Ksiega Przyslów 10:14
Mędrcy ukrywają swą mądrość; a usta głupca to bliska ruina.
Mędrcy ukrywają swą mądrość; a usta głupca to bliska ruina.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
2Język mędrców zdobi wiedza, a usta głupców tryskają niedorzecznością.
3W ustach głupca jest rózga pychy; wargi mędrców ich ochraniają.
14Serce rozumnego szuka wiedzy, a oblicza kpiarzy karmią się głupotą.
7Usta mędrców rozsiewają wiedzę, a serce głupców – nieprawdę.
23Wrażliwy człowiek tai swą wiedzę, a serce głupców wygłasza swą niedorzeczność.
12Wdzięczne są słowa z ust mędrca; ale pochłaniają go wargi głupca.
13Początek mowy jego ust to głupota, a koniec jego słów to szał złowrogi.
14Głupi mnoży tylko słowa, bo przecież człowiek nie wie, co będzie i co się po nim stanie. Kto mu to powie?
16Mądry czyni wszystko z rozwagą; głupi roztacza swą niedorzeczność.
21Kto posiada mądre serce – zyskuje miano rozumnego; lecz naukę krzewi słodycz ust.
22Rozum dla tego, który go posiada jest zdrojem życia; a karcenie głupców jest głupotą.
23Serce mędrca czyni rozumnymi jego usta i mnoży naukę na jego wargach.
6Szyderca daremnie szuka mądrości; jednak dla rozumnego poznanie jest możliwe.
7Trzymaj się z dala od głupiego człowieka, bowiem nie zauważysz tam niczego, co by pochodziło z rozsądnych ust.
8Mądrością roztropnego jest zrozumienie swojej drogi, zaś obłuda jest niedorzecznością głupców.
24Koroną mądrych jest ich bogactwo, a głupota głupich pozostaje głupotą.
13Na ustach rozsądnego przebywa mądrość; a rózga jest przeznaczona dla bezmyślnego grzbietu.
21Wielu żywią usta sprawiedliwych; zaś głupcy giną na skutek swej bezmyślności.
8Rozumny sercem przyjmuje przykazania; kto jednak jest głupich ust – upada.
33W sercu rozumnego spoczywa mądrość; ale poznać, co w sercu głupich.
18Kpiący przyswajają sobie głupotę, a rozumni uwieńczają się wiedzą.
11Głupiec wyrzuca cały swój gniew; lecz mędrzec umie go uciszyć powolnością.
6Wargi głupca wszczynają kłótnie, a jego usta pobudzają do bijatyk.
7Usta głupca powodują jego ruinę, a jego wargi są zasadzką na jego życie.
7Mądrość jest niedościgłą dla głupca; w bramie nie otwiera on swoich ust.
24Rozumny ma mądrość przed sobą; a oczy głupca przebywają na krańcu ziemi.
15Serce rozumnego przyswaja sobie wiedzę, a ucho mędrców dąży do poznania.
27Kto w swoich słowach jest powściągliwy – zna rozum; a kto zachowuje zimną krew – jest roztropnym człowiekiem.
28I głupi kiedy milczy, gdy wobec rozumnego zamyka swoje usta, może uchodzić za mędrca.
20W siedzibie mędrca jest drogocenny skarb i oliwa, a głupi człowiek go marnuje.
19Przy mnóstwie słów nie uniknie się błędu; a kto swe usta powściąga – jest rozważnym.
31Usta sprawiedliwego krzewią mądrość; a przewrotny język ulegnie zagładzie.
9Nic nie mów w uszy głupca, bo on ma tylko pogardę dla twoich rozumnych słów.
6Bowiem tylko WIEKUISTY użycza Mądrości, z Jego ust pochodzi poznanie i roztropność.
21Głupota jest radością bezmyślnego, a mąż rozważny idzie prostą drogą.
23Spełnienie sprośności jest dla głupca jakby zabawką; tak jak czynu mądrości dla roztropnego męża.
2byś zachował rozwagę, a twoje usta strzegły poznania.
5Mądry posłucha, a więc pomnoży swoją wiedzę, a rozsądny pozyska sterowność.
3Kto strzeże swoich ust – ten pilnuje swojego życia; zaś kto swe wargi lekkomyślnie otwiera – temu grozi ruina.
17Spokojne słowa mędrców winny być wysłuchane prędzej, niż krzyk przewodniczącego wśród głupców.
16Mądry się obawia i stroni od złego; a głupi się unosi i czuje się bezpiecznym.
20Kto przystaje z mędrcami – nabiera mądrości; a kto się łączy z głupcami – staje się złym.
15Droga głupiego wydaje mu się prawą; a mądry słucha rady.
7Bojaźń Boża jest początkiem oraz pierwiastkiem wiedzy, lecz głupcy pogardzają Mądrością i napomnieniem.
5Mądry człowiek jest siłą, a mąż roztropny objawia moc.
15Jest mnóstwo złota i korali; lecz najcenniejszym klejnotem są rozumne usta.
5Głupiec gardzi napominaniem ojca, a kto zwraca uwagę na przestrogę – nabierze rozumu.
2Głupiec nie pożąda rozsądku, a tylko tego, co mu objawia jego serce.
32Bowiem bezmyślnych zabija ich własny upór, a spokój gubi głupców.
15Mienie możnego jest jego warownym grodem; a postrachem biednych ich ubóstwo.