Ksiega Psalmów 39:3
Zaniemiałem milcząc; zamilknąłem i w dobrej sprawie; ale boleść moja bardziej się wzmagała.
Zaniemiałem milcząc; zamilknąłem i w dobrej sprawie; ale boleść moja bardziej się wzmagała.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
1Przedniejszemu śpiewakowi Jedytunowi psalm Dawidowy.
2Rzekłem: Będę strzegł dróg moich, abym nie zgrzeszył językiem swym; włożę munsztuk w usta moje, póki niepobożny będzie przedemną.
9I rzekłem: Nie będę go wspominał, ani będę więcej mówił w imieniu jego; ale słowo Boże jest w sercu mojem, jako ogień pałający, zamkniony w kościach moich, którym usiłował zatrzymać, alem nie mógł.
3Tak z ludu pospolitego, jako z ludzi zacnych, tak bogaty jako ubogi!
21Gdy zgorzkło serce moje, a nerki moje cierpiały kłucie:
1Przedniejszemu śpiewakowi z synów Korego na Sosannim psalm nauczający, a pieśń weselna.
3Gdym milczał, schnęły kości moje w narzekaniu mojem na każdy dzień.
1Słuchajcie z pilnością grzmienia głosu jego, i dźwięku który wychodzi z ust jego.
2Oto teraz otworzę usta moje, a język mój będzie mówił w podniebieniu mojem.
3Szczerością serca mego będą słowa moje, a czyste zdania wargi moje mówić będą.
3Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.
4Albowiem niszczeją jako dym dni moje, a kości moje jako ognisko wypalone są.
27I dało się uwieść potajemnie serce moje, a całowały rękę moję usta moje:
4I ściśniony jest we mnie duch mój, a we wnętrznościach moich niszczeje serce moje.
6Przychodziły mi na pamięć dni przeszłe i lata dawne.
3Doświadczyłeś serca mego, nawiedziłeś je w nocy; doświadczyłeś mię ogniem, aleś nic nie znalazł; myśli moje nie uprzedzają ust moich.
16Chciałemci tego rozumem doścignąć, ale mi się tu trudno zdało;
8Albowiem wnętrzności moje pełne są brzydkości, a nie masz nic całego w ciele mojem.
2Duch Pański mówił przez mię, a słowa jego przechodziły przez język mój.
9Przetoż od wszystkich przestępstw moich wybaw mię; na pośmiech głupiemu nie dawaj mię.
10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.
9Wystąpił dym z nózdrz jego, a ogień z ust jego pożerający; węgle rozpaliły się od niego.
131Usta moje otwieram i dyszę; albowiemem przykazań twoich pragnął.
21Pod nim są ostre skorupy; ściele sobie na rzeczach ostrych jako na błocie.
13Z wysokości posłał ogień w kości moje, który je opanował; rozciągnął sieć nogom moim, obrócił mię na wstecz, podał mię na spustoszenie, przez cały dzień żałośną.
15Ale cóż mam więcej rzec? Onci mi odpowiedział, i sam uczynił, że żyć będę mimo wszystkie lata swe po gorzkości duszy mojej.
14Któreć ślubowały wargi moje, i wyrzekły usta moje w utrapieniu mojem.
17Do niegom usty swemi wołał, a wywyższałem go językiem moim.
2Do tego mię myśli moje przywodzą, abym odpowiedział; przetożem się pospieszył.
19Któż się będzie spierał ze mną, tak abym umilknął i umarł?
20Będę tedy mówił, a wytchnę sobie; otworzę wargi swe, i odpowiem.
14Boże mój! uczyńże ich jako koło, i jako źdźbło przed wiatrem.
16I rozweselą się nerki moje, gdy będą mówiły wargi twoje, co jest prawego.
27Wnętrzności moje wezwrzały, a nie uspokoiły się, i ubieżały mię dni utrapienia.
8Tedy się ziemia wzruszyła i zadrżała, a fundamenty gór zatrząsnęły się, i wzruszyły się od gniewu jego.
14Otworzyły na mię gębę swą jako lew szarpający i ryczący.
15Rozpłynąłem się jako woda, a rozstąpiły się wszystkie kości moje; stało się serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich.
3W dzień utrapienia mego szukałem Pana: wyciągałem w nocy ręce moje bez przestania, a nie dała się ucieszyć dusza moja.
18Serce moje we mnie, któreby mię miało posilać w smutku, mdłe jest.
11Przetoż ja nie mogę zawściągnąć ust moich; mówić będę w utrapieniu ducha mego, będę rozmawiał w gorzkości duszy mojej.
10Uwierzyłem, dlategom mówił, chociażem bardzo był utrapiony.
19W wielkości utrapienia mego, we wnętrznościach moich, pociechy twoje rozweselały duszę moję.
23Wyszpieguj mię, Boże! a poznaj serce moje; doświadcz mię, a poznaj myśli moje,
40Bywało to, że we dnie trapiło mię gorąco, a mróz w nocy, tak, że odchadzał sen mój od oczu moich.
4Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim:
13Wargami mojemi opowiadam wszystkie sądy ust twoich.
1Psalm Dawidowy ku przypominaniu.
2Ale nogi moje mało się były nie potknęły, a blisko tego było, że mało nie szwankowały kroki moje,
3Panie! połóż straż ustom moim; strzeż drzwi warg moich.
20Wejrzyż, Panie, bomci utrapiona, wnętrzności moje strwożone są, wywróciło się serce moje we mnie, przeto, żem była bardzo odporna; na dworze miecz osieraca, a w domu nic niemasz jedno śmierć.