Ksiega Hioba 37:7
Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
5Bo mówi do śniegu: Padaj na ziemię; także i do deszczu wolnego, i do deszczu gwałtownego.
6Rękę wszystkich ludzi zawiera, aby nikt z ludzi nie doglądał roboty swojej.
9Któż nie wie z tych wszystkich rzeczy, że to ręka Pańska sprawiła?
10W którego ręku jest dusza wszelkiej rzeczy żywej, i duch wszelkiego ciała ludzkiego.
8Wicher z skrytych miejsc wychodzi, a zima z wiatrów północnych.
6Moc spraw swoich oznajmił ludowi swemu, dawszy im dziedzictwo pogan.
7Uczynki rąk jego prawda i sąd; nieodmienne są wszystkie przykazania jego,
24Pamiętajże, abyś wysławiał sprawę jego, której się przypatrują ludzie.
25Wszyscy ludzie widzą ją, a człowiek przypatruje się jej z daleka.
15Który stworzył serce każdego z nich, upatruje wszystkie sprawy ich.
12A czyni to Bóg, że się stawia bądź na skaranie, bądź dla pożytku ziemi swojej, bądź dla jakiej dobroczynności.
16Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje,
17Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
9A do upadku przywiedzie ich własny język ich; odłączy się od nich każdy, kto ich ujrzy.
27Tak, aby poznać mogli, iż to ręka twoja, a żeś ty, Panie! to uczynił.
1Zaprawdęm to wszystko uważał w sercu swem, abym to wszystko objaśnił, że sprawiedliwi i mądrzy z sprawami swemi są w rękach Bożych, a iż ani miłości, ani nienawiści nie zna człowiek ze wszystkich rzeczy, które są przed obliczem jego.
27Bo on wyciąga krople wód, które wylewają z obłoków jego deszcz,
14Wiem i to, że cokolwiek Bóg czyni, trwa na wieki; i że się do tego nic nie może przydać, ani z tego co ująć; a czyni to Bóg, aby się bali oblicza jego.
11Bo on według uczynku płaci człowiekowi, a według drogi jego każdemu nagradza.
16Wieszże, jako cię szaty twoje ogrzewają, gdy ucisza ziemię od południa?
20Aby widzieli, i poznali, i uważali, i zrozumieli, że to ręka Pańska uczyniła, i że to Święty Izraelski stworzył.
14Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.
15On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
10Jeźli wypełni, albo jeźli zawrze, albo jeźli w jedno ściśnie, któż go zawściągnie?
21Oczy bowiem jego nad drogami człowieczemi, a on widzi wszystkie kroki jego.
10Z skał wywodzi strumienie, a każdą rzecz kosztowną widzi oko jego.
11Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
22Pociąga też mocarzy możnością swoją: a gdy na nich powstał, zwątpili o żywocie swoim.
32Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)
7Gdy on zakaże słońcu, nie wschodzi; i gwiazdy pieczętuje.
3Za nią wnet huczy dźwiękiem, grzmi głosem zacności swojej, i nie odkłada innych rzeczy, gdy bywa słyszany głos jego.
7Że nie wie, co ma być; bo kiedy się co stanie, któż mu oznajmi?
18Dobra jest, abyś się owego trzymał, a tego się nie puszczał; kto się boi Boga, uchodzi tego wszystkiego.
18Bo on zrania i zawiązuje; uderza, a ręce jego uzdrawiają.
14Oto teć są tylko części dróg jego, lecz i ta trocha niewybadana, cośmy słyszeli o nim, a grzmot wielkiej możności jego któż zrozumie?
7Który czyni, że występują pary od kończyn ziemi; błyskawice i dżdże przywodzi, wywodzi wiatr z skarbów swoich;
7Który zgromadził jako na kupę wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.
13Przypatrz się sprawie Bożej; bo któż może wyprostować, co on skrzywi?
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
14Izali wiesz, kiedy co Bóg stanowi o tych rzeczach? albo gdy ma rozjaśnić światło obłoku swego?
35A wszyscy obywatele ziemi jako za nic poczytani są. Według woli swojej postępuje, z wojskiem niebieskiem i z obywatelami ziemi, a niemasz, ktoby wstręt uczynił ręce jego i rzekł mu: Cóż to czynisz?
11Wszystko dobrze czyni czasu swego; owszem i żądość świata dał do serca ich, choć człowiek dzieła tego, które Bóg sprawuje, ani początku, ani końca nie dochodzi.
18Znajomeć są Bogu od wieku wszystkie sprawy jego.
17A wszakże widziałem przy każdym uczynku Bożym, że nie może człowiek doścignąć sprawy, która się dzieje pod słońcem. Starać się człowiek chcąc tego dojść, ale nie dochodzi; owszem choćby rzekł mądry, że się chce dowiedzieć, nie będzie mógł znaleść .
14Ponieważ każdy uczynek, i każdą rzecz tajną, lub dobrą, lub złą, Bóg na sąd przywiedzie.
19Wielki w radzie i możny w sprawie, ponieważ oczy twoje otworzone są na wszystkie drogi synów ludzkich, abyś oddał każdemu według dróg jego, i według owoców spraw jego;
12Mocą swą dzieli morze, a roztropnością swą uśmierza nawałności jego.
29Gdy on sprawi pokój, któż go wzruszy? także, gdy skryje oblicze, któż go ujrzy? A to czyni tak całemu narodowi, jako każdemu człowiekowi,
15Onci to jest, który uczynił ziemię mocą swoją, który utwierdził okrąg świata mądrością swoją, i roztropnością swoją rozpostarł niebiosa;
7Dałeś mu opanować sprawy rąk twoich, wszystkoś poddał pod nogi jego.