Ksiega Hioba 6:18

Biblia Gdanska (1632/1881)

Ku nim zwracają się na swej drodze karawany – ciągną na pustkowie i giną.

Dodatkowe zasoby

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 17Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.

  • Hi 4:20-21
    2 wersety
    78%

    20Między porankiem, a wieczorem zostają wygubieni; giną na wieki bez zwrócenia czyjejś uwagi.

    21Gdy w nich zerwała się linaich namiotu – umierają, i zaiste, nie umierają w mądrości.

  • 19Wypatrują ich karawany Themy; za nimi tęsknią podróżne rzesze Szeby.

  • 16bieda i spustoszenie na ich drogach,

  • 18Dzieła obłędu są marnością, zginą w czasie swojego nawiedzenia.

  • Ps 73:18-19
    2 wersety
    74%

    18Zaprawdę, postawiłeś ich na śliskim i strącasz ich w przepaście.

    19Jakże stali się nicością w oka mgnieniu; zginęli, zniknęli z przerażeniem.

  • Hi 24:18-19
    2 wersety
    74%

    18Lekko się unoszą na powierzchni wody, ich udział na ziemi jest przeklęty; nie kierują się na drogę do swych winnic.

    19Jak posucha i upał trawi śnieżne wody, tak też i grób grzeszników.

  • Iz 59:7-8
    2 wersety
    74%

    7Ich nogi dążą ku złemu i spieszą, by przelać niewinną krew; ich zamysły – zamysłami bezprawia; klęska i ruina na ich ścieżkach.

    8Drogi pokoju nie znają, a na ich manowcach nie ma prawa; pokrzywili sobie swoje ścieżki, zatem kto na nich postał – nie zaznał spokoju.

  • 15Są marnością, dziełem obłędu; wyginą w czasie swojego nawiedzenia!

  • 18A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher.

  • Prz 2:18-19
    2 wersety
    73%

    18Gdyż wraz ze swoim domem nachyla się ku śmierci, a jej manowce prowadzą do cieni.

    19Żaden z tych, co do niej wchodzą – nie wraca, i nie dosięgną już ścieżek życia.

  • 8Niech się rozpłyną jak woda, niech zniszczeją; niech się pokruszą, kiedy nałożą swoje strzały.

  • Jr 18:15-16
    2 wersety
    72%

    15A jednak, Mój lud o Mnie zapomniał – kadzą pustce; zaś ta doprowadziła ich do upadku na ich drogach, owych odwiecznych ścieżkach; by szli po manowcach, po nieutorowanej drodze.

    16Aby swą ziemię uczynić grozą i wiecznym pośmiewiskiem; i by każdy, kto obok niej przechodzi, wzdrygnął się, i potrząsał głową.

  • 72%

    6Bowiem WIEKUISTY uznaje drogi sprawiedliwych, zaś ślad po niegodziwych zaginie.

  • 19A droga niegodziwych jest jak nocny mrok; nie wiedzą o co się potkną.

  • 33Więc w marności spełnili swe dni, a swoje lata w trosce.

  • 13Od tych, co opuszczają ścieżki prostoty, by chodzić drogami ciemności;

  • 13Tak się dzieje wszystkim, którzy zapomnieli o Bogu, bo nadzieja niegodziwego ginie.

  • 15których ścieżki zostały skrzywione, i są chytrzy na swych manowcach.

  • 18Śledzili nasze kroki, byśmy nie chodzili po naszych ulicach; zbliżał się nasz koniec, dni nasze upłynęły, nadszedł nasz kres.

  • 71%

    6Bo oto wyjdą ze spustoszenia, zabierze ich Micraim, a Mofich pogrzebie. Pokrzywy zajmą skarbce ich srebra, a w ich namiotach porośnie łopian.

  • 6Chwieją się jej manowce, byś nie wyrównał sobie drogi życia; nie zdołasz jej poznać.

  • 15Opuść go, nie chodź obok niego; odwróć się od niego i przejdź.

  • 16A kiedy wiatr po nim przejdzie – nie ma go i już go nie poznaje jego miejsce.

  • 26Przemknęły jak czółna z trzciny; niby orzeł, co spuszcza się do żeru.

  • 6Zarówno ich miłość, jak i ich nienawiść, i zawiść już dawno zniknęły; więc już nigdy nie będą mieć udziału w niczym, co się dzieje pod słońcem.

  • 12Niejedna droga wydaje się człowiekowi prostą, jednak jej koniec prowadzi do śmierci.

  • 13Zburzyli moją ścieżkę; przyczyniają się do mej nędzy; oni, co sami nie mają nikogo, kto by ich wspomógł.

  • 11Bo wzeszło słońce wraz z upałem i wysuszyło trawę. Więc opadł jej kwiat oraz przepadła wspaniałość jego wyglądu; tak też zamożny będzie marniał na jego drogach.

  • 13W szczęściu spędzają swoje dni, po czym w mgnieniu oka zstępują do Krainy Umarłych.

  • 11Moje dni przeminęły, moje zamysły się zerwały; te, które były własnością mego serca.

  • 14Zmarli ci nie ożyją! Cienie nie powstaną! Bowiem ich nawiedziłeś, wytępiłeś i zgładziłeś o nich wszelką pamięć.

  • Prz 1:15-16
    2 wersety
    70%

    15Mój synu! Nie udawaj się z nimi w drogę, powstrzymuj swoją nogę od ich ścieżki!

    16Gdyż ich nogi zdążają ku złemu oraz się śpieszą, by rozlać krew.

  • 70%

    9Zginęli od Bożego tchnienia, zostali zniweczeni od zadęcia Jego nozdrzy.

  • 8Opustoszały drogi, przestano chodzić ścieżkami. Złamał przymierze, poniżył miasta oraz nie cenił ludzi.

  • 27tych, co odstąpili od Niego, a na żadną z Jego dróg nie zważali.

  • 70%

    6Zgładziłem narody, wyniszczyłem ich zwieńczenia warownych murów; opustoszyłem ich drogi, tak, że nikt nie przechodzi; ich miasta zostały zburzone, są bezludne, naznaczone ucieczką.

  • 31Więc przyjdzie im spożywać z owoców swojego postępowania i nasycić się swoimi własnymi knowaniami.

  • 17Jego pamięć znika z ziemi, a jego imienia nie wspominają na ulicach.

  • 3Przy tych, co żyją samotnie z powodu niedostatku i głodu; co uciekają na step, w mrok grozy i opuszczenia.

  • 15Chcesz się trzymać odwiecznego szlaku, którym kroczyli ludzie fałszu?

  • 16Rozsadę, którą zasadziła Twa prawica oraz szczep, co Sobie utwierdziłeś.

  • 13To oni należą do zawziętych wrogów światła; ci, którzy nie znają Jego dróg i nie postali na Jego szlakach.