Ksiega Przyslów 13:4
Dusza leniwego żąda, a nic nie ma; ale dusza pracowitych zbogaci się.
Dusza leniwego żąda, a nic nie ma; ale dusza pracowitych zbogaci się.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
15Lenistwo przywodzi twardy sen, a dusza gnuśna będzie łaknęła.
16Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.
25Leniwego żądość zabija; bo ręce jego robić nie chcą.
26Każdego dnia pała pożądliwością; ale sprawiedliwy udziela, a nie szczędzi.
3Nie dopuści Pan łaknąć duszy sprawiedliwego; ale majętność niezbożników rozproszy.
4Do nędzy przywodzi ręka zdradliwa; ale ręka pracowita ubogaca.
5Kto zbiera w lecie, jest syn roztropny; kto dosypia we żniwa, jest syn pohańbienia.
27Nie upiecze chytry obłowu swojego; ale człowiek pilny majętności kosztownych nabędzie.
4Dla zimna leniwy nie orze; przetoż żebrać będzie we żniwa, ale nic nie otrzyma.
24Ręka pracowitych będzie panowała; ale zdradliwa będzie dań dawała.
5Myśli pracowitego pewne dostatki przynoszą; ale każdego skwapliwego przynoszą pewną nędzę.
13Leniwy mówi: lew na drodze, lew na ulicach.
14Jako się drzwi obracają na zawiasach swoich: tak leniwiec na łóżku swojem.
15Leniwiec rękę kryje do zanadrzy swych, a ciężko mu jej podnosić do ust swoich.
16Leniwiec zda się sobie być mędrszym, niżeli siedm odpowiadających z rozsądkiem.
24Leniwy kryje rękę swą pod pachę, i do ust swych nie podnosi jej.
9Kto niedbały w sprawach swoich, bratem jest utratnika.
19Droga leniwego jest jako płot cierniowy, ale ścieszka szczerych jest równa.
9Leniwcze! dokądże leżeć będziesz? kiedyż wstaniesz ze snu swego?
10Trochę się prześpisz, trochę podrzemiesz, trochę złożysz ręce, abyś odpoczywał.
11A wtem ubóstwo twoje przyjdzie jako podróżny, a niedostatek twój, jako mąż zbrojny.
11Bogactwa źle nabyte umniejszą się; ale kto je zgromadza ręką swą, przyczynia ich.
12Nadzieja długa wątli serce; ale żądość wypełniona jest drzewem żywota.
26Człowiek pracowity pracuje sobie; bo go pobudzają usta jego.
25Sprawiedliwy je, i nasyca duszę swoję; ale żołądek niezbożnych niedostatek cierpi.
13Leniwiec mówi: Lew na dworzu, w pośród ulicy bym był zabity.
18Dla lenistwa się dach pochyla, a dla osłabiałych rąk przecieka dom.
7Znajduje się taki co się czyni bogatym, a nie ma nic; i taki, co się czyni ubogim, choć ma wiele bogactw.
19Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, ubóstwem nasycony bywa.
20Mąż wierny przyczyni błogosławieństwa; ale kto się prędko chce zbogacić, nie bywa bez winy.
26Jako ocet zębom, i jako dym oczom, tak jest leniwy tym, którzy go posyłają.
13Nie kochaj się w spaniu, byś snać nie zubożał, otwórz oczy swoje, a nasycisz się chlebem.
21Boć pijanica i żarłok zubożeje, a ospały w łatach chodzić będzie.
33Trochę się prześpisz, trochę podrzemiesz, trochę złożysz ręce, abyś odpoczywał;
34A wtem ubóstwo twoje przyjdzie jako podróżny, a niedostatek twój jako mąż zbrojny.
11Kto sprawuje ziemię swoję, chlebem nasycony bywa; ale kto naśladuje próżnujących, głupi jest.
30Szedłem przez pole męża leniwego a przez winnicę człowieka głupiego;
23Obfita żywność na roli ubogich, a drugi ginie przez nieroztropność.
19Żądność wypełniona słodka jest duszy; ale odstąpić od złego, głupim jest obrzydliwością.
23W każdej pracy bywa pożytek; ale gołe słowo warg tylko do nędzy służy.
12Jest ciężka bieda, którąm widział pod słońcem; bogactwa zachowane na złe pana swego.
7Wszystka praca człowiecza jest dla gęby jego, a wszakże dusza jego nie może się nasycić.
6Idź do mrówki, leniwcze! obacz drogi jej, a nabądź mądrości;
25Wysokomyślny wszczyna zwadę; ale kto nadzieję ma w Panu, dostatek mieć będzie.
22Prędko chce człowiek zazdrościwy zbogatnieć, a nie wie, iż nać niedostatek przyjdzie.
5Głupi składa ręce swe, a je ciało swoje.
21Takci jest, który sobie skarbi, a nie jest w Bogu bogaty.
16Praca sprawiedliwego jest ku żywotowi; ale dochód niepobożnych jest ku grzechowi.
16Kto ciemięży ubogiego, aby sobie przysporzył, także kto daje bogatemu: pewnie zubożeje.
24Nie jeden udziela szczodrze, a wżdy mu przybywa; a drugi skąpi więcej niż trzeba, a wżdy ubożeje.