Ksiega Psalmów 107:13
Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień.
Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, a wybawił ich z ich utrapień.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
19Lecz wołali do WIEKUISTEGO w swej niedoli, zatem wybawił ich z utrapień.
20Zesłał też Swoje Słowo i ich wyleczył, ocalił ich od zguby.
21Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
5Byli głodni, spragnieni, aż dusza w nich omdlewała.
6Więc w swej niedoli wołali do BOGA, zatem wybawił ich z utrapień.
7I poprowadził ich prostą drogą, aby doszli do miasta osiedlenia.
26piętrzą się ku niebu, zstępują w głębiny; tak w niebezpieczeństwie mięknie ich dusza.
27Zataczają się, chwieją się jak pijany, a cała ich umiejętność zostaje zniweczona.
28Lecz wołali do BOGA w swej niedoli, a wyprowadził ich z utrapień.
14Wyprowadził ich z mroku, z cienia śmierci, a więzy ich porozrywał.
15Niech sławią przed WIEKUISTYM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
10Tych, co przebywali w mroku, w cieniu śmierci, więzionych w S nędzy i w żelazie.
11Gdyż byli przekorni słowom Boga i urągali radom Najwyższego.
12Dlatego ich serce zgnębił biedą; upadli, a nie było wybawcy.
6Spojrzeli ku Niemu i byli rozpromienieni, a ich oblicza nie pobladły.
17Ale gniew BOGA na złoczyńców, aby zgładzić ich pamięć z ziemi.
1Pieśń pielgrzymia.W mojej niedoli wołałem do BOGA i mnie wysłuchał
10Tak wyswobodził ich z ręki nieprzyjaciela, wyzwolił ich z ręki wroga,
41Podałeś mi kark moich nieprzyjaciół, a więc zgładziłem moich wrogów.
43Wielokroć ich ratował, ale oni pozostawali krnąbrnymi w swych umysłach i marnieli przez swoje nieprawości.
44Więc kiedy usłyszał ich wołanie, spojrzał na ich niedolę.
27podałeś ich w ręce wrogów, którzy ich ciemiężyli. Lecz gdy do Ciebie wołali w czas ucisku, Ty wysłuchałeś z niebios i według Twoich wielkich litości, dawałeś im wybawicieli, którzy ich wybawiali z rąk wrogów.
39Zbawienie sprawiedliwych jest od WIEKUISTEGO, On ich obroną w czas niedoli.
40WIEKUISTY ich wspomaga i ich ocala, ponieważ Mu zaufali; ocala ich, wybawia od niegodziwych.
39Ale zmaleli i byli pognębieni od udręczenia, nędzy i troski.
7Więc wołaliśmy do WIEKUISTEGO, Boga naszych ojców, a WIEKUISTY usłyszał nasz głos, spojrzał na nasza niedolę, na nasze trudy i na nasz ucisk;
5W ucisku wzywałem WIEKUISTEGO – na wolność mnie wyprowadził.
2Niech to powiedzą wyswobodzeni przez BOGA, których wyzwolił z ręki ciemięzcy,
1Pieśń pielgrzymia. WIEKUISTY, wzywam Cię z głębin.
42Oglądali się, ale nikt nie pomógł – na Boga, ale im nie odpowiedział.
5Tobie ufali nasi ojcowie; ufali, zatem ich wybawiłeś.
4Jednak gdyby w swym utrapieniu nawrócili się do WIEKUISTEGO, Boga Israela, i Go szukali, dałby się im znaleźć.
3Ogarnęły mnie bóle śmierci, nawiedziły mnie męczarnie grobu, ucisk i smutek mnie dościgły.
4Ale wzywałem Imię WIEKUISTEGO: Zechciej BOŻE i ocal moją duszę.
13Śpiewajcie WIEKUISTEMU, wysławiajcie WIEKUISTEGO, gdyż wybawia duszę biednego z mocy złoczyńców!
46Zatem zjednał im miłosierdzie u wszystkich ich panów.
47Wspomóż nas, o WIEKUISTY, nasz Boże oraz zgromadź nas spośród ludów, abyśmy wysławiali Twoje święte Imię i chlubili się w Twojej chwale.
26Więc stałem się dla nich pośmiewiskiem; widząc mnie potrząsają głową.
19By wybawił ich duszę od śmierci i zachował ich życie podczas głodu.
16WIEKUISTY! W niedoli Cię wspominali; a kiedy ich karciłeś wylewali ciche modły.
13Bo mściciel krwi, On ich zapamiętał, nie zapomniał wołania uciśnionych.
30Więc ucieszyli się, że zamilkły, i doprowadził ich do celu ich pragnień.
31Niech sławią przed BOGIEM Jego łaskę i Jego cuda względem synów Adama.
7Lecz w mej niedoli wzywałem WIEKUISTEGO i wołałem do mojego Boga. Ze Swego Przybytku wysłuchał mojego głosu i me wołanie doszło do Jego uszu.
19BÓG jest bliskim tym złamanym w sercu; wspomaga skruszonych w duchu.
13Nacierałeś, nacierałeś na mnie, aby mnie powalić; lecz BÓG mi dopomógł.
6męki piekielne mnie osnuły i pochwyciły sidła śmierci.
12Niech miasta Judy oraz mieszkańcy Jeruszalaim pójdą oraz wołają do bóstw, którym kadzą – lecz im nie pomogą w czasie ich niedoli.
17Niebaczni cierpieli za swoją grzeszną drogę oraz za swe występki.
13Bo opadły mnie klęski bez liczby, moje winy mnie doścignęły i nie mogę ich przejrzeć; są liczniejsze niż włosy mojej głowy, zatem opuszcza mnie moje serce.