Ksiega Hioba 19:24
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
W ołowiu, żelaznym rylcem, na wieki; oby wyryto je na skale.
Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.
23Ach, gdyby zostały zapisane moje słowa, gdyby je napisano w zwoju.
8Teraz idź, napisz to wobec nich na tablicy oraz zapisz w Zwoju, by to zostało do późnego dnia oraz stało się świadectwem na wieki.
1Grzech Judy zapisano żelaznym rylcem, ostrzem diamentu, wyryto na tablicy ich serca oraz na narożnikach waszych ołtarzy.
2Żelazo wydobywa się z ziemi, a z kamienia stapiają kruszec.
25Co do mnie, wiem, że mój Wybawcażyje, i że nad prochem wzniesie się jako ostatni.
17Mój występek opieczętowany jest w woreczku, a kara za moją winę zaszyta.
18Zaprawdę, jak się kruszy góra podczas upadku, jak się usuwa skała ze swojego miejsca,
19jak woda wydrąża skały i fale spłukują grunt ziemi tak nadzieje człowieka wniwecz obracasz.
9Człowiek wyciąga swoją rękę po krzemień, wywraca góry do korzenia.
10Przez skały przeprowadza strumienie, a jego wzrok wykrywa każdy klejnot.
2O, gdyby zważono moje rozgoryczenie, a me nieszczęście włożono razem na szalę.
3Wtedy by się okazało, że jest cięższe niż piasek morski; dlatego nieskładne są moje słowa.
23Jak kocioł spienia głębię, a morze przeistacza jakby w wrzątek.
24Za nim lśni jego ślad, jakby toń miała siwiznę.
3Oracze orali po mym grzbiecie i wydłużali swe bruzdy.
26Gdyż piszesz na mnie gorzki wyrok i dajesz mi w dziedzictwie winy mojej młodości.
27Bo moje nogi kładziesz w pęta i śledzisz wszystkie me ścieżki, na terenie wyrzeźbiając ślady mych stóp.
8który przemienia skałę w jezioro, a krzemień w źródło wód.
6Mieszkają w łożyskach potoków, w podziemnych jamach lub skałach.
13O, gdybyś mnie schował w Krainie Umarłych okrył mnie, dopóki nie uśmierzy się Twój gniew; gdybyś mi wyznaczył kres, a potem o mnie wspomniał!
9Moje drogi zagrodził ciosem, a me ścieżki wywrócił.
14aby się odmieniała jak glina pod pieczęcią, a wszystko stanęło jakby w świeżym przebraniu;
18Jego piszczele – niby rury z kruszcu, jego gnaty jak pręt żelazny.
34Czyż to nie u Mnie schowane, zapieczętowane w Moim schowku?
8Utwierdzone na zawsze, na wieki, spełnione w prawdzie i prostocie.
53W dole zadławili me życie i zatoczyli na mnie kamień.
18Jego nogę spętali więzami i skuto go w żelazo,
4Ty, który sam się rozszarpujesz w swoim gniewie – czy z twojego powodu ziemia powinna być wyludnioną, albo skała ma się usunąć ze swego miejsca?
11Kładzie w okowy moje nogi oraz śledzi wszystkie moje ścieżki.
28Dodaj nieprawość do ich nieprawości, niech nie wchodzą przez Twoją sprawiedliwość.
11Robotą rytowników na kamieniu, rzeźbą pieczęci, wyryjesz na obu kamieniach imiona synów Israela; zrobisz je obwiedzione złotymi plecionkami.
6Ogarnęły mnie wody aż do duszy, otoczyła mnie przepaść, moją głowę owijało sitowie.
30Jak kamieniem nakrywają się wody i tężeją powierzchnie fal.
19Zaś ja byłem jak potulne jagnię, które jest prowadzone na rzeź; nie wiedziałem, że przeciw mnie knuli plan: Zniszczmy drzewo wraz z jego pokarmem; zgładźmy go z krainy żyjących, by jego imię nie było więcej wspominane!
2Jak długo chcecie dręczyć mą duszę i gnębić mnie słowami?
8A kiedy są skuci w pęta, lub omotani więzami niedoli,
24Ja kopałem i piłem cudze wody; ja też, krokiem mych stóp, wysuszę wszystkie strumienie Macoru.
8Aby wiązać pętami ich królów, a ich dostojników w żelazne okowy.
18Potem przestał z nim mówić na górze Synaj, i dał Mojżeszowi dwie tablice świadectwa; kamienne tablice, zapisane palcem Boga.
5Utwierdziłeś ziemię na jej podstawach nie zachwieje się na wieki wieków.
6Gdy moje stopy kąpały się w śmietance, a skała przy mnie wylewała potoki oliwy.
16A tablice były dziełem Boga, a pismo było pismem Boga, wyrytym na tablicach.
16Twoje oczy widziały mój zarodek; a w Twej księdze, gdzie są zapisane wszystkie przyszłe przeznaczenia, i dla niego było jedno wśród nich.
10Gdy wyznaczyłem mu granicę, ustanowiłem zawory oraz wrota.
9Gdyby Bóg zechciał mnie skruszyć; gdyby puścił rękę, aby mnie odciąć.
21Gdyż wrzało moje serce i kłuły mnie wnętrzności,
16Oto jakby wyryłem cię na moich dłoniach, dla Mnie zawsze obecne są twoje mury.
16Ci, co zostali porwani przed swoim czasem, a rzeka zabrała ich grunt.
19Wrzucił mnie w błoto, zatem stałem się podobny do prochu, lub popiołu.
20Pamięta, o, pamięta; lecz we mnie jest pognębiona moja dusza.