbroni?
9Ty wytyczyłeś granicę, by jej nie przekroczyły; by nie wróciły, aby pokryć ziemię.
18Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
14Gdy On burzy – wtedy nikt już nie odbuduje; kiedy On kogoś zamknie – wtedy nikt nie otworzy.
15Hamuje wody, a wysychają; puszcza je, a podrywają ziemię.
8Kto zastawił wrotami morze, kiedy się wytoczyło, gdy wystąpiło jak z matczynego łona?
6On zbudował w niebiosach Swoje górne stopnie, a nad ziemią utwierdził Swoje stropy; On wzywa wody morza i rozlewa je na obliczu ziemi; Jego Imię to WIEKUISTY.
24Która jest droga tam, gdzie się dzieli światło, a po ziemi roztacza wschodni wicher?
6Tak, On mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także do kroplistego deszczu oraz do Swoich nawalnych oraz gwałtownych ulew.
7Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.
22Od północy zjawia się jakby złoto; wokół Boga roztacza się straszny majestat.
6I ową noc – niech ją ogarnia mrok, by się nie zaliczała pomiędzy doby roku, i nie weszła w poczet miesięcy.
11Tamuje żyły wodne, aby się nie sączyły, a co jest skryte wychodzi na światło.