Ksiega Hioba 16:15

Biblia Gdanska (1632/1881)

Uszyłem wórwokół mej skóry, a mój rógwryłem w ziemię.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 37:34 : 34 Jakób rozdarł też swoje szaty, włożył wór na swe biodra oraz opłakiwał swojego syna przez długi czas.
  • Ps 7:5 : 5 jeżeli odpłaciłem płacącemu mi złem, ja, który wyzwoliłem tego, co mnie niewinnie prześladował
  • Ps 75:5 : 5 Powiadam chełpliwym: Przestańcie się chełpić, a złoczyńcom: Nie podnoście rogów.
  • Iz 22:12 : 12 A kiedy Pan, WIEKUISTY Zastępów, wzywał w ów dzień do płaczu i żałoby, do ogolenia i przepasania się worem
  • 1 Krl 21:27 : 27 A gdy Ahab usłyszał te słowa, rozdarł swoje szaty, włożył wór na swe ciało i pościł; sypiał okryty worem oraz powoli się wlókł.
  • Hi 30:19 : 19 Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
  • 1 Sm 2:10 : 10 WIEKUISTY! Skruszeni będą Jego przeciwnicy! Nad każdym z nich zagrzmi z niebios. WIEKUISTY będzie sądził krańce ziemi, użyczy mocy Swojemu królowi, wywyższy róg Swojego pomazańca!
  • Ps 75:10 : 10 A ja wiecznie będę wychwalał Pana i śpiewał Bogu Jakóba.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 16Me oblicze zaczerwienione jest od płaczu, a na moich powiekach mrok śmiertelny.

  • Hi 30:18-19
    2 wersety
    80%

    18Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.

    19Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.

  • 78%

    5Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

  • Hi 16:12-14
    3 wersety
    78%

    12Żyłem spokojnie – a mnie skruszył; pochwycił za mój kark, wstrząsnął mną oraz mnie Sobie postawił za cel.

    13Okrążają mnie Jego strzały, bez litości rozdziera moje nerki, a mą żółć wylewa na ziemię.

    14Uderza we mnie ciosem za ciosem; rzucił się na mnie jak mocarz.

  • 6Dlatego odwołuję co powiedziałem; pokutuję w pyle i prochu.

  • 9Odarł mnie z mojej czci oraz strącił koronę z mojej głowy.

  • 16Krzemieniem wykruszył moje zęby oraz podeptał mnie w prochu.

  • 11Poszcząc, wypłakałem moją duszę, lecz i to było dla mnie na urągowisko.

  • 76%

    4Starł moją cielesną naturę, moją skórę i pogruchotał me kości.

  • Hi 16:7-10
    4 wersety
    75%

    7Teraz Bóg wyczerpał już moją siłę. Opustoszyłeś całe moje koło rodzinne.

    8Pochwyciłeś mnie i to ma przeciwko mnie świadczyć! Tak, przeciw mnie występuje moja własna niemoc, oskarża mnie przed moim obliczem.

    9Jego gniew mnie szarpie i ściga, zgrzyta na mnie swoimi zębami; jak wróg rozsrożył na mnie swój wzrok.

    10A ludzie otwierają przeciwko mnie swe usta, sromotnie uderzają me lica, razem się przeciw mnie skupiają.

  • 31to byś jednak zanurzył mnie w kałuży i brzydziły by się mnie moje szaty.

  • 16Teraz rozlewa się we mnie moja dusza i silnie pochwyciły mnie dni niedoli.

  • 15Jestem rozlany jak woda, rozeszły się wszystkie moje członki, pośród moich wnętrzności, moje serce jest roztopione jak wosk.

  • 5Porażone jak słońcem trawa zwiędło też moje serce, i zapominam jeść mój chleb.

  • 11Moje drogi pokrzywił i mnie rozszarpał; wprawił mnie w zdrętwienie.

  • 6Z powodu mej głupoty, zaropiały i zajątrzyły się me rany.

  • Lm 1:13-14
    2 wersety
    74%

    13Z wysoka zesłał ogień w moje kości oraz je opanował. Zastawił sidła na me nogi oraz mnie odtrącił do tyłu; uczynił mnie pustkowiem oraz na zawsze zbolałą.

    14Jego ręką naciśnięte jest jarzmo moich grzechów; splotły się oraz złożyły na mym karku; złamał moją siłę. Pan wydał mnie w ręce, z których nie mogę powstać.

  • 9Cały dzień urągają mi moi wrogowie oraz mnie przeklinają ci, co się pastwią nade mną.

  • Ps 35:13-14
    2 wersety
    74%

    13A ja, w czasie ich choroby, włożyłem wór żałobny; postem trapiłem moją duszę; a moja modlitwa wracała do mojej piersi.

    14Błąkałem się w czerni jakbym był przyjacielem, jak gdyby był moim bratem; pochyliłem się jak w żałobie po matce.

  • Hi 30:30-31
    2 wersety
    74%

    30Moja skóra poczerniała i ze mnie spada, a me kości spieczone są od żaru.

    31Tak ma cytra zmieniła się w pieśń żałobną, a mój flet stał się dźwiękiem skargi.

  • 15Uczyniłeś nas przysłowiem pośród ludów, przedmiotem politowania pomiędzy narodami.

  • Hi 17:6-7
    2 wersety
    73%

    6Bóg mnie wystawił na przysłowie ludziom, na takiego, któremu plują w twarz.

    7Od utrapień zamroczyło się moje oko, a moje wszystkie członki są jak cień.

  • 10Zlituj się nade mną, WIEKUISTY, gdyż mi biada; od żałoby zamroczyło się moje oko, moja dusza i moje życie.

  • 73%

    8Biadaj, jak dziewica przepasana worem, nad mężem swojej młodości !

  • 20Naśmiewają się ze mnie moi przyjaciele, więc moje łzawe oko spogląda ku Bogu.

  • 3Odziewam niebiosa pomroką i wór ustanawiam ich zasłoną.

  • 10Oniemiałem i nie otwieram moich ust, bo Ty to uczyniłeś.

  • 15Cóż mam teraz powiedzieć? Przecież gdy On mi to zapowiedział – On też dokona. Będę pielgrzymował przez wszystkie moje lata razem z goryczą mej duszy.

  • 15A gdybym czynił zło – biada mi! I choćbym był sprawiedliwy– to jednak nie mógłbym podnieść głowy, będąc przesycony hańbą i świadkiem mojej nędzy.

  • 10Wtedy miałbym to za pociechę i zachwycił się wśród okrutnej męczarni, że nie odrzucałem rozkazów Świętego.

  • 36zaprawdę, na mym ramieniu bym je nosił i uwieńczył się nim jak diademem.

  • 1Mój duch jest złamany, moje dni przygasły, groby czekają.

  • 72%

    1Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.

  • 14Cokolwiek się stanie, wezmę swe ciało w zęby, a mą duszę złożę w moje pięści.

  • 19Biada mi wobec mojego pogromu, nieuleczalna jest moja rana! A mawiałem: Naprawdę, zniosę to cierpienie!

  • 14gdyż całymi dniami mnie dręczą i co rano cierpię katusze.

  • 4Więc wątpił we mnie mój duch, osłupiało me serce w moim wnętrzu.

  • 20Jeśli zgrzeszyłem – co Ci uczyniłem, o stróżu ludzi? Czemu mnie położyłeś za cel, że stałem się sobie ciężarem?

  • 29Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.

  • 28Błądzę sczerniały, lecz nie od słońca; dźwigam się i publicznie wołam o pomoc.