Ksiega Psalmów 33:19
Aby wyrwał od śmierci duszę ich,a pożywił ich w głodzie.
Aby wyrwał od śmierci duszę ich,a pożywił ich w głodzie.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
18Oto oko Pańskie nad tymi, którzy się go boją, nad tymi, którzy ufają w miłosierdziu jego;
20Dusza nasza oczekuje Pana; on ratunek nasz i tarcza nasza.
18Wszelki pokarm brzydzi sobie dusza ich, aż się przybliżają do bram śmierci.
19Gdy wołają do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawia ich.
20W głodzie wybawi cię od śmierci, a na wojnie z rąk miecza.
11Wybawiaj pojmanych na śmierć; a od tych, którzy idą na stracenie, nie odwracaj się.
18Aby zahamował duszę jego od dołu, a żywot jego aby na miecz nie trafił.
5Byli głodnymi i pragnącymi, aż w nich omdlewała dusza ich.
6A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisku ich wyrywał ich;
9Zachował przy zdrowiu duszę naszę, a nie dał się powinąć nodze naszej.
1Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawidowa.
2Błogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego; w dzień zły wybawi go Pan.
15Oczy wszystkich w tobie nadzieję mają, a ty im dajesz pokarm ich czasu swojego.
19Bliski jest Pan tym, którzy są skruszonego serca, a utrapionych w duchu zachowuje.
39Wszakże zbawienie sprawiedliwych jest od Pana, który jest mocą ich czasu uciśnienia.
40Wspomaga ich Pan, i wyrywa ich; wyrywa ich od niepobożnych, i zachowuje ich; bo w nim nadzieję mają.
15Wyrwie utrapionego z utrapienia jego, a otworzy w uciśnieniu ucho jego.
11Niech przyjdzie przed oblicze twoje narzekanie więźniów, a według wielkości ramienia twego zachowaj ostatki tych, co są na śmierć skazani.
15Który zachowuje ubogiego od miecza, od ust ich, i od ręki gwałtownika.
19Wolę tych czyni, którzy się go boją, a wołanie ich wysłuchiwa, i ratuje ich.
19Nie będą zawstydzeni we zły czas, a we dni głodu będą nasyceni;
13Zmiłuje się nad ubogim, i nad niedostatecznym, a duszę nędznych wybawi.
13A gdy wołali do Pana w utrapieniu swojem, z ucisków ich wybawiał ich.
9Iż napoił duszę pragnącą, a duszę zgłodniałą napełnił dobrami.
17Ale oblicze Pańskie przeciwko tym, którzy broją złości, aby wykorzenił z ziemi pamiątkę ich.
23Bojażń Pańska prowadzi do żywota, a kto ją ma, w obfitości mieszka, i nie spotka go nieszczęście.
3Nie dopuści Pan łaknąć duszy sprawiedliwego; ale majętność niezbożników rozproszy.
27Bojaźń Pańska jest źródło żywota ku uchronieniu się sideł śmierci.
30Aby odwrócił duszę jego od dołu, a żeby oświecon był światłością żyjących.
15Odwróć się od złego, a czyń dobrze; szukaj pokoju, a ścigaj go.
27Wszystko to na cię oczekuje, abyś im dał pokarm czasu swego.
13Iż zachowacie żywo ojca mego i matkę moję, i bracią moję, i siostry moje, i wszystko, co ich jest, a wybawicie dusze nasze od śmierci.
14Pospieszy się, aby więzień był uwolniony; bo nie umrze w dole, ani będzie miał jaki niedostatek chleba swego.
25Dobry jest Pan tym, którzy nań oczekują, duszy takowej, która go szuka.
18Pokarałci mię Pan srodze; ale mię na śmierć nie podał.
8Bo wyrwał duszę moję od śmierci, oczy moje od płaczu, nogę moję od upadku.
28Lecz Bóg wybawił duszę moję, aby nie zstąpiła do dołu, a żywot mój aby oglądał światłość.
7Ten chudzina wołał, a Pan wysłuchał, i ze wszystkich ucisków jego wybawił go.
7Pan cię strzec będzie od wszystkiego złego; on duszy twojej strzec będzie.
2Panie! zmiłuj się nad nami, ciebie oczekujemy. Bądź ramieniem swoich na każdy poranek, a zbawieniem naszem czasu utrapienia.
22Zabije złość niepobożnego, a którzy w nienawiści mają sprawiedliwego, będą spustoszeni; Ale Pan odkupi duszę sług swoich, a nie będą spustoszeni wszyscy, którzy w nim ufają.
13Śpiewajcież Panu, chwalcie Pana, że wybawił duszę ubogiego z ręki złośników.
16Kto strzeże przykazania, strzeże duszy swojej; ale kto gardzi drogami swemi, zginie.
9Ale posłucham, co rzecze Bóg, on Pan mocny; zaiste mówi pokój do ludu swego, i do świętych swoich, byle się jedno zaś do głupstwa nie wracali.
23Daje mu Bóg, na czemby bezpiecznie spolegać mógł: wszakże oczy jego patrzą na drogi ich.
3Tedyćby nas byli żywo pożarli w rozpaleniu gniewu swego przeciwko nam;
10Który z tak wielkiej śmierci wyrwał nas i jeszcze wyrywa, w którym nadzieję mamy, iż i napotem wyrwie;
8Ale do ciebie, Panie, Panie! podnoszę oczy moje; w tobie ufam, nie odpychaj duszy mojej.
175Żyć będzie dusza moja, i będzie cię chwaliła, a sądy twoje będą mi na pomocy.
35A mówcie: Zachowaj nas, Boże zbawienia naszego! i zgromadź nas, a wyrwij nas od pogan, abyśmy wielbili imię święte twoje, i chlubili się w chwale twojej.