Ksiega Przyslów 20:29
Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
Ozdoba młodzieńców jest siła ich, a sędziwość poczciwością starców.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
31Koroną chwały jest sędziwość; znajduje się na drodze sprawiedliwości.
6Korona starców są synowie synów ich, a ozdoba synów są ojcowie ich.
32Przed człowiekiem sędziwym powstań, a czcij osobę starego, i bój się Boga swego; Jam Pan.
28Miłosierdzie i prawda króla strzegą, a stolica jego miłosierdziem wsparta bywa.
10I sędziwyć i starzec między nami jest starszy w latach niż ojciec twój.
9Pożarli obcy siłę jego, a on o tem nie wie; sędziwość też nań występuje, wszakże on tego nie wie.
8Widząc mię młodzi ukrywali się, a starcy powstawszy stali.
30Złemu są lekarstwem siności ran, i razy przenikające do wnętrzności żywota jego.
9Przetoż wesel się, młodzieńcze! w młodości twojej, a niech używa dobrej myśli serce twoje za dni młodości twojej, a chodź drogami serca twego, i według zdania oczu twoich; ale wiedz, że cię dla tego wszystkiego Bóg na sąd przywiedzie.
10A tak oddal gniew od serca twego, i odrzuć złość od ciała twego, gdyż dzieciństwo i młodość są marnością.
1Ale teraz śmieją się ze mnie młodsi nad mię w latach, których ojcówbym ja był nie chciał położyć ze psami trzody mojej.
2Acz na cóżby mi się była siła rąk ich przydała? bo przy nich starość ich zginęła.
6Uczynisz tedy według mądrości twojej, a nie dopuścisz zejść sędziwości jego w pokoju do grobu.
18A przetoż aż do starości i sędziwości nie opuszczaj mię, Boże! aż opowiem ramię twoje temu narodowi, i wszystkim potomkom moc twoję.
17W imieniu twojem weselić się będą każdego dnia, a w sprwiedliwości twojej wywyższać się będą.
17Albowiem oto o jakie błogosławieństwo jego! i jako wielka ozdoba jego! Zboże młodzieńców, a moszcz panny mowne uczyni.
11Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
9Zacni nie zawsze mądrzy, a starcy nie zawżdy rozumieją sądu.
12W ludziach starych jest mądrość, a w długich dniach roztropność.
27Dobrze jest mężowi nosić jarzmo od dzieciństwa swego;
20Chwała moja odmłodzi się przy mnie, a łuk mój w ręce mojej odnowi się.
30Młódź ustaje i omdlewa, a młodzieńcy w młodości upadają:
10Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół.
25I odmłodnieje ciało jego jako dziecięce, a nawróci się do dni młodości swojej.
12Młodzieńcy, także i panny, starzy i młodzi,
35Mądrzy dziedzicznie sławę osiędą, ale głupi odniosą zelżywość.
2Mocarza i męża walecznego, i sędziego, i proroka, i mędrca, i starca;
10Dni wieku naszego jest lat siedmdziesiąt, a jeźli kto duższy, lat ośmdziesiąt, a to, co najlepszego w nich, tylko kłopot i nędza, a gdy to pominie, tedy prędko odlatujemy.
6Zacność i ochędóstwo przed obliczem jego, moc i piękność w świątnicy jego.
27Sława i zacność przed nim, moc i wesele na miejscu jego.
5Prosił cię o żywot, a dałeś mu przedłużenie dni na wieki wieków.
27Otośmy tego doszli, że tak jest: słuchajże tego, a uważaj to sam u siebie.
20Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.
16Niech będzie znaczna przy sługach twoich sprawa twoja, a chwała twoja przy synach ich.
28W mnóstwie ludu jest zacność królewska; ale w trosze ludu zniszczenie hetmana.
2Wydało serce moje słowo dobre; rozprawiać będę pieśni moje, o królu! język mój będzie jako pióro prędkiego pisarza.
1Starszemu nie łaj, ale jako ojca napominaj, młodszych jako braci,
2Starcy, aby byli trzeźwi, poważni, roztropni, zdrowi w wierze, w miłości, w cierpliwości.
13Lepszy jest chłopiec ubogi a mądry, niżeli król stary a głupi, który już nie umie przyjmować napominania.
5Dnia onego będzie Pan zastępów koroną ozdoby, i koroną sławy ostatkowi ludu swego,
9Przyda głowie twojej wdzięczności, koroną ozdoby obdarzy cię.
5Człowiek mądry mocny jest, a mąż umiejętny przydaje siły.
30Omylna jest wdzięczność, i marna piękność; ale niewiasta, która się Pana boi, ta pochwały godna.
29A weźmiecieli i tego od oblicza mego, a przypadnie nań śmierć, tedy doprowadzicie sędziwość moję z żałością do grobu.
14Wszczepieni w domu Pańskim, w sieniach Boga naszego zakwitną.