Ksiega Hioba 33:16
Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje,
Tedy otwiera ucho ludzkie, a to, czem ich ćwiczy, pieczętuje,
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
14Wszak Bóg mówi i raz i drugi, a człowiek tego nie uważa.
15We śnie w widzeniu nocnem, gdy twardy sen przypada na ludzie gdy śpią na łożu:
9Tedy przez to im oznajmuje sprawy ich, i przestępstwa ich, że się zmocniły;
10I otwiera im ucho, aby przyjęli karanie, a mówi, aby się nawrócili od nieprawości.
17Aby człowieka odwiódł od złej sprawy jego, i pychę od męża aby odjął;
3I nie będą się błąkać oczy widzących, i uszy słuchających pilnie słuchać będą.
7Tedy zwierz wchodzi do jaskini, a w jamach swoich zostaje.
10Bo was napełnił Pan duchem snu twardego, i zawarł oczy wasze; proroków i książąt waszych najopatrzniejszych oczy zasłonił.
11Przetoż wam wszelkie widzenie podobne jest słowom ksiąg zapieczętowanych, które danoliby temu, co zna pismo, a rzeczono: Czytaj to proszę, tedy odpowie: Nie mogę, bo są zapieczętowane.
20Widzi wiele rzeczy, a wszakże nie zrozumiewa; otworzone ma uszy, wszakże nie słyszy.
15Wyrwie utrapionego z utrapienia jego, a otworzy w uciśnieniu ucho jego.
12Nadto doszło mię słowo potajemnie, i pojęło ucho moje cokolwiek z niego.
13W rozmyślaniu widzenia nocnego, gdy przypada twardy sen na ludzi,
16Maszli tedy rozum, słuchaj tego, a przyjmuj w uszy swe głos mowy mojej.
23Jeźli kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha!
9Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
15I zaczął przypowieść swoję i rzekł: Mówił Balaam, syn Beorów, mówił mąż, którego oczy są otworzone;
16Mówił ten, który słyszał wyroki Boże, a który ma umiejętność Najwyższego; który widział widzenie Wszechmocnego; który, kiedy padnie, otworzone ma oczy:
30Kto mruga oczyma swemi, zmyśla przewrotności; a kto rucha wargami swemi, broi złe.
26Bo go uczy roztropności Bóg jego, i naucza go.
18I usłyszą dnia onego głusi słowa ksiąg, a z mroku i z ciemności oczy ślepych patrzać będą.
12Obróć do nauki serce twoje, a uszy twoje do powieści umiejętności.
5Tedy się otworzą oczy ślepych, a uszy głuchych tworzone będą.
2Otworzę w podobieństwie usta moje, a będę opowiadał przypowiastki starodawne.
17Słuchajcież z pilnością mowy mojej, a powieść moja niech przyjdzie w uszy wasze.
16Jeźli kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha!
8Izażeś tajemnic Bożych słuchał, a nie masz mądrości jedno w tobie?
9I mówił im: Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
33A jeźli niemasz, słuchajże mię, a nauczę cię mądrości.
14Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.
4Rzekł Balaam, syn Beorów, rzekł mąż, którego oczy są otworzone, rzekł słyszący wymowy Boże, a który widzenie Wszechmocnego widział, który, kiedy padnie, otworzone ma oczy:
5Panujący Pan otwiera mi uszy, a Ja się nie sprzeciwiam, ani się na wstecz wracam.
31Ucho, które słucha karności żywota, w pośrodku mądrych mieszkać będzie.
2Nadstawiszli mądrości ucha twego, i nakłoniszli serca twego do roztropności;
10Zatwardź serce ludu tego, a uszy jego obciąż, i oczy jego zawrzyj, aby nie widział oczyma swemi, a uszyma swemi nie słyszał, i sercem swem nie zrozumiał, a nie nawrócił się, i nie był uzdrowion.
17Uszy mają, a nie słyszą, ani mają tchnienia w ustach swoich.
31Uważaj to, Ijobie, słuchaj mię; milcz, a ja będę mówił.
17Nakłoń ucha twego, a słuchaj słów mądrych, a serce twoje przyłóż ku nauce mojej;
23Nadstawiajcie uszów, a słuchajcie głosu mego; bądźcie pilni, a słuchajcie mowy mojej.
21Słuchajcież teraz tego, ludu głupi! który niemasz serca, który oczy mając, a nie widzisz, który uszy mając, a nie słyszysz.
5Tych gdy mądry słuchać będzie, przybędzie mu nauki, a roztropny w radach opatrzniejszy będzie,
13I zastawili sidła ci, którzy szukają duszy mojej; a którzy mi szukają złego, mówili przewrotnie, i zdrady przez cały dzień zmyślali.
14Alem ja niby głuchy nie słyszał, a jako niemy, który ust swoich nie otwiera.
15Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha.
2Słuchajcież, mądrzy! mów moich, a nauczeni posłuchajcie mię.
1Słuchajcie niebiosa, a mówić będę; niech słucha i ziemia wymowy ust moich.
4Usta moje będą opowiadały mądrość, a myśl serca mego roztropność.
23Serce mądrego roztropnie sprawuje usta swoje, a wargami swemi przydaje nauki.
13Dlategoć im w podobieństwach mówię, iż widząc nie widzą, i słysząc nie słyszą, ani rozumieją.
16Ale oczy wasze błogosławione, że widzą, i uszy wasze, że słyszą;