Ksiega Hioba 33:31
Rozważ to Jobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić.
Rozważ to Jobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1Słuchaj więc Ijobie mojej mowy, nastaw ucho na wszystkie moje słowa.
2Gdy oto raz otworzyłem moje usta – mój język sam już mówi na moim podniebieniu.
32Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność.
33A jeśli nie – zechciej ty mnie wysłuchać, zamilknij, a cię nauczę mądrości.
14Ijobie, skłoń na to ucho, zastanów się i rozważ te Boże cuda.
13Zostawcie mnie, abym mógł mówić i niech przyjdzie na mnie, co chce.
4O, racz wysłuchać, abym mógł mówić; zapytam Cię, a Ty mnie oświeć.
5Spójrzcie na mnie oraz zdrętwiejcie, połóżcie dłoń na usta.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
2Słuchajcie, słuchajcie mojej mowy, i niech mi to będzie od was pocieszeniem.
3Znieście mnie, choćbym był dla was ciężarem; a po moim przemówieniu, niech każdy mi urąga.
3Zatem Ijob odpowiedział WIEKUISTEMU, mówiąc:
4Zaprawdę, jestem zbyt znikomy; co miałbym Ci odpowiedzieć? Moją dłoń położę na swe usta.
5Raz mówiłem, lecz więcej się nie odezwę; nawet dwukrotnie, ale tego już nie uczynię.
34Rozumni ludzie mi zaświadczą i każdy mądry człowiek, co mnie słyszy,
22Wtedy zawołaj – a odpowiem, albo ja będę mówił – a Ty mi odpowiadaj.
8Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów.
19Kto jest tym, co mógłby się ze mną spierać? Wtedy zamilknę i skonam.
11Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
1I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:
21Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
1I dalej WIEKUISTY odpowiedział Jobowi, mówiąc:
1Zatem Ijob odpowiedział WIEKUISTEMU, mówiąc:
1I Ijob dalej prowadził swoją pouczającą przypowieść, mówiąc:
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
24Nauczcie mnie, a zamilknę; pokażcie mi w czym zbłądziłem.
1Zatem Ijob odpowiedział, mówiąc:
2Powiedziałem: Będę strzegł moich dróg, bym nie zgrzeszył moim językiem; utrzymam zamknięcie moich ust, dopóki niegodziwi przede mną.
5O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość.
6Posłuchajcie więc, mojej przygany oraz zwróćcie uwagę na zarzuty moich ust.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
23Nadstawcie ucha i słuchajcie mojego głosu, uważajcie oraz słuchajcie mojej mowy.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
14Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
5Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
5Jeśli zdołasz – chciej mi zaprzeczyć; szykuj się przede mną i broń.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
30aby jego osobę wyprowadzić z grobu i by był oświetlony światłem życia.
16Jeśli jesteś rozsądny – tego posłuchaj, daj ucho głosowi moich ust.
1Słuchajcie niebiosa, gdyż będę mówił; i niechaj słucha ziemia wypowiedzi mych ust.
2Potem się odezwał, mówiąc:
20Czy należy Go powiadomić, że chcę mówić? Czy człowiek kiedyś żądał, aby został zgładzony?
20Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
7A gdy WIEKUISTY w tych słowach rozprawił się z Ijobem, WIEKUISTY powiedział do Elifaza z Themanu: Mój gniew zapłonął przeciw tobie i przeciwko twoim dwóm przyjaciołom, bo nie mówiliście o Mnie tak utwierdzeni, jak Mój sługa Ijob.
7Jako mąż przepasz swe biodra, a Ja się ciebie zapytam, abyś Mi zdał sprawę.
2Poczekaj chwilę, a ci pokażę, że rozporządzam jeszcze innymi wypowiedziami o Bogu.
32a jeśli na coś nie uważałem – Ty mnie naucz; jeżeli popełniłem niecność, nadal tego nie będę czynił
5Zaprawdę, gdyby Bóg zechciał przemówić i otworzył przeciwko tobie Swe usta,