Ksiega Przyslów 26:11
Jako pies wraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje.
Jako pies wraca się do zwrócenia swego: tak głupi powtarza głupstwo swoje.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
12Ujrzyszli człowieka, co się sobie zda być mądrym, nadzieja o głupim lepsza jest, niżeli o nim.
22Aleć się im przydało według onej prawdziwej przypowieści: Pies wrócił się do zwracania swego, a świnia umyta do walania się w błocie.
3Bicz na konia, ogłów na osła, a kij potrzebny jest na grzbiet głupiego.
4Nie odpowiadaj głupiemu według głupstwa jego, abyś mu i ty nie był podobny.
5Odpowiedz głupiemu według głupstwa jego, aby się sobie nie zdał być mądrym.
6Jakoby nogi obciął, tak się bezprawia dopuszcza, kto się głupiemu poselstwa powierza.
7Jako nierówne są golenie u chromego: tak jest powieść w ustach głupich.
8Jako kiedy kto przywiązuje kamień drogi do procy: tak czyni ten, który uczciwość głupiemu wyrządza.
9Jako ciernie, gdy się dostaną w rękę pijanego: tak przypowieść jest w ustach głupich.
10Wielki Pan stworzył wszystko, a daje zapłatę głupiemu, daje także zapłatę przestępcom.
12Lepiej jest człowiekowi spotkać się z niedźwiedzicą osierociałą, niżeli z głupim w głupstwie jego.
3I na ten czas, gdy głupi drogą idzie, serce jego niedostatek cierpi; bo pokazuje wszystkim, że głupim jest.
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
15Droga głupiego zda się prosta przed oczyma jego; ale kto słucha rady, mądrym jest.
16Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
3Głupstwo człowiecze podwraca drogę jego, a przecie przeciwko Panu zapala się gniewem serce jego.
16Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.
16Każdy ostrożny umiejętnie sobie poczyna; ale głupi rozpościera głupstwo.
21Kto spłodził głupiego, na smutek swój spłodził go, ani się rozweseli ojciec niemądrego.
12Słowa ust mądrego są wdzięczne; ale wargi głupiego pożerają go.
13Początek słów ust jego głupstwo, a koniec powieści jego wielkie błazeństwo.
14Bo głupi wiele mówi, choć nie wie ten człowiek, co ma być. Albowiem któż mu oznajmi, co po nim nastanie?
2Nie kocha się głupi w roztropności, ale w tem, co mu objawia serce jego.
7Idź precz od oblicza męża głupiego, gdyż nie znajdziesz przy nim warg umiejętności.
8Mądrość ostrożnego jest rozumieć drogę swoję, ale głupstwo głupich jest zdrada.
14Serce rozumne szuka umiejętności; ale usta głupich karmią się głupstwem
21Głupstwo jest weselem głupiemu, ale człowiek roztropny prostuje drogę swoję.
6Bo jaki jest trzask ciernia pod garncem, tak jest śmiech głupiego; i toć jest marność.
23Za śmiech sobie ma głupi, popełnić niecnotę, ale mąż roztropny dzierży się mądrości.
16Cóż po dostatku w ręku głupiego, ponieważ do nabycia mądrości rozumu nie ma?
5Głupi gardzi karaniem ojca swego; ale kto przyjmuje napomnienie, stanie się ostrożnym.
22Choćbyś głupiego i w stępie między krupami stąporem stłukł, nie odejdzie od niego głupstwo jego.
32Bo odwrócenie prostaków pozabija ich, a szczęście głupich wytraci ich.
1Jako śnieg w lecie, i jako deszcz we żniwa; tak głupiemu nie przystoi chwała.
24Na twarzy roztropnego znać mądrość; ale oczy głupiego aż na kraju ziemi.
25Syn głupi żałością jest ojcu swemu, a gorzkością rodzicielce swojej.
20Ujrzysz człowieka skwapliwego w sprawach swoich; ale lepsza jest nadzieja o głupim, niż o nim.
27Kto drugiemu dół kopie, wpada weń; a kto kamień toczy, na niego się obraca.
1Lepszy jest ubogi, który chodzi w uprzejmości swej, niżeli przewrotny w wargach swoich, który jest głupim.
9Przed głupim nie mów; albowiem wzgardzi roztropnością powieści twoich.
24Bogactwo mądrych jest koroną ich; ale głupstwo głupich zostaje głupstwem.
29Kto czyni zamięszanie w domu swoim, odziedziczy wiatr, a głupi musi służyć mądremu.
23Człowiek ostrożny tai umiejętność; ale serce głupich wywołuje głupstwo.
2Język mądrych zdobi umiejętność; ale usta głupich wywierają głupstwo.
5Głupi składa ręce swe, a je ciało swoje.
22Wnet poszedł za nią, jako wół, gdy go na rzeź wiodą, a jako głupi do pęta, którem karany bywa.
7Usta głupiego są upadkiem jego, a wargi jego sidłem duszy jego.
16Albowiem nie na wieki będzie pamiątki mądrego i głupiego, dlatego, iż to, co teraz jest, we dni przyszłe wszystkiego zapomną; a jako umiera mądry, tak i głupi.
8Mądre serce przyjmuje przykazanie; ale głupi od warg swoich upadnie.
6O jako wielmożne są sprawy twoje, Panie! bardzo głębokie są myśli twoje.