Ksiega Psalmów 39:11

Polska Biblia Gdanska

Odejmij odemnie karanie twoje; bom od smagania ręki twojej ustał.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Hi 13:28 : 28 Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.
  • Iz 50:9 : 9 Oto panujący Pan pomagać mi będzie; któż jest, coby mię potępił? Oto wszyscy takowi jako odzienie zwiotszeją, a mól zgryzie ich.
  • Oz 5:12 : 12 Przetoż i Ja byłem Efraimowi jako mól, a domowi Judzkiemu jako spróchniałość.
  • 1 Kor 5:5 : 5 Oddać szatanowi na zatracenie ciała, żeby duch był zachowany w on dzień Pana Jezusa.
  • 1 Kor 11:30-32 : 30 Dlatego między wami wiele jest słabych i chorych, i niemało ich zasnęło. 31 Bo gdybyśmy się sami rozsądzali, nie bylibyśmy sądzeni. 32 Lecz gdy sądzeni bywamy, od Pana bywamy ćwiczeni, abyśmy z światem nie byli potępieni.
  • Hbr 12:6 : 6 Albowiem kogo Pan miłuje, tego karze, a smaga każdego, którego za syna przyjmuje.
  • 2 P 2:16 : 16 Ale miał karanie za swój występek, ponieważ jarzmu niema oślica poddana, człowieczym głosem przemówiwszy, zahamowała szaleństwo proroka.
  • Ap 3:19 : 19 Ja którychkolwiek miłuję, strofuję i karzę. Bądź tedy gorliwym, a pokutuj.
  • Hi 30:30 : 30 Skóra moja poczerniała na mnie, i kości moje wypiekły się od upalenia.
  • Ps 38:1-8 : 1 Psalm Dawidowy ku przypominaniu. 2 Panie! w popędliwości twojej nie nacieraj na mię, a w gniewie twoim nie karz mię. 3 Albowiem strzały twoje utknęły we mnie, a ręka twoja dolega mię. 4 Niemasz nic całego w ciele mojem dla rozgniewania twego; niemasz odpoczynku kościom moim dla grzechu mojego. 5 Bo nieprawości moje przycisnęły głowę moję; jako brzemię ciężkie obciążyły mię. 6 Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego. 7 Skurczyłem się, i skrzywiłem się bardzo, na każdy dzień w żałobie chodzę. 8 Albowiem wnętrzności moje pełne są brzydkości, a nie masz nic całego w ciele mojem.
  • Ps 90:7-9 : 7 Albowiem od gniewu twego giniemy, a popędliwością twoją jesteśmy przestraszeni. 8 Położyłeś nieprawości nasze przed sobą, tajne występki nasze przed jasnością oblicza twego. 9 Skąd wszystkie dni nasze nagle przemijają dla gniewu twego; jako słowa niszczeją lata nasze. 10 Dni wieku naszego jest lat siedmdziesiąt, a jeźli kto duższy, lat ośmdziesiąt, a to, co najlepszego w nich, tylko kłopot i nędza, a gdy to pominie, tedy prędko odlatujemy.
  • Ps 102:10-11 : 10 Bo jadam popiół jako chleb, a napój mój mięszam ze łzami, 11 Dla rozgniewania twego, i dla zapalczywości gniewu twego; albowiem podniósłszy mię porzuciłeś mię.
  • Hi 4:19 : 19 Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • 10Zaniemiałem, i nie otworzyłem ust moich, przeto, żeś to ty uczynił.

  • Ps 39:4-6
    3 wersety
    77%

    4Rozpaliło się serce moje we wnętrznościach moich; w rozmyślaniu mojem rozżarzył się ogień, ażem tak rzekł językiem swoim:

    5Daj mi poznać, Panie! dokończenie moje, i wymiar dni moich jaki jest, abym wiedział, jak długo trwać będę.

    6Otoś na dłoni wymierzył dni moje, a wiek mój jest jako nic przed tobą; zaprawdę szczerą marnością jest wszelki człowiek, choć najduższy. Sela.

  • Ps 144:3-4
    2 wersety
    76%

    3Panie! cóż jest człowiek, że nań masz baczenie? a syn człowieczy, że go sobie poważasz?

    4Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.

  • 73%

    2Wysłuchaj mię, gdy cię wzywam, Boże sprawiedliwości mojej! któryś mi sprawił przestrzeństwo w uciśnieniu; zmiłuj się nademną, a wysłuchaj modlitwę moję.

  • Ps 89:45-47
    3 wersety
    71%

    45Zniosłeś ochędóstwo jego, a stolicę jego uderzyłeś o ziemię.

    46Ukróciłeś dni młodości jego, a przyodziałeś go hańbą. Sela.

    47Dokądże, Panie! na wiekiż się kryć będziesz? także będzie jako ogień pałać zapalczywość twoja?

  • Hi 14:2-3
    2 wersety
    71%

    2Wyrasta jako kwiat, i bywa podcięty, a ucieka jako cień, i nie ostoi się.

    3Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.

  • 17Cóż jest człowiek, że go tak wielce ważysz? a że przykładasz ku niemu serce twoje?

  • 11Ponieważ tedy wiele rzeczy jest, które rozmnażają marność, cóż z nich za pożytek ma człowiek?

  • 28Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.

  • 16Tę winnicę, którą szczepiła prawica twoja, i latorosłki, któreś sobie zmocnił.

  • 11I narzekałbyś w ostateczne czasy twoje, gdybyś zniszczył czerstwość twoję i ciało twoje;

  • 15Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.

  • 19Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

  • 24Karz mię, Panie! ale łaskawie, nie w gniewie swym, byś mię snać wniwecz nie obrócił.

  • 9Ufajcież w nim na każdy czas, o narody! Wylewajcie przed obliczem jego serca wasze: Bóg jest ucieczką naszą. Sela.

  • 22Przestańcież ufać w człowieku, którego dech jest w nozdrzach jego; bo za cóż on ma być poczytany?

  • 39Przeczżeby tedy sobie utyskiwać miał człowiek żyjący, a mąż nad kaźnią za grzechy swoje.

  • 3Ty znowu człowieka w proch obracasz, a mówisz: Nawróćcie się synowie ludzcy.

  • 8Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.

  • 41Roztargałeś wszystkie płoty jego, i basztyś jego rozwalił.

  • 6Jakoż daleko mniej człowiek, który jest robakiem, a syn człowieczy, który jest czerwiem.

  • Hi 40:10-11
    2 wersety
    69%

    10Oto teraz słoń, któregom uczynił jako i ciebie, trawę je jako wół.

    11Oto teraz moc jego jest w biodrach jego, a siła jego w pępku brzucha jego.

  • 12Myślą, że domy ich są wieczne, a przybytki ich trwają od narodu do narodu; przetoż je nazywają od imion swych na ziemi.

  • 11Pan zna myśli ludzkie, iż są szczerą marnością.

  • 12Gdy ty gromiąc karzesz człowieka dla nieprawości, wnet niszczysz jako mól grzeczność jego; zaisteć marnością jest wszelki człowiek. Sela.

  • 17Oto błogosławiony człowiek, którego Bóg karze; przetoż karaniem Wszechmocnego nie pogardzaj,

  • 21Tygiel srebra a piec złota doświadcza, a człowieka wieść sławy jego.

  • 11Albowiem jako słońce, kiedy weszło z gorącością, ususzyło trawę, a kwiat jej opadł i zginęła ona śliczność kształtu jego, tak i bogaty w drogach swoich uwiędnie.

  • 3Bedąż na twoje plotki ludzie milczeć? A gdy ty sobie przeszydzasz, ciebie nikt nie zawstydzi?

  • 24Pamiętajże, abyś wysławiał sprawę jego, której się przypatrują ludzie.

  • 5Umiłowałeś złe, bardziej niż dobre; kłamstwo raczej mówisz, niż sprawiedliwość. Sela.

  • Koh 11:8-10
    3 wersety
    69%

    8A wszakże, choćby przez wiele lat żyw był człowiek, a przez te wszystkie weseliłby się, tedy przywiódłszy sobie na pamięć dni ciemności, jako ich wiele będzie, cokolwiek przeszło, uzna być marnością.

    9Przetoż wesel się, młodzieńcze! w młodości twojej, a niech używa dobrej myśli serce twoje za dni młodości twojej, a chodź drogami serca twego, i według zdania oczu twoich; ale wiedz, że cię dla tego wszystkiego Bóg na sąd przywiedzie.

    10A tak oddal gniew od serca twego, i odrzuć złość od ciała twego, gdyż dzieciństwo i młodość są marnością.

  • 15Dni człowiecze są jako trawa, a jako kwiat polny, tak kwitnie.

  • Hi 10:4-5
    2 wersety
    68%

    4Azaż ty masz oczy cielesne? Albo jako człowiek widzi, ty widzisz?

    5Dni twoje, zaż są jako dni człowiecze? a lata twoje jako lata ludzkie?

  • 30A ty zburzona będąc cóż uczynisz? Choćbyś się ubrała w szarłat, choćbyś się ozdobiła ozdobą złotą, choćbyś też oblicze twe przyprawiła barwiczką, próżno się stroisz; wzgardzą tobą zalotnicy twoi, a duszy twojej szukać będą.

  • 1Przedniejszemu śpiewakowi pieśń Dawidowa nauczająca.

  • 10Zmiłuj się nademną, Panie! bom jest uciśniony; wywiędła od żałości twarz moja; także i dusza moja i żywot mój.

  • 6Z poranku kwitnie i rośnie; ale w wieczór bywa pokoszona, i usycha.

  • 68%

    5Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

  • 1Człowiek, który na częste karanie zatwardza kark swój, nagle zniszczeje, i nie wskóra.