Ksiega Hioba 38:14
aby się odmieniała jak glina pod pieczęcią, a wszystko stanęło jakby w świeżym przebraniu;
aby się odmieniała jak glina pod pieczęcią, a wszystko stanęło jakby w świeżym przebraniu;
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
13By ogarnęła kraje ziemi oraz zostali z niej strąceni niegodziwi;
15by niegodziwym zostało zabrane ich światło i było pokruszone ramię, które jest podniesione.
38kiedy proch zlewa się w odlew i do siebie przylegają skiby?
16Jakaż jest wasza przewrotność! Czy garncarz uważany jest za glinę, żeby naczynie powiedziało o swoim mistrzu: On mnie nie zrobił; albo utwór powiedział o swoim twórcy: On nic nie rozumie.
11one będą zniszczone, ale Ty trwasz; i wszystkie się zestarzeją jak szata,
12więc je zwiniesz jak okrycie oraz zostaną odmienione; ale Ty jesteś tym samym, a twoje lata nie ustaną.
17Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.
18Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,
19jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.
26Z dawna ugruntowałeś ziemię i niebiosa, które są dziełem Twych rąk.
18Wskutek przemożnej siły Boga zmieniła się moja szata i mnie ściska jak szyjny otwór mojej tuniki.
19Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
28A człowiek się rozpada jakby toczony próchnem i jak szata, którą zżarł mól.
9Gdy obłoki uczyniłem jego szatą, a tumany jego powłoką?
10Gdy wyznaczyłem mu granicę, ustanowiłem zawory oraz wrota.
18Umiłował przekleństwo więc niechaj na niego spadnie; nie pragnął błogosławieństwa więc niech się od niego oddali
19Niech się odzieje przekleństwem jak swoją szatą; niech jak woda wsiąknie w jego wnętrze, i w jego kości jak olej.
16Choćby nagromadzał srebra jak prochu oraz nabył sobie szat jak błota,
12więc wirują wokoło według Jego planów, by na powierzchni całego kręgu ziemskiego uskutecznić wszystko, co im rozkazał.
16Ci, co spoglądają na ciebie, przypatrują się tobie oraz zastanawiają się nad tobą, mówiąc: Czy to ten ktoś, co trwożył ziemię, który wstrząsał państwami?
30Jak kamieniem nakrywają się wody i tężeją powierzchnie fal.
4A gdy zepsuło się naczynie, które wyrabiał – jak to bywa z gliną w ręku garncarza – zaczął z niej wyrabiać inne naczynie, stosownie do tego, jak się w oczach garncarza podobało wyrobić.
17W jaki sposób ogrzewają się twoje szaty, kiedy ucisza ziemię powiewem od południa?
18Czy wraz z Nim rozpostarłeś niebiosa, jakby trwałe, lane zwierciadło?
23Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
19O ileż bardziej mieszkańcom glinianych strzech, których byt się korzeni w prochu; którzy bywają wytępieni szybciej niż mole.
12Wasze pamiątki to przypowieści kreślone na popiele; wasze szańce są szańcami z błota.
2Żelazo wydobywa się z ziemi, a z kamienia stapiają kruszec.
6Oto jestem jak ty wobec Boga, i ja jestem skrojony z gliny.
17Kiedy się roztopią – znikają, a gdy przypiecze gorąco – wysychają na swoim miejscu.
6Dlatego pycha opasuje ich karki i okrywa ich szata nieprawości.
14Przyodziałem się w sprawiedliwość; zdobiła mnie niby płaszcz, zaś mój wyrok był jak korona.
18A przecież są jak źdźbło wobec wiatru; jak plewa, którą porywa wicher.
21Aby w trwodze przed WIEKUISTYM i blaskiem Jego majestatu gdy powstanie, by wstrząsnąć ziemią wejść w rozpadliny skał oraz w szczeliny głazów.
15Uszyłem wórwokół mej skóry, a mój rógwryłem w ziemię.
7Wtedy zamyka rękę każdego człowieka, by wszyscy ludzie poznali Jego dzieła.
8Zwierz cofa się do jaskini oraz wylega w swoich kniejach.
22Ten, który zasiada nad kręgiem ziemi i nad jej mieszkańcami, podobnymi do szarańczy; który rozpościera niebiosa jak tkaninę i rozpina je do mieszkania jak namiot
14Boże mój, uczyń im tak, jak czyni zamieć oraz jak źdźbłu przed wiatrem.
14Więc go pokruszy, jak kruszy się dzban garncarski, druzgocąc bez litości; tak, że w jego odłamkach nie znajdzie się takiej skorupy, by móc wyciągnąć ogień z ogniska, lub zaczerpnąć wody ze studni.
14Nadto został oddzielony niebieski firmament podobnie jak zwój, który jest zwijany. A każda góra i wyspa zostały poruszone ze swoich miejsc.
24W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
6który ze swego miejsca wstrząsa ziemią, tak, że drżą jej filary;
8Utwierdzone na zawsze, na wieki, spełnione w prawdzie i prostocie.
14Oto byli jak ścierń – podpalił ich ogień; nie ocalili swojego życia z mocy płomienia; bez węgla do rozpalenia, ni ogniska, aby przy nim posiedzieć.
3Odziewam niebiosa pomroką i wór ustanawiam ich zasłoną.
15razem by wyginęła cała cielesna natura, a człowiek wrócił do prochu.
14Zaczerpnij sobie wody na czas oblężenia! Umocnij twoje szańce! Wydeptuj glinę, wyrób wapno i napraw ceglaną formę!
5Z ziemi wychodzi chleb, ale pod nią burzy się ogień.