Ksiega Psalmów 107:26

Polska Biblia Gdanska

Wstępują aż ku niebu, i zaś zstępują do przepaści, tak, iż się dusza ich w niebezpieczeństwie rozpływa.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Ps 22:14 : 14 Otworzyły na mię gębę swą jako lew szarpający i ryczący.
  • Ps 119:28 : 28 Rozpływa się od smutku dusza moja; utwierdźże mię według słowa twego.
  • Iz 13:7 : 7 Dlatego wszelkie ręce osłabieją, a wszelkie serce człowiecze stopnieje.
  • Na 2:10 : 10 Wyplundrowane i wybrane będzie, owszem, do szczętu spustoszone będzie; serce się rozpłynie, kolano o kolano tłuc się będzie, i boleść na wszystkich biodrach będzie, a oblicza wszystkich poczernieją.
  • 2 Sm 17:10 : 10 Tedy i najmężniejszy, którego serce jako serce lwie, bardzo osłabieje; bo wie wszystek Izrael, że mężnym jest ojciec twój, i mężni wszyscy, którzy są z nim.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 107:27-30
    4 wersety
    84%

    27Bywają miotani, a potaczają się jako pijany, a wszystka umiejętność ich niszczeje.

    28Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

    29Obraca burzę w ciszę, tak, że umilkną nawałności ich.

    30I weselą się, że ucichło; a tak przywodzi ich do portu pożądanego.

  • Ps 107:23-25
    3 wersety
    79%

    23Którzy się pławią na morzu w okrętach, pracujący na wodach wielkich:

    24Ci widują sprawy Pańskie, i dziwy jego na głębi.

    25Jako jedno rzecze, wnet powstanie wiatr gwałtowny, a podnoszą się nawałności morskie.

  • Ps 107:11-13
    3 wersety
    76%

    11Przeto, że byli odpornymi wyrokom Bożym, a radą Najwyższego pogardzili;

    12Dla czego poniżył biedą serce ich; upadli, a nie był, ktoby ratował.

    13A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.

  • Ps 104:7-8
    2 wersety
    75%

    7Na zgromienie twojerozbiegły się, a na głos pogromu twego prędko zuciekały.

    8Wstąpiły góry, zniżyły się doliny na miejsce, któreś im założył.

  • 19Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.

  • 7Boże mój! dusza moja tęskni sobie we mnie; przetoż na cię wspominam w ziemi Jordańskiej i Hermońskiej, na górze Mizar.

  • Ps 107:5-6
    2 wersety
    75%

    5Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.

    6A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;

  • Jon 1:11-13
    3 wersety
    75%

    11Nadto rzekli do niego: Cóż z tobą uczynimy, aby się morze uspokoiło? Bo się morze im dalej tem bardziej burzyło.

    12Tedy rzekł do nich: Weźmijcie mię, a wrzućcie mię w morze, a uspokoi się morze przed wami, gdyż ja wiem, iż dla mnie to wzruszenie wielkie na was przyszło.

    13Ale oni mężowie robili wiosłami, chcąc się do brzegu dostać, wszakże nie mogli; bo się morze im dalej tem więcej burzyło przeciwko nim.

  • 5Przepaści okryły je; poszli w głębią jako kamień.

  • Ps 124:3-5
    3 wersety
    75%

    3Tedyćby nas byli żywo pożarli w rozpaleniu gniewu swego przeciwko nam;

    4Tedyćby nas były wody zabrały a strumień porwałby był duszę naszę;

    5Tedyćby były porwały duszę naszę one wody gwałtowne.

  • 10Wionąłeś wiatrem twym, okryło je morze; połknieni są jako ołów w wodach gwałtownych.

  • 39Ale podczas umniejszeni i poniżeni bywają okrucieństwem, nędzą, i utrapieniem;

  • 3Przetoż się bać nie będziemy, choćby się poruszyła ziemia, choćby się przeniosły góry w pośród morza;

  • 22Podnosisz mię na wiatr, i wsadzasz mię nań, a zdrowemu rozsądkowi rozpłynąć się dopuszczasz.

  • 5Jużem był rzekł: Wygnanym jest od oczów twoich, wszakże jeszcze będę patrzał na kościół twój święty.

  • 26Na wody wielkie zaprowadzili cię żeglarze twoi; wiatr wschodni rozbije cię w pośród morza.

  • 3I rzekł: Wołałem z ucisku swego do Pana, a ozwał mi się; z głębokości grobu wołałem, a wysłuchałeś głos mój.

  • 16Odkupiłeś ramieniem twojem lud swój, syny Jakóbowe i Józefowe. Sela.

  • Hi 30:14-15
    2 wersety
    72%

    14Jako przerwą szeroką napadają na mię, i na spustoszenie moje walą się.

    15Obróciły się przeciwko mnie strachy, jako wiatr ściągają duszę moję; bo jako obłok przemija zdrowie moje.

  • 15Zatem wzięli Jonasza i wrzucili go w morze; i uspokoiło się morze od wzburzenia swego.

  • 3Podniosły rzeki, o Panie! podniosły rzeki szum swój; podniosły rzeki nawałności swoje.

  • 14Ci podniosą głos swój, wykrzykać będą, w zacności Pańskiej wykrzykać będą, i przy morzu.

  • 23A gdy płynęli, usnął. I przypadła nawałność wiatru na jezioro, i łódź się zalewała, tak że byli w niebezpieczeństwie.

  • 5Albowiem ogarnęły mię były boleści śmierci, potoki niezbożnych przestraszyły mię.

  • Ps 69:1-2
    2 wersety
    71%

    1Przedniejszemu śpiewakowi na Sosannim psalm Dawidowy.

    2Wybaw mię, o Boże! boć przyszły wody aż do duszy mojej.

  • 10Rozdzieliłeś rzeki ziemi: widziały cię góry i zadrżały, powódź wód przeminęła; przepaść wydała głos swój, głębokość ręce swoje podniosła.

  • 6Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemią chwała twoja.

  • 16I okazały się głębokości morskie, a odkryły się grunty świata na fukanie Pańskie, na tchnienie Ducha z nózdrz jego.

  • 41Ale napadłszy na miejsce, które miało z obu stron morze, otrącili okręt; a przodek okrętu uwięznąwszy, został nie ruszając się, lecz zad rozbijał się od gwałtownych wałów.

  • 37Tedy powstała wielka nawałność wiatru, a wały biły na łódź, tak że się już napełniała.

  • 29Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.

  • Dz 27:17-18
    2 wersety
    70%

    17Który wciągnąwszy, ratunku używali, podpasawszy okręt, a bojąc się, żeby nie wpadł na hak, spuściwszy żagle, tak płynęli.

    18A iż nami nawałności bardzo miotały, nazajutrz towary wyrzucili.

  • 7Który zgromadził jako na kupę wody morskie, i złożył do skarbu przepaści.