Ksiega Hioba 21:26

Biblia Gdanska (1632/1881)

Wspólnie ułożyli się w prochu i obu pokrywa robactwo.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Koh 9:2 : 2 Wszystko może spotkać wszystkich. Jednakowy przypadek spotyka sprawiedliwego i niegodziwego; czystego i nieczystego; tego, co ofiarowuje jak i tego, co nie ofiarowuje. Prawie jak szlachetny taki i grzesznik, przysięgający oraz obawiający się przysięgi.
  • Iz 14:11 : 11 Twa wspaniałość i brzęk twoich lutni strącony jest do Krainy Umarłych; pod tobą rozesłany jest czerw, a twym przykryciem robactwo.
  • Hi 20:11 : 11 Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.
  • Hi 3:18-19 : 18 Razem odpoczywają więźniowie, nie słysząc głosu naganiacza. 19 Mały i wielki – tam są sobie równi, a niewolnik wyzwolony od swego pana.
  • Hi 17:14 : 14 jeśli mam wołać do grobu: Ty jesteś moim ojcem, zaś do robactwa: Matko i moja siostro;
  • Hi 19:26 : 26 A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istotażywa ujrzę Boga.
  • Hi 24:20 : 20 Zapomina go żywot matki, lubuje się w nim robactwo. Nie wspominają go więcej, bowiem niesprawiedliwość łamie się jak drzewo.
  • Ps 49:14 : 14 Taka jest ich droga, w tym ich niedorzeczność; a ci, którzy idą w ich ślady, potakują ich mowom. Sela.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 16Zstępuję ku zaworom Krainy Umarłych, więc razem ułożymy się w prochu.

  • 11Choć jego członki napełnione są młodzieńczą siłą, to ona musi spocząć z nim w prochu.

  • 25A inny umiera w goryczy duszy, gdyż nigdy nie zakosztował szczęścia.

  • 15razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.

  • Hi 21:32-33
    2 wersety
    75%

    32A kiedy zostanie wyprowadzony do grobów, jeszcze trzymają straż przy jego kurhanie.

    33Słodkie są mu skiby doliny, a za nim, jak i przed nim, ciągnie się niezliczony tłum.

  • 20Wszystko idzie na jedno miejsce; wszystko powstaje z prochu i znowu wszystko w proch się zamienia.

  • 12tak człowiek się kładzie i więcej nie powstaje; nie rozbudzi się dopóki stoją niebiosa, nie ocknie się ze swojego snu.

  • Iz 14:10-11
    2 wersety
    74%

    10Wszyscy się odezwą i powiedzą do ciebie: I ty zaniemogłeś jak my, stałeś się do nas podobnym.

    11Twa wspaniałość i brzęk twoich lutni strącony jest do Krainy Umarłych; pod tobą rozesłany jest czerw, a twym przykryciem robactwo.

  • 14Taka jest ich droga, w tym ich niedorzeczność; a ci, którzy idą w ich ślady, potakują ich mowom. Sela.

  • 13W szczęściu spędzają swoje dni, po czym w mgnieniu oka zstępują do Krainy Umarłych.

  • 6O ileż mniej człowiek – larwa, i syn człowieka robak.

  • Hi 4:19-21
    3 wersety
    72%

    19O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.

    20Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.

    21Gdy w nich zerwała się linaich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.

  • 4Wymrą od ciężkich śmierci, nie będą opłakiwani ani pochowani, staną się gnojem na roli ziemi; wyginą od miecza i głodu, a ich zwłoki będą żerem dla ptactwa nieba oraz dla zwierza ziemi.

  • 13Zagrzeb ich razem w prochu, a ich oblicze zaplątaj w potrzask.

  • 19Położy się jako bogaty, lecz tego więcej nie uczyni; otworzy swoje oczy, ale już go nie będzie.

  • 24I wyjdą, oglądając zwłoki ludzi, co odstąpili ode Mnie; bo robak ich nie wyginie, a ogień ich nie przygaśnie, i staną się ohydą dla wszelkiej cielesnej natury.

  • 14Dlatego ich dusza wydana jest na śmierć od młodości, a ich życie między duchowymi nierządnikami.

  • Hi 24:19-20
    2 wersety
    72%

    19Jak posucha i upał trawi śnieżne wody, tak też i grób grzeszników.

    20Zapomina go żywot matki, lubuje się w nim robactwo. Nie wspominają go więcej, bowiem niesprawiedliwość łamie się jak drzewo.

  • Iz 14:18-19
    2 wersety
    71%

    18Wszyscy królowie ludów, wszyscy pochowani są w chwale, każdy w swoim grobowcu;

    19ale ty jesteś rzucony z dala od twego grobu, jak wzgardzona odrośl; otoczony poległymi, przebitymi mieczem; tymi, co spadają do kamiennych ścian mogiły jako stratowany trup.

  • 71%

    5Moje ciało przyobleka się w robactwo, w ziemską skorupę; moja skóra zabliźnia się i znów ropieje.

  • 29Ukrywasz Twoje oblicze a ogarnia je trwoga; odbierasz im ducha umierają oraz wracają do swego prochu.

  • 14Zmarli ci nie ożyją! Cienie nie powstaną! Bowiem ich nawiedziłeś, wytępiłeś i zgładziłeś o nich wszelką pamięć.

  • 7jednak zginie na wieki jak mierzwa; zaś ci, którzy go widzieli, zapytają: Gdzie się podział?

  • 22Tak mówi WIEKUISTY: Niechaj mędrzec nie chwali się swą mądrością; niechaj dzielny nie chwali się swoją dzielnością; niech bogaty nie chwali się zamożnością.

  • 19Ożyją Twoi umarli, powstali moi polegli! Rozbudźcie się i weselcie, wy, którzy spoczywacie w prochu; bo Twa rosa będzie jak rosa na ziołach, lecz bezbożnych uderzysz o ziemię.

  • 17ak węże będą lizać proch; jak te, co pełzają po ziemi. Drżąc, wyjdą ze swoich zamków i z trwogą będą patrzeć na WIEKUISTEGO, naszego Boga, oraz będą się Ciebie obawiać.

  • 23Jeden umiera w pełni pomyślności, zewsząd bezpieczny i spokojny;

  • 8Razem szepczą przeciwko mnie; knują na mnie wszyscy, co mają mnie w nienawiści; biada mi.

  • 19Jakże stali się nicością w oka mgnieniu; zginęli, zniknęli z przerażeniem.

  • Hi 3:21-22
    2 wersety
    70%

    21Tych, którzy wypatrują śmierci a nie przychodzi; którzy jej poszukują pilniej niż skarbów.

    22Tych, co by się cieszyli aż do zachwytu, radowali, gdyby znaleźli grób.

  • 7Jakby ktoś kopał oraz rozdzierał ziemię, tak nad skrajem Krainy Umarłych S rozrzucone są nasze kości.

  • 29Bowiem WIEKUISTEMU należy się królowanie i władztwo nad narodami.

  • 11Abyś w końcu nie jęczał, kiedy zanikną mięśnie i twoje ciało,

  • 30Tak złożył jego zwłoki do swojego własnego grobu i opłakiwał go słowami: O, mój bracie!

  • 10Spraw im jak Midianitom, Syserze i Jabinowi nad potokiem Kiszon.

  • 4Jego duch ujdzie, a on wróci do swojego prochu; w ów dzień znikną jego zamysły.

  • 12Pochłoniemy ich żywcem jak Kraina Umarłych; ostatecznie, jak gdyby zstępujących do grobu.

  • 20W mgnieniu oka i pośród nocy giną; naród się wzburza, a znikają; usuwa mocarzy nie poruszając ręką.

  • Hi 33:21-22
    2 wersety
    70%

    21Zanika jego ciało, tracąc wygląd i przedtem niewidoczne, gołe wysadzają się jego kości.

    22Tak do grobu zbliża się jego osoba, a jego życie do śmiercionośnych potęg.

  • 69%

    2I rozrzucą je przed słońcem, księżycem i całym zastępem nieba, który sobie upodobali, którym służyli, za którym chodzili, których się radzili i przed którymi się korzyli; nie sprzątną ich i nie pogrzebią, będą mierzwą na wierzchu ziemi.

  • 6Na tej ziemi pomrą wielcy i mali, nie będą pochowani i nie będzie ich nikt opłakiwał; nie uczynią sobie po nich nacięć oraz się nie wystrzygą.

  • 26A następnie, kiedy ta moja skóra zatoczy koło, jednak jako istotażywa ujrzę Boga.