Ksiega Hioba 32:7
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Powiedziałem sobie: Dni przemówią, a długie lata mądrość objawią.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
4Zaś Elihu czekał z wystosowaniem słów do Ijoba, gdyż oni byli starsi od niego w latach.
5Więc kiedy Elihu zobaczył, że nie ma już odpowiedzi w ustach trzech owych mężów, wtedy zapłonął jego gniew.
6I Elihu, syn Berachela z Buz, tak się odezwał, mówiąc: Ja jestem młody w latach, a wy jesteście starcami, dlatego się nie odważyłem i obawiałem się wypowiedzieć wam swoje zdanie.
1Potem Elihu ciągnął dalej, mówiąc:
2Mądrzy, słuchajcie moich słów; a wy, rozumni, nakłońcie ku mnie ucho.
12Mądrość przebywa u sędziwych, a podczas długiego życia – i roztropność.
13Ale u Niego samego jest tylko mądrość i moc, Jego jest rada i roztropność.
8Ale zaprawdę, tylko Duch w człowieku, tylko tchnienie Wszechmocnego czyni ich rozumnymi.
9Nie zawsze znakomici są mądrzy; nie zawsze starcy rozumieją oceny.
10Dlatego powiadam: Posłuchajcie i mnie; a ja oznajmię swoje zdanie.
11Oto czekałem na wasze mowy i przysłuchiwałem się waszym rozprawom, aż dojdziecie do istoty rzeczy.
34Rozumni ludzie mi zaświadczą i każdy mądry człowiek, co mnie słyszy,
35że Ijob nierozsądnie mówi, a jego słowa nie są roztropne.
1I Elihu dodał, mówiąc:
2Poczekaj chwilę, a ci pokażę, że rozporządzam jeszcze innymi wypowiedziami o Bogu.
1I Elihu ciągnął dalej, mówiąc:
7Wspomnij na starodawne dni, rozważcie lata od pokolenia do pokolenia; zapytaj twojego ojca, a ci oznajmi; twoich starszych, a ci powiedzą.
3Jednak chciałbym przemówić do Wszechmocnego oraz pragnę rozsądzić się z Bogiem.
31Rozważ to Jobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić.
32Jeśli masz słowo – zechciej mi zaprzeczyć; zatem mów, bo byłbym rad przyznać ci słuszność.
33A jeśli nie – zechciej ty mnie wysłuchać, zamilknij, a cię nauczę mądrości.
5Chwyciłeś powieki moich oczu, strwożony jestem i oniemiałem.
3Gdzież jest ten pytasz, co bez rozsądku zamroczy Twoje postanowienie? Mówiłem, ale nie rozumiałem; zbyt dziwne to dla mnie rzeczy, których nie pojmuję.
4O, racz wysłuchać, abym mógł mówić; zapytam Cię, a Ty mnie oświeć.
1Zatem Ijob odparł, mówiąc:
2Wy zaprawdę, czy wy jedynie jesteście ludźmi, i z wami umrze mądrość?
3Ja także mam rozum jakwy, nie jestem od was gorszy; i komu nie są znane podobne rzeczy?
17Zwrócę twoją uwagę i mnie posłuchaj! A co widziałem, to ci oznajmię.
5Czy Twe dni są jak dni człowieka, albo czy Twoje lata, jak lata ludzkie,
12Naucz nas liczyć nasze dni, byśmy serce roztropne nabyli.
22Bowiem przyjdą nieliczne już lata i muszę odejść ścieżką po której już nie wrócę.
4Taki, jak za dni mej młodości, gdy zgromadzenie Boga było na terenie mego namiotu.
10Nie mów: Co to się stało, że dni dawniejsze były lepsze niż obecne? Bo nie z mądrości o to pytasz.
17Zatem i ja się odezwę z mojej strony; ja także wypowiem swoje zdanie.
13Znowu powiecie: My znaleźliśmy mądrość; tylko Bóg rozwiewa wątpliwości, a nie człowiek.
14Ijob nie do mnie wystosował swe mowy, więc nie odpowiem mu waszymi słowami.
16Jeśli jesteś rozsądny – tego posłuchaj, daj ucho głosowi moich ust.
15Gdybym powiedział: Będę mówił jak oni – to bym się sprzeniewierzył pokoleniu Twych synów.
2Jak długo zamierzacie urządzać te łowy na słowa? Pomyślcie, a potem pomówimy.
11Bo przeze Mnie pomnożą się twoje dni i przybędą ci lata życia.
5Pragnął bym poznać słowa, które by mi powiedział i zrozumieć, co mi oświadczy.
8Ale wypowiedziałeś się w moje uszy i jeszcze słyszę brzmienie twych słów.
4Czy nie znasz tej odwiecznej prawdy, wiadomej od chwili ustanowienia człowieka na ziemi,
1Zatem odparł Elifaz z Themanu, mówiąc:
1Wtedy odparł Elifaz z Themanu, mówiąc:
20Przemówię, bym sobie ulżył; otworzę moje usta i się odezwę.
32a jeśli na coś nie uważałem – Ty mnie naucz; jeżeli popełniłem niecność, nadal tego nie będę czynił
1Słuchaj więc Ijobie mojej mowy, nastaw ucho na wszystkie moje słowa.
11Ja wam jednak wskażę, co dzieje się ręką Boga; nie zataję, co zamierza Wszechmocny.
10Czy one cię nie nauczą, nie powiedzą, oraz z głębi swoich doświadczeń nie wydobędą orzeczeń?