Ksiega Hioba 13:12

Polska Biblia Gdanska

Pamiątki wasze podobne są popiołowi, a wyniosłość wasza kupie błota.

Dodatkowe zasoby

Wersety referencyjne

  • Rdz 2:7 : 7 Stworzył tedy Pan Bóg człowieka z prochu ziemi, i natchnął w oblicze jego dech żywota. I stał się człowiek duszą żywiącą.
  • Rdz 18:27 : 27 A odpowiadając Abraham rzekł: Otom teraz zaczął mówić do Pana mego, aczem ja proch i popiół.
  • Wj 17:14 : 14 Potem rzekł Pan do Mojżesza: Wpisz to dla pamięci w księgi, a włóż to w uszy Jozuego, że pewnie wygładzę pamiątkę Amaleka pod niebem.
  • Hi 4:19 : 19 Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.
  • Hi 18:17 : 17 Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.
  • Ps 34:16 : 16 Oczy Pańskie otworzone są na sprawiedliwych, a uszy jego na wołanie ich;
  • Ps 102:12 : 12 Dni moje są jako cień nachylony, a jam jako trawa uwiądł;
  • Ps 109:15 : 15 Niech będą przed Panem ustawicznie, ażby wygładził z ziemi pamiątkę ich,
  • Prz 10:7 : 7 Błogosławiona jest pamiątka sprawiedliwego; ale imię niezbożnych śmierdzi.
  • Iz 26:14 : 14 Pomarli, nie ożyją; martwymi będąc nie powstaną, przeto, żeś ich nawiedził i wykorzenił, i wygładził wszystkę pamiątkę ich.
  • 2 Kor 5:1 : 1 Wiemy bowiem, że jeźli tego naszego ziemskiego mieszkania namiot zburzony będzie, budowanie mamy od Boga, dom nie rękoma urobiony, wieczny w niebiesiech.

Podobne wersety (AI)

Te wersety zostały znalezione przy użyciu AI na podstawie semantycznego podobieństwa znaczenia i kontekstu. Wyniki mogą czasem zawierać nieoczekiwane powiązania.

  • Hi 10:8-9
    2 wersety
    75%

    8Ręce twoje wykształtowały mię, i uczyniły mię; a przecię mię zewsząd gubisz.

    9Pomnij proszę, żeś mię jako glinę ulepił, a w proch mię zaś obrócisz.

  • 11Izali zacność jego nie ustraszy was? a strach jego nie przypadnie na was?

  • 15Zginęłoby wszelkie ciało społu, a człowiekby się do prochu nawrócił.

  • 11I narzekałbyś w ostateczne czasy twoje, gdybyś zniszczył czerstwość twoję i ciało twoje;

  • 19Wrzucił mię w błoto, a jestem podobien prochowi i popiołowi.

  • 12U wszystkich nieprzyjaciół moich jestem w pohańbieniu wielkiem, a najwięcej u sąsiadów moich; stałem się na postrach znajomym moim; którzy mię widzą na dworze, uciekają przedemną.

  • 3Nie ukrywaj oblicza twego przedemną; w dzień ucisku mego nakłoń ku mnie ucha twego; w dzień którego cię wzywam, prędko mię wysłuchaj.

  • Iz 33:11-12
    2 wersety
    70%

    11Począwszy słomę, urodzicie mierzwę; duch wasz was pożre jako ogień.

    12I będą narody, jako wypalone wapno; będą jako ciernie wycięte, ogniem spalone.

  • 4Człowiek marności jest podobny; dni jego jako cień pomijający.

  • Hi 4:19-20
    2 wersety
    70%

    19Daleko więcej w tych, co mieszkają w domach glinianych, których grunt jest na prochu, i starci bywają snadniej niżeli mól.

    20Od poranku aż do wieczora bywają starci; a iż tego nie uważają, na wieki zginą.

  • 11Kości jego napełnione są grzechami młodości jego, a w prochu z nim leżeć będą.

  • 13Milczcież, zaniechajcie mię, a ja mówić będę; a niech przyjdzie na mię, co chce.

  • 7Jako gdyby kto rąbał i łupał drwa na ziemi, tak się rozlatują kości nasze aż do ust grobowych.

  • 16Albowiem zapomnisz kłopotu, a jako wody, które pominęły, wspominać go będziesz.

  • 14Pomarli, nie ożyją; martwymi będąc nie powstaną, przeto, żeś ich nawiedził i wykorzenił, i wygładził wszystkę pamiątkę ich.

  • 7I wróci się proch do ziemi, jako przedtem był, a duch wróci się do Boga, który go dał.

  • 21Zniszczeje znacznie ciało jego, i wysadzą się kości jego, których nie widać było;

  • 21Tak zaiste i wy, bywszy nie jesteście; widząc utrapienie moje, lękacie się.

  • 19Aleś ty odrzucony od grobu swego, jako latorośl obrzydła, jako szata zabitych, których poprzebijano mieczem, którzy zstępują do grobu kamienistego, jako ścierw podeptany.

  • 26Spólnie w prochu leżeć będą, a robaki ich okryją.

  • 14Onci zaiste zna, cośmy za ulepienie, pamięta, żeśmy prochem.

  • 14Aby się odmieniała jako glina, do której pieczęć przykładają, a oni aby się stali jako szatą nakryci.

  • 28Choć jako spróchniałe drzewo niszczeję; a jako szata, którą mól psuje.

  • 25Przeczże oblicze twoje ukrywasz, a zapominasz utrapienia naszego i ucisku naszego?

  • 15Rozpłynąłem się jako woda, a rozstąpiły się wszystkie kości moje; stało się serce moje jako wosk, zstopniało w pośród wnętrzności moich.

  • 10Ci wszyscy odpowiadając mówią do ciebie: I tyś zemdlony jako i my, a stałeś się nam podobnym.

  • 4Tedy będąc zniżone, z ziemi mówić będziesz, i z prochu szeptać będzie mowa twoja; będzie mówił głos twój, jako wieszczka z ziemi, a z prochu mowa twoja szeptać będzie.

  • 16Nadto pokruszył o kamyczki zęby moje, i pogrążył mię w popiele.

  • 68%

    5Obleczone jest ciało moje w robaki i w plugastwo z prochu; skóra moja popadała się, i rozsiadła się.

  • 32Ale trupy wasze, wasze trupy mówię, polegą na tej puszczy;

  • 17Pamiątka jego zginie z ziemi, a imienia jego nie wspomną po ulicach.

  • 16Choćby srebra nazgromadzał jako prochu, a nasprawiał szat jako błota:

  • 3(Przetoż się staną jako obłok poranny, a jako rosa poranna przechodząca, i jako plewy od wichru porwane z bojewiska, i jako dym z komina.)

  • 30I będą narzekali nad tobą głosem wielkim, i będą gorzko wołali, a sypiąc proch na głowy swoje, w popiele się walać będą.

  • 4Wynijdzie duch jego, i nawróci się do ziemi swojej; w onże dzień zginą wszystkie myśli jego.

  • 20Są jako sen temu, co ocucił; Panie! gdy ich obudzisz obraz ich lekce poważysz.

  • 67%

    8Ale teraz wejrzenie ich czerniejsze jest niż czarność, nie mogą poznani być na ulicach; przyschła skóra ich do kości ich, wyschła jest jako drzewo.

  • 8Pomarszczyłeś mię na świadectwo, a znaczne na mnie schudzenie moje na twarzy mojej, jawnie świadczy przeciwko mnie.

  • 20Wszystko to idzie na jedno miejsce; a wszystko jest z prochu, i wszystko się zaś w proch obraca.

  • 13Obyżeś mię w grobie ukrył i utaił, ażby się uciszył gniew twój, a iżbyś mi zamierzył kres, kędy chcesz wspomnieć na mię!

  • 38Aby polany proch stężał, a bryły aby się społu zelgnęły?

  • 6Oto ja według słów twoich odpowiem ci za Boga, chociażem ja też z błota utworzony.

  • 12A oto gdy upadnie ona ściana, izali wam nie rzeką: Gdzież jest ono tynkowanie, któremeście tynkowali?

  • 19Ożyją umarli twoi, trupy moje wstaną, gdy rzeczesz: Ocućcie się, a śpiewajcie mieszkający w prochu! Albowiem rosa twoja będzie jako rosa na ziołach; ale niezbożnych o ziemię uderzysz.

  • 32Ogniowi potrawą będziesz, krew twoja będzie w pośrodku ziemi, nie będziesz więcej wspominana; bo Ja Pan mówiłem to.

  • 16W głębię grobu zstąpię, ponieważ w prochu spólny odpoczynek wszystkich.

  • 5Porażone jest jako trawa, i uwiędło serce moje, tak, żem zapomniał jeść chleba swego.