Ksiega Hioba 29:9
Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.
Przywódcy powstrzymywali swe mowy, przykładając rękę do swoich ust.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
10Milkły głosy władców, a ich język przylegał im do podniebienia.
11Tak, ucho co mnie słyszało – było szczęśliwe; a oko, które mnie widziało – dawało mi świadectwo.
8Widząc mnie, młodzi się ukrywali, a sędziwi podnieśli się i stali.
21Słuchano mnie, czekano, i milczano wobec mojego zdania.
22Po moim słowie nie odezwano się powtórnie, a ma mowa spadała na nich jak krople.
32Jeżeli byłeś głupim – wywyższając się, chodź z namysłem, z ręką na ustach.
5Spójrzcie na mnie oraz zdrętwiejcie, połóżcie dłoń na usta.
15Zmieszali się, więcej nie mówią, brakuje im słów.
16Czy mam dalej czekać, skoro przestali mówić; gdy umilkli oraz już nie wydają świadectwa?
16Ujrzą to ludy oraz zwątpią w całą swoją potęgę; położą rękę na usta, a uszy im ogłuchną.
1Przewodnikowi chóru, Jedutunowi. Psalm Dawida.
2Powiedziałem: Będę strzegł moich dróg, bym nie zgrzeszył moim językiem; utrzymam zamknięcie moich ust, dopóki niegodziwi przede mną.
27Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
28I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.
27I rzeczywiście, przybyli do Jeremjasza wszyscy przywódcy oraz go się wypytywali; ale im odpowiedział zgodnie ze wszystkimi słowami, które polecił król. Więc milcząc, odeszli od niego, tak, aby to się nie rozniosło.
11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
21Jednak oni milczeli i nie odpowiedzieli mu ani słowa; bo rozkaz króla był taki: Nie odpowiadajcie mu.
5O, gdybyście raczej milczeli, to mogłoby to wam uchodzić za mądrość.
18WIEKUISTY, obym się nie zawstydził, że Cię wzywałem; niech zawstydzą się niegodziwi oraz zamilkną w grobie.
36Jednak lud milczał i nie odpowiedzieli mu ani słowa, bo rozkaz króla był taki: Nie odpowiadajcie mu.
9Wyzwól mnie od wszelkich mych przewinień, nie czyń mnie pośmiewiskiem podłych.
19Przy mnóstwie słów nie uniknie się błędu; a kto swe usta powściąga – jest rozważnym.
7Nikczemnemu nie przystoi szczytna mowa; o ileż mniej mowa kłamliwa zacnemu.
13Moi przyjaciele i towarzysze stronią od mojej plagi, moi bliscy stanęli z dala.
14A ja nie słyszę jak głuchy; jak niemy, co nie otwiera swoich ust.
7Wychodzą wieczorem, warczą jak psy i okrążają miasto.
12Ich ręką byli wieszani przywódcy, nawet osoby starców nie były oszczędzane.
30Ale jeśli innemu, który siedzi, coś by zostało objawione, ten pierwszy niech milczy.
23Kto strzeże ust oraz swojego języka – ochrania od utrapień swoje życie.
31Rozważ to Jobie i mnie posłuchaj; zamilknij i daj mi mówić.
17Spokojne słowa mędrców winny być wysłuchane prędzej, niż krzyk przewodniczącego wśród głupców.
20A WIEKUISTY przebywa w Swoim świętym Przybytku; niech przed Nim umilknie cała ziemia!
23Nawet gdy zasiadają książęta oraz się na mnie zmawiają, Twój sługa rozmyśla o Twych ustawach.
31Usta sprawiedliwego krzewią mądrość; a przewrotny język ulegnie zagładzie.
19Sługa nie daje się poprawić słowami, bo chociaż je zrozumie – nie zastosuje się do nich.
9Nic nie mów w uszy głupca, bo on ma tylko pogardę dla twoich rozumnych słów.
9Swoimi ustami miotają na niebiosa, a ich język pełza po ziemi.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
17mają uszy a nie słyszą i nie mają tchnienia w swych ustach.
10Na wargach królewskich jest wyrocznia; niechaj przy wyrokowaniu nie chybią jego usta.
9Zatem słudzy Dawida przybyli oraz w imieniu Dawida powtórzyli wszystkie te słowa Nabalowi, i czekali.
26Przykleję twój język do twego podniebienia, byś oniemiał, a więc nie był dla nich mężem, co karci; bowiem są domem przekory.
15A kiedy mówił do mnie tymi słowami, spuściłem twarz ku ziemi oraz stałem się niemym.
13Dlatego roztropny milczy w tym czasie, bo to czas zły.
12Nie zabijaj ich, aby mój lud nie zapomniał; ale wstrząśnij ich Twoją mocą oraz strąć ich, o Panie, nasza tarczo.
10Gdyż WIEKUISTY rozlał na was ducha odurzenia i zamknął wasze oczy – prorocy, oraz zasłonił wasze głowy – wieszcze.
11A wszelkie objawienie stało się dla was jak słowa zapieczętowanego pisma, które się daje temu, co umie czytać, mówiąc: Przeczytaj to; a odpowiada: Nie mogę, bo jest zapieczętowane.
29Niech położy na prochu swoje usta może jest jeszcze nadzieja.
27i dało się potajemnie uwieść moje serce, by się w hołdzie do moich ustskładała moja ręka –
3Zwróć uwagę, WIEKUISTY, na moje usta, strzeż poruszenia moich warg.