Ksiega Psalmów 103:16

Polska Biblia Gdanska

Gdy nań wiatr powienie, aliści go niemasz, ani go więcej pozna miejsce jego.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Iz 40:7 : 7 Trawa usycha, kwiat opada; skoro wiatr Pański powionie nań; zaprawdęć ludzie są tą trawą.
  • Hi 20:9 : 9 Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.
  • Rdz 5:24 : 24 I chodził Enoch z Bogiem, a nie było go więcej, bo go wziął Bóg.
  • Hi 7:6-9 : 6 Dni moje prędsze są, niż czółnek tkacki, i strawione są bez nadziei. 7 Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy. 8 Ani mię ogląda oko, które mię widywało; oczy twoje obrócone będą na mię, a mnie nie będzie. 9 Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie; 10 Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.
  • Hi 8:18-19 : 18 Ale gdy go wytną z miejsca jego, tedy się go miejsce zaprze, mówiąc: Niewidziałem cię. 19 Toć to jest wesele drogi jego, a inny z ziemi wyrośnie.
  • Hi 14:10 : 10 Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?
  • Hi 27:20-21 : 20 Zachwycą go strachy jako wody, w nocy go porwie wicher. 21 Pochwyci go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher ruszył go z miejsca swego.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Ps 103:14-15
    2 wersety
    85%

    14Onci zaiste zna, cośmy za ulepienie, pamięta, żeśmy prochem.

    15Dni człowiecze są jako trawa, a jako kwiat polny, tak kwitnie.

  • Iz 40:7-8
    2 wersety
    78%

    7Trawa usycha, kwiat opada; skoro wiatr Pański powionie nań; zaprawdęć ludzie są tą trawą.

    8Trawa usycha, kwiat opada; ale słowo Boga naszego trwa na wieki.

  • 2Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

  • 4Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.

  • Jk 1:10-11
    2 wersety
    75%

    10A bogaty w poniżeniu swojem; bo jako kwiat trawy przeminie.

    11Albowiem jako słońce, kiedy weszło z gorącością, ususzyło trawę, a kwiat jej opadł i zginęła ona śliczność kształtu jego, tak i bogaty w drogach swoich uwiędnie.

  • Hi 6:17-18
    2 wersety
    75%

    17Czasu którego topnieją, zaginą; a czasu gorącości niszczeją z miejsca swego.

    18Udawają się tam i sam z dróg swoich; rozciekają się po miejscach bezwodnych, i giną.

  • Hi 14:10-11
    2 wersety
    74%

    10Ale człowiek umiera, zemdlony będąc, a umarłszy człowiek gdzież jest?

    11Jako uchodzą wody z morza, a rzeka opada i wysycha.

  • Koh 1:4-6
    3 wersety
    74%

    4Jeden rodzaj przemija, a drugi rodzaj nastaje; lecz ziemia na wieki stoi.

    5Słońce wschodzi i słońce zachodzi, a spieszy się do miejsca swego, kędy wschodzi;

    6Idzie na południe, a obraca się na północy; wiatr ustawicznie krążąc idzie, a po okręgach swoich wraca się wiatr.

  • 4Wynijdzie duch jego, i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego.

  • 12Owszem jeszcze w zieloności swojej, niż bywa podcięta, prędzej niż inna trawa usycha.

  • 24Ponieważ wszelkie ciało jest jako trawa i wszelka chwała człowieka jako kwiat trawy; uwiędła trawa i kwiat jej opadł;

  • 39Bo pamiętał, że są ciałem, wiatrem, który odchodzi, a nie wraca się zaś.

  • Ps 90:5-6
    2 wersety
    74%

    5Powodzią porywasz ich; są jako sen, i jako trawa, która z poranku rośnie.

    6Z poranku kwitnie i rośnie; ale w wieczór bywa pokoszona, i usycha.

  • 17Ale miłosierdzie Pańskie od wieków aż na wieki nad tymi, którzy się go boją, a sprawiedliwość jego nad synami synów,

  • 20Wszystko to idzie na jedno miejsce; a wszystko jest z prochu, i wszystko się zaś w proch obraca.

  • 18Stawają się jako plewa przed wiatrem, i jako perz, który wicher porywa.

  • Hi 7:9-10
    2 wersety
    73%

    9Jako niszczeje obłok i przemija, tak zstępujący do grobu nie wynijdzie;

    10Nie wróci się więcej do domu swego, ani go więcej pozna miejsce jego.

  • 16Dotego, że po wszystkie dni swoje w ciemności jadał z wielkim kłopotem, z boleścią i z gniewem.

  • 15Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.

  • Hi 4:20-21
    2 wersety
    73%

    20Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.

    21Azaż zacność ich nie pomija z nimi? umierają, ale nie w mądrości.

  • 21Od północy jako złoto przychodzi, ale w Bogu straszniejsza jest chwała.

  • 21Pochwyci go wiatr wschodni, a odejdzie; bo wicher ruszył go z miejsca swego.

  • 25Jako przemija wicher, tak się niepobożni nie ostoją; ale sprawiedliwy ma grunt wieczny.

  • 29Lecz gdy ukrywasz oblicze twoje, trwożą sobą; gdy odbierasz ducha ich, giną, i w proch się swój obracają.

  • 17Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.

  • 9Oko, które go widziało, nie ogląda go więcej, i nie ujrzy go więcej miejsce jego.

  • 36Ale przeminął, a oto go nie było; szukałem go, alem go znaleść nie mógł.

  • 12Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.

  • 11Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.

  • 24Że nie bywają szczepieni ani wsiani, ani się też wkorzeni w ziemi pień ich; i jako jedno powienie na nich, wnet usychają, a wicher jako źdźbło unosi ich.

  • 71%

    7Wspomnij, o Panie! iż wiatrem jest żywot mój, nie wróci się oko moje, aby widziało dobre rzeczy.

  • 14(Którzy nie wiecie, co jutro będzie; bo cóż jest żywot wasz? Para zaiste jest, która się na mały czas pokazuje, a potem niszczeje.)

  • 7Człowiek bydlęcy nie zna, a głupi nie zrozumiewa tego,

  • 3(Przetoż się staną jako obłok poranny, a jako rosa poranna przechodząca, i jako plewy od wichru porwane z bojewiska, i jako dym z komina.)

  • 6Owszem i miłość ich, i zazdrość ich i nienawiść ich już zginęła, a nie mają więcej działu na wieki we wszystkiem, co się dzieje pod słońcem.

  • 10Po małej chwili alić niemasz niezbożnika; spojrzyszli na miejsce jego, alić go już niemasz.

  • 10Oto jakożkolwiek wsadzona jest, izali się jej poszczęści? Izali do szczętu nie uschnie, skoro się jej dotknie wiatr wschodni? Izali przy brózdach, przy którch się przyjęła, nie uschnie?

  • 7I wróci się proch do ziemi, jako przedtem był, a duch wróci się do Boga, który go dał.

  • 1Sprawiedliwy ginie, a nikt tego do serca nieprzypuszcza; i mężowie pobożni schodzą, a nikt tego nie uważa, że przed przyjściem złego sprawiedliwy zebrany bywa;

  • 15To, co było, teraz jest, a co będzie, już było; albowiem Bóg odnawia to, co przeminęło.