Ksiega Przyslów 21:14
Dar potajemnie dany uśmierza zapalczywość, i upominek w zanadrza włożony gniew wielki uspokaja.
Dar potajemnie dany uśmierza zapalczywość, i upominek w zanadrza włożony gniew wielki uspokaja.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
23Niezbożny potajemnie dar bierze, aby podwrócił ścieszki sądu.
1Odpowiedź łagodna uśmierza gniew; ale słowa przykre wzruszają popędliwość.
18Mąż gniewliwy wszczyna swary; ale nierychły do gniewu uśmierza zwady.
14Gniew królewski jest posłem śmierci; ale mąż mądry ubłaga go.
7Zaiste ucisk przywodzi mądrego do szaleństwa, a dar zaślepia serce.
8Jako kamień drogi, tak bywa dar wdzięczny temu, który go bierze; do czegokolwiek zmierzy, zdarzy mu się.
9Kto pokrywa przestępstwo, szuka łaski; ale kto wznawia rzeczy, rozłącza przyjaciół.
22Człowiek gniewliwy wszczyna zwadę, a pierzchliwy wiele grzeszy.
13Kto zatula ucho swe na wołanie ubogiego, i on sam będzie wołał, a nie będzie wysłuchany.
17Porywczy człowiek dopuszcza się głupstwa, a mąż złych myśli w nienawiści bywa.
29Nierychły do gniewu jest bogaty w rozum; ale porywczy pokazuje głupstwo.
30Serce zdrowe jest żywotem ciała; ale zazdrość jest zgniłością w kościach.
27Kto chciwie naśladuje łakomstwa, zamięszanie czyni w domu swoim; ale kto ma w nienawiści dary, będzie żył.
4Okrutnyć jest gniew, i nagła popędliwość; ale przed zazdrością któż się ostoi?
5Lepsza jest przymówka jawna, niżeli miłość skryta.
19Wielki gniew okazuj, kiedy odpuszczasz karanie, grożąc mu, ponieważ odpuszczasz, że potem srożej karać będziesz.
9Nie bądź porywczy w duchu twym do gniewu; bo gniew w zanadrzyu głupich odpoczywa.
14Z owocu ust każdy będzie nasycony dobrem, a nagrodę spraw rąk jego Bóg mu odda.
16Gniew głupiego zaraz poznany bywa; ale ostrożny pokrywa hańbę swoję.
4Aby jałmużna twoja była w skrytości, a Ojciec twój, który widzi w skrytości, ten ci jawnie odda.
15Radość się mnoży sprawiedliwemu, gdy się sąd odprawuje; ale strach tym, którzy czynią nieprawość.
18Aby snać nie ujrzał Pan, a nie podobałoby się to w oczach jego, i odwróciłby od niego gniew swój na cię.
22Bo węgle rozpalone zgromadzisz na głowę jego, a Pan ci nagrodzi.
23Jako wiatr północny deszcz przynosi: tak przynosi twarz gniewliwą język uszczypliwy.
8Przestań gniewu, a zaniechaj popędliwości; nie zapalaj się gniewem, abyś miał źle czynić.
16Dar człowieczy plac mu czyni, i przed wielmożnych przywodzi go.
18Zaisteć gniew Boży jest nad tobą; patrzże, aby cię nie poraził plagą wielką, tak, żeby cię nie wybawił żaden okup.
11Wszystkiego ducha swego wywiera głupi, ale mądry na dalszy czas go zawściąga.
11Rozum człowieczy zawściąga gniew jego, a ozdoba jego jest mijać przestępstwo.
27Kto daje ubogiemu, nie będzie miał niedostatku; ale kto od niego odwraca oczy swe, wielkie przeklęstwa nań przyjdą.
34Bo zawisna miłość jest zapalczywością męża, a nie sfolguje w dzień pomsty.
21Dziedzictwu prędko z początku nabytemu naostatek błogosławić nie będą.
24Nie bądź przyjacielem gniewliwemu, a z mężem popędliwym nie obcuj,
1Lepszy jest kęs suchego chleba a w pokoju, niżeli pełen dom nabitego bydła ze swarem.
12Nienawiść wzbudza swary; ale miłość wszystkie przestępstwa pokrywa.
13W wargach roztropnego znajduje się mądrość; ale kij na grzbiecie szalonego.
28Mąż przewrotny rozsiewa zwady, a klatecznik rozłącza przyjaciół.
14Człowiek, który się chlubi darem zmyślonym, jest jako wiatr i obłoki bez deszczu.
15Książę cierpliwością bywa zmiękczony, a język łagodny kości łamie.
16Kto ciemięży ubogiego, aby sobie przysporzył, także kto daje bogatemu: pewnie zubożeje.
35Król łaskaw bywa na sługę roztropnego; ale się gniewa na tego, który mu hańbę czyni.
33Kto tłucze śmietanę, wybija masło; a kto bardzo nos wyciera, wyciska krew; tak kto wzbudza gniew, wszczyna zwadę.
16Kto ją kryje, kryje wiatr, a wonią wyda; jako olejek wonny w prawej ręce jego.
13Kto oddaje złem za dobre, nie wynijdzie złe z domu jego.
14Kto zaczyna zwadę, jest jako ten, co przekopuje wodę; przetoż niż się zwada rozsili, zaniechaj go.
6Błogosławieństwo jest nad głową sprawiedliwego; ale usta bezbożnych pokrywają nieprawość.
23Kto strofuje człowieka, większą potem łaskę znajduje, niż ten, co pochlebia językiem.
26Każdego dnia pała pożądliwością; ale sprawiedliwy udziela, a nie szczędzi.
19A tak, bracia moi mili! niech będzie każdy człowiek prędki ku słuchaniu, ale nierychły ku mówieniu i nierychły ku gniewowi.
6W domu sprawiedliwego jest dostatek wielki; ale w dochodach niepobożnego zamięszanie.