Ksiega Przyslów 27:15
Cieknąca wciąż rynna w dżdżystym dniu oraz swarliwa kobieta podobne są do siebie.
Cieknąca wciąż rynna w dżdżystym dniu oraz swarliwa kobieta podobne są do siebie.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
13Nieszczęściem dla ojca jest głupi syn, a swarliwość kobiety jak stale cieknąca rynna.
14Dom i mienie jest spuścizną po ojcach; a darem WIEKUISTEGO jest rozumna żona.
16Kto by ją chciał powstrzymać – powstrzymuje wiatr, albo rozlewającą się oliwę, na którą natknął się swoją prawicą.
23Wiatr północny sprowadza deszcz, a zasępione twarze – uszczypliwe mowy.
24Lepiej mieszkać na okapie dachu, niż ze swarliwą kobietą we wspólnym domu.
19Lepiej zamieszkać w pustej ziemi, niż z kobietą swarliwą i złośliwą.
20W siedzibie mędrca jest drogocenny skarb i oliwa, a głupi człowiek go marnuje.
9Lepiej mieszkać na okapie dachu, niż we wspólnym domu ze swarliwą kobietą.
14Kto wczesnym rankiem, donośnym głosem wita błogosławieństwem swojego bliźniego – temu to bywa poczytane za klątwę.
11Burzliwa ona i niesforna; jej nogi nie mogą jej utrzymać w domu.
12Czyha na ulicy, na rynkach oraz na każdym zakręcie.
14Kiedy wszczyna się kłótnia, to jakby ktoś rozpętał fale; więc zaniechaj jej zanim wybuchnie zwada.
13Ona, pani głupota, jest namiętna, błaźnica bez jakiejkolwiek wiedzy.
14Na tronie, na wyżynach miasta, zasiada u wejścia do swego domu,
23pod nienawidzącą, gdy jeszcze idzie za mąż i służebnicą, gdy odziedzicza po swej pani.
21Węgiel do żaru, drzewo do ognia, a człowiek kłótliwy do wzniecania waśni.
1Mądrość kobiet buduje ich dom, lecz głupota burzy go swoimi rękami.
22Piękna kobieta pozbawiona rozsądku jest jak złoty kolczyk w ryju świni.
7Jak źródło wylewa swe wody, tak i ono wylewa swą rozwiązłość; słychać w nim przemoc i grabież, a przede Mną ustawicznie boleść i udręczenia.
26Znalazłem też kobietę bardziej gorzką niż śmierć; jest ona podobna do potrzasku, jej serce do sieci, a jej ręce do kajdan. Kogo sobie Bóg upodobał tego od niej ocala, ale grzesznik bywa przez nią pojmany.
3Bowiem usta cudzej kapią samościekającym miodem, a jej podniebienie gładsze jest niż oliwa.
4Ale jej koniec jest gorzki jak piołun, ostry jak miecz obosieczny.
26Jak mętne źródło i zepsuta krynica – tak sprawiedliwy, który się ugina wobec niegodziwego.
28Człowiek przewrotny wznieca swary, a plotkarz rozłącza zażyłych przyjaciół.
18Jak szaleniec, który rzuca płomienne strzały oraz śmiertelne pociski
17Jej drogi są uroczymi drogami, a pomyślność na wszystkich jej ścieżkach.
9Gdy spór toczy mędrzec z głupcem, czy ten się gniewa, czy śmieje – nie daje spokoju.
4Słowa z ust rozumnego męża są jak głębokie wody; to potok, który się rozlewa, zdrój mądrości.
27Gdyż nierządnica jest głębokim dołem, a obca ciasną studnią.
3Kamień ma ciężar, a piasek wagę – ale gniew głupca jest cięższy od tych obu.
29Komu dolega bieda? Komu cierpienie? Komu kłótnie? Komu żale? Komu rany bez przyczyny? Komu zaczerwienione oczy?
11Czy źródło, z tego samego otworu, tryska słodką i gorzką wodą?
16Nadobna niewiasta zyskuje cześć, tak jak łupieżcy zyskują bogactwo.
18Zapalczywy człowiek wszczyna swary, a pobłażliwy uśmierza zwadę.
22Człowiek pochopny do gniewu wznieca swary, a zapalczywy dopuszcza się wielu występków.
26Swe usta otwiera z mądrością, a na jej języku uprzejma nauka.
26Gdyż przez nierządną kobietę schodzi się aż do bochenka chleba; a wiarołomna kobieta usidla i cenne życie.
20Taką jest droga wiarołomnej kobiety: Zjada, obciera usta i mówi: Nie popełniłam nieprawości!
17Porywczy dopuszcza się niedorzeczności, ale podstępny człowiek jest znienawidzony.
14Usta cudzych kobiet są głębokim dołem; wpada tam przeklęty przez WIEKUISTEGO.
5w istocie, z powodu sprawiania mi przykrości przez tą wdowę wezmę ją w obronę, by przychodząc, nie dokuczała mi do końca.
3Ubogi człowiek, który gnębi biednych, jest jak ulewny deszcz, co nie przynosi chleba.
1Lepszy suchy kęs, a przy nim spokój; niż dom pełen mięsa i kłótnie.
30Ułudą jest wdzięk, a piękność ulotna; lecz bogobojna niewiasta godna jest chwały.
4Dzielna kobieta jest koroną swojego męża; ale niczym zgnilizna w jego kościach – gnuśna.
16Kraina Umarłych, niepłodne łono, ziemia nienasycona wodą oraz ogień, nigdy nie mówią: Dosyć!