Ksiega Hioba 12:22
On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.
On odkrywa głębokie rzeczy z ciemności, a wywodzi na jaśnię cień śmierci.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
22On odkrywa rzeczy głębokie i skryte, zna, co jest w ciemnościach, a światłość z nim mieszka.
3Celu ciemnościom ułożonego i końca wszystkich rzeczy on dochodzi, i kamieni, które w ciemności i cieniu śmierci leżą.
19Podaje książęta na łup, a mocarze podwraca.
20Odejmuje usta krasomówcom, a rozsądek starym odbiera.
21Wylewa wzgardę na książęta, a mdli siły mocarzów.
21Pierwej niż odejdę tam, skąd się nie wrócę, do ziemi ciemności, i do cienia śmierci;
22Do ziemi ciemnej, jako chmura, i do cienia śmierci, gdzie niemasz przemiany, jedno sama gęsta ciemność.
11Wylewać się rzekom nie dopuszcza, a rzeczy skryte wywodzi na jaśnię.
22Niemasz ciemności, ani cienia śmierci, kędyby się skryli ci, którzy czynią nieprawość.
23Rozmnaża narody, i wytraca je; rozszerza lud, i umniejsza go.
11Albo cię ogarnęły ciemności, iż nie widzisz? a wielkości wód okryły cię.
19Gdzież jest ta droga do miejsca światłości? a ciemności gdzie mają miejsce swoje?
11Albo rzekłlibym: Wżdyć ciemności zakryją mię; aleć i noc jest światłem około mnie,
12Gdyż i ciemności nic nie zakryją przed tobą; owszem tobie noc jako dzień świeci; ciemnościć są jako światłość.
32
12Noc mi się w dzień obraca; a światłość skraca się dla ciemości.
16Podkopywają w ciemności domy, które sobie naznaczyli, i nienawidzą światła.
17Ale zaranek jest im jako cień śmierci; jeźli ich kto pozna, przypada na nich strach cienia śmierci.
5Bodaj go była zaćmiła ciemność i cień śmierci! by go był ogarnął obłok, i ustraszyła go gorącość dzienna!
22Pociąga też mocarzy możnością swoją: a gdy na nich powstał, zwątpili o żywocie swoim.
6Światło się zaćmi w przybytku jego, i pochodnia jego nad nim zgaśnie.
17Tak, żem mało nie zginął od ciemności; bo przed oblicznością moją nie zakrył zamroczenia.
30Aby odwrócił duszę jego od dołu, a żeby oświecon był światłością żyjących.
30Jako rozciąga nad nim światłość swoję, a głębokości morskie okrywa?
12Położył ciemność około siebie miasto przybytku, zgromadzenie wód z obłoki niebieskimi.
2Zaprowadził mię, i zawiódł do ciemności, a nie do światłości;
13Dopieroż u Pana jest mądrość, i siła, i rada, i umiejętność.
14Oto on burzy, a nikt nie zbuduje; zamknie człowieka, a nikt mu nie otworzy.
15On gdy zatrzyma wody, wyschną; a gdy je wypuści, podwracają ziemię.
16U niego jest moc i mądrość. Jego jest błądzący, i w błąd zawodzący.
17On obiera radców z mądrości, a sędziów przywodzi do głupstwa.
27W ten czas ją widział, i głosił ją: zgotował ją, i doszedł jej.
13Przetoż mówisz: A cóż wie Bóg? izaż przez chmury sądzić będzie?
14Obłoki są skrytością jego, iż nie widzi, a po okręgu niebieskim przechadza się.
26Wszystkie nieszczęścia zasadziły się nań w tajemnych miejscach jego, a pożre go ogień nierozdymany: pozostały w przybytku jego utrapiony będzie.
17Azaż odkryte są tobie bramy śmierci? bramy cienia śmierci widziałżeś?
16Dajcie Panu, Bogu swemu, chwałę, pierwej niżby ciemności przywiódł,a pierwej niżby się obraziły nogi wasze o góry ciemne; i czekalibyście światłości, ale Bóg obróciłby je w cień śmierci i przemieniłby je w zaćmienie.
6W ciemnych miejscach posadził mię, jako tych, którzy dawno pomarli.
14Wywodził ich z ciemności, i z cienia śmierci, a związki ich potargał.
32Obłokami nakrywa światłość, i rozkazuje jej ukrywać się za obłok następujący.)
25Że macają w ciemnościach, gdzie nie masz światłości, a sprawuje, że błądzą jako pijani.
6Odkryte są przepaści przed nim, a nie ma przykrycia zatracenie.
3Gdy pochodnia jego świeciła nad głową moją, a przy świetle jego przechodziłem ciemności;
14We dnie taczają się jako w ciemnościach, a jako w nocy macają w południe.
28Lecz Bóg wybawił duszę moję, aby nie zstąpiła do dołu, a żywot mój aby oglądał światłość.
4Bo ten próżno przyszedłszy do ciemności odchodzi, a ciemnościami imię jego okryte bywa.
3Wszakże i na takiego otwierasz oczy twoje, a przywodzisz mię do sądu z sobą.
24Straszą go utrapienie i ucisk, i zmocnią się przeciwko niemu jako król gotowy do boju.
14Ufanie jego będzie wykorzenione z przybytku jego, a przywiedzie go do króla strachów.
10On czyni rzeczy wielkie, a niewybadane i dziwne, którym niemasz liczby.