Ksiega Psalmów 107:28
Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień.
Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
19Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień.
20Zesłał też Swoje Słowo i ich wyleczył, ocalił ich od zguby.
21Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
22Niech składają dziękczynne ofiary i w radości opowiadają Jego dzieła.
23Ci, co są na okrętach oraz schodzą do morza, ci co pracują na szerokich wodach,
24oni widzieli sprawy BOGA i Jego cuda w głębinie.
25Więc powiedział i wzniecił gwałtowny wicher, który podniósł jego bałwany;
26piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza.
27Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona.
12Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy.
13Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień.
14Wyprowadził ich z mroku, z cienia śmierci, a więzy ich porozrywał.
15Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
5Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała.
6Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień.
7I poprowadził ich prostą drogą, aby doszli do miasta osiedlenia.
8Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
29Zamienił burzę na ciszę i uśmierzyły się fale.
30Więc ucieszyli się, że zamilkły, i doprowadził ich do celu ich pragnień.
31Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
17Ale gniew BOGA na złoczyńców, aby zgładzić ich pamięć z ziemi.
1Pieśń pielgrzymia.W mojej niedoli wołałem do BOGA i mnie wysłuchał
44Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.
17Mnożą się udręczenia mego serca; wyprowadź mnie z moich utrapień.
6Spojrzeli ku Niemu i byli rozpromienieni, a ich oblicza nie pobladły.
39Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski.
28Lecz doprowadzili do Niego krzyk biednego, by usłyszał skargę ubogich.
11Potem do niego rzekli: Co mamy z tobą zrobić, żeby wokół nas uciszyło się morze? Gdyż morze burzyło się coraz silniej.
12Wtedy im odpowiedział: Weźcie mnie oraz rzućcie do morza, a morze wokół was się uciszy. Wiadomo mi bowiem, że z mojego powodu przypadła na was ta wielka burza.
13Lecz ci ludzie usiłowali wiosłować, aby się dostać na ląd, ale nie zdołali, gdyż morze burzyło się przeciw nim coraz silniej.
14Zatem wołali do WIEKUISTEGO, mówiąc: O, WIEKUISTY! Nie daj nam zginąć z powodu życia tego człowieka, i nie składaj na nas niewinnej krwi, bo Ty jesteś WIEKUISTY; jak Ci się podobało – tak uczyniłeś.
15Tak zabrali Jonasza oraz wrzucili go do morza, a morze odstąpiło od swojego wzburzenia.
5W ucisku wzywałem WIEKUISTEGO – na wolność mnie wyprowadził.
41Podałeś mi kark moich nieprzyjaciół, a więc zgładziłem moich wrogów.
39Zbawienie sprawiedliwych jest od WIEKUISTEGO, On ich obroną w czas niedoli.
40WIEKUISTY ich wspomaga i ich ocala, ponieważ Mu zaufali; ocala ich, wybawia od niegodziwych.
16WIEKUISTY! W niedoli Cię wspominali; a kiedy ich karciłeś wylewali ciche modły.
1Pieśń pielgrzymia. WIEKUISTY, wzywam Cię z głębin.
7Lecz w mej niedoli wzywałem WIEKUISTEGO i wołałem do mojego Boga. Ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu i me wołanie doszło do Jego uszu.
17Niebaczni cierpieli za swoją grzeszną drogę oraz za swe występki.
10Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga,
14Zaś tamci podnoszą swój głos i się cieszą, nad morzem się weselą ze wspaniałości WIEKUISTEGO.
6męki piekielne mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci.
17Sięgnął z wysokości i mnie ujął; wydobył z wielkiej topieli.
19BÓG jest bliskim tym złamanym w sercu; wspomaga skruszonych w duchu.
4Jednak gdyby w swym utrapieniu nawrócili się do WIEKUISTEGO, Boga Israela, i Go szukali, dałby się im znaleźć.
27podałeś ich w ręce wrogów, którzy ich ciemiężyli. Lecz gdy do Ciebie wołali w czas ucisku, Ty wysłuchałeś z niebios i według Twoich wielkich litości, dawałeś im wybawicieli, którzy ich wybawiali z rąk wrogów.
16Ukazały się też łożyska wód, a od Twej groźby, WIEKUISTY, i od zadęcia wichru Twego gniewu obnażyły się posady świata.
5Tobie ufali nasi ojcowie; ufali, zatem ich wybawiłeś.
53Prowadził ich bezpiecznie oraz się nie trwożyli, a ich wrogów pokryło morze.