Ksiega Psalmów 4:7
Wielu powiada: Kto nam pokaże dobro? BOŻE, zwróć na nas światło Twego oblicza.
Wielu powiada: Kto nam pokaże dobro? BOŻE, zwróć na nas światło Twego oblicza.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
15I by wino rozweselało serca ludzi, ich oblicze jaśniało od oliwy, a chleb posilał wnętrze człowieka.
3Bo jak w dzień Midjanu skruszysz jarzmo, co na nim ciąży, kij na jego ramieniu oraz bicz jego ciemiężcy.
11Wysłuchaj mnie, o BOŻE, i zmiłuj się nade mną; bądź moim wybawcą, WIEKUISTY.
17Jakże to będzie piękne i wspaniałe! Zboże wyhoduje młodzieńców, a moszcz dziewice.
6Z Twojego zbawienia wielka jest jego chwała; włożyłeś na niego sławę i świetność.
4na dziesięciostrunnej lutni, na lirze oraz przy dźwięku cytry.
7Zatem idź, wesoło spożywaj twój chleb i z pogodną myślą pij twoje wino; gdyż Bóg już się dawno zgodził na te twoje sprawy.
28Dałeś mi wyjaśnić drogi życia, z Twego oblicza napełnisz mnie radością.
10Wtedy napełnią się obfitością twe spichlerze, a twe kadzie będą przelewać się moszczem.
7Nienawidzę oddanych próżnym marnościom, ponieważ ja ufam WIEKUISTEMU.
6Ofiarujcie ofiary sprawiedliwości oraz ufajcie WIEKUISTEMU.
4Napawaj się WIEKUISTYM, a spełni życzenia twojego serca.
2Wtedy napełniły się radością nasze usta, a nasz język śpiewem; wtedy mawiano pomiędzy narodami: WIEKUISTY dokonał z nimi wielkich rzeczy.
3WIEKUISTY dokonał dla nas wielkich rzeczy; byliśmy rozradowani.
8Jak cenna jest Twoja łaska, Boże; dlatego synowie Adama chronią się pod cienie Twoich skrzydeł.
11Radujcie się w WIEKUISTYM, cieszcie się sprawiedliwi i weselcie się wszyscy szczerego serca.
7Smuci się moszcz, obumiera winna latorośl, wzdychają wszyscy wesołego serca.
11Wskażesz mi drogę życia. Pełnia radości przed Twym obliczem; wieczna rozkosz po Twej prawicy.
21Wzmagałeś moją wielkość i nieraz mnie pocieszałeś.
11Światło rozsiane jest dla sprawiedliwego i radość serca dla prawych.
1Przewodnikowi chóru. Psalm Dawida.
2WIEKUISTY, w Twojej mocy cieszy się król i wielce się raduje dzięki Twojemu zbawieniu.
10Z sadów znikła radość oraz wesele, i w winnicach się nie radują, ani nie wykrzykują. Ten, co obsługiwał prasę nie tłoczy wina w tłoczniach; wstrzymałem radosny okrzyk.
9Dlatego cieszy się moje serce oraz raduje mój język, a moja cielesna natura spoczywa bezpiecznie.
26Przez to zostało rozweselone moje serce oraz rozradował się mój język, ale też moja cielesna natura rozbije namiot nadziei.
5Niechaj nie powie mój wróg: Zmogłem go. Niech się nie cieszą moi prześladowcy, że się zachwiałem.
13Wesołe serce wypogadza oblicze, a w strapieniu serca i duch znękany.
7WIEKUISTY jest moją mocą i tarczą. W Niego wierzyło moje serce, a więc zostałem wspomożony, ucieszyło się moje serce; i dlatego złożę Mu dzięki moją pieśnią.
34Oby Mu miłą była moja mowa, a ja będę się cieszył przy WIEKUISTYM.
14Ponad wszystkie skarby cieszę się drogą Twoich świadectw.
19Kiedy myśli ścierają się w moim wnętrzu, Twoje pocieszenia rozweselają mą duszę.
5WIEKUISTY, Boże Zastępów, dopóki będziesz pałać gniewem na modlitwę Twojego ludu?
15Ucichło wesele serca i w żałobę zamieniły się nasze pląsy.
14Ustanawia pokój w twych granicach, nasyca cię obfitością ziarna.
25Troska w sercu człowieka je gnębi, ale życzliwe słowo je pociesza.
16Zadrżą też radością Moje wnętrza, gdy twe usta wygłoszą proste rzeczy.
11Skropiłeś jej zagony, obniżyłeś jej bruzdy, spulchniłeś ją ulewami, pobłogosławiłeś jej plon.
15Pociesz nas na miarę dni, w których nas trapiłeś, na miarę lat przez które oglądaliśmy niedolę.
21W czasie gdy śmiechem napełni twoje usta, a twoje wargi tryumfem –
5Tak, będę Cię wychwalał póki życia; w Twym Imieniu podniosę moje ręce.
4Abym przyszedł do ołtarza prawdziwego Boga, do Boga radości i mojego wesela, oraz lutnią składał Ci dziękczynienie, Boże, Boże mój!
8Oto żądasz prawdy we wnętrzu, a w skrytości mądrość mi wskazujesz.
12Wtedy dziewica ucieszy się w korowodzie, razem młodzieńcy i starcy; bo ich żałobę zamienię w wesele, po ich znękaniu pocieszę ich i uraduję.
47Dlatego, że z radością, uciechą serca i przy dostatku wszystkiego nie służyłeś WIEKUISTEMU, twojemu Bogu.
17Szczęśliwa jesteś ziemio, której król jest ze szlachetnego rodu, i której książęta jadają we właściwym czasie; jadają by się posilić, a nie dla opilstwa.
3W świętych oraz szlachetnych, którzy są na ziemi – w nich całe moje upodobanie.
24Stodoły zapełnią się zbożem, a kadzie będą się przelewać oliwą i moszczem.
24BÓG sprawił ten to dzień; cieszmy się nim i radujmy.
10Przestraszyli się wszyscy ludzie; opowiadają czyn Boga, a Jego dzieło rozważają.